I 1 C 971/18 upr.

Sygn. akt: I 1 C 971/18 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga Protokolant: protokolant Aleksandra Miksza po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018 r. w Gdyni sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przeciwko K. K. o zapłatę I zasądza od pozwanej K. K. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 427,19 zł (czterysta dwadzieścia siedem złotych 19/00) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11.04.2017 r. do dnia zapłaty; II umarza postępowanie co do kwoty 800,00 zł; III oddala powództwo co do kwoty 250,00 zł; IV zasądza od pozwanej K. K. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 1238,50 zł (tysiąc dwieście trzydzieści osiem złotych 50/100) tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanej K. K. kwoty 1.387,56 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi od kwot 254,58 zł od dnia 17 grudnia 2015 r. do dnia zapłaty, 544,89 zł od dnia 12 lutego 2016 r. do dnia zapłaty, 278,74 zł od dnia 13 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty, 269,78 zł od dnia 3 czerwca 2016 r. do dnia zapłaty i kwoty 39,57 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż łączyła umowa kompleksową na dostawę energii elektrycznej. Pozwana nie zapłaciła za dostarczona przez powoda energię elektryczną łącznej kwoty 1.387,56 zł. /pozew – karty 2-4/ Pozwana wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym wskazując, iż żądanie strony powodowej jest niezasadne gdyż dotyczy zakwestionowanej przez nią faktury za okres 6 marca 2015 r. do 8 maja 2015 r., w której zawarto zużycie nieadekwatne do okresu i która była kwestionowana przez pozwaną. Mimo złożenia reklamacji nie została ona rozpatrzona w określonym terminie Powód zaliczał dokonywane przez pozwaną wpłaty na późniejsze faktury co spowodowało, iż powstały zaległości w późniejszych rachunkach. /sprzeciw – k. 75/ Pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. powód cofnął powództwo co do kwoty 800 zł i wniósł o zasądzenie kwoty 669,92 zł wraz z odsetkami ustawowymi z opóźnienie i kosztami postępowania. Następnie pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. powód cofnął powództwo o kolejne 250 zł, zadając zapłaty kwoty 427,19 zł wraz z odsetkami. Pozwana nie wyraziła zgodny na cofnięcie powództwa. Wyrokiem z dnia 5.7.2017r Sąd Rejonowy w Gdyni oddalił powództwo / wyrok w sprawi e I 1 C 13/17/ Na skutek apelacji powoda, Sad Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 16.11.2017r uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gdyni. Wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalić, jakie było zadłużenie pozwanej z tytułu płatności za dostawy energii , jak były rozliczane wpłaty pozwanej o ile były dokonywane, a także aby rozważyć umorzenie postępowania w zakresie żądania cofniętego pismem z dnia 4.4.2017r , jako złożonym przed pierwsza rozprawą, więc bez zgody pozwanego. / wyrok z dnia 16.11.2017r wraz z uzasadnieniem w sprawie III Ca 932/17/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana K. K. zawarła z poprzednikiem prawnym powódki (...) SA umowę sprzedaży energii elektrycznej w dniu 22 listopada 2001 r. i korzystała z tych usług niezmiennie przez szereg lat. W dniu 13 maja 2015 r. w ramach tej umowy wystawiono Fakturę Vat nr (...) na kwotę 1.811 zł za zużycie energii elektrycznej przez okres od 6.03.2015 r. do 8.05.2015 r. w wysokości 2.893 kWh. Ponieważ dotychczasowe opłaty za energię elektryczna u pozwanej nie przekraczały ok. 270-300 zł pozwana złożyła reklamację w dniu 28 maja 2015 r. na którą nie otrzymała odpowiedzi poza pismem powoda, iż w dniu 9 czerwca 2015 r. wystawiono zlecenie na odczyt kontrolny licznika i po potwierdzeniu nieprawidłowości faktura zostanie ewentualnie skorygowana. Dalej powód nie kontaktował się z pozwaną. Na kolejną złożoną w dniu 31 sierpnia 2015 r. pozwana pismem z dnia 6 października 2015 r. poinformowała, iż dokonany odczyt w dniu 16 czerwca 2015 r. nie ujawnił żadnych podstaw do wystawienia faktury korygującej. W dniu 16 lipca 2015 r. dokonano wymiany dotychczasowego licznika na inny. dowód : umowa k. 30-31, pisma k. 86-92 W późniejszym terminie powód wystawił szereg faktur na zużycie energii za kolejne okresy, zaś wpłaty dokonywane przez pozwaną zaliczał na poczet kwestionowanej faktury. Pozwana nie wskazywała w dowodach wpłaty , na poczet jakich należności dokonuje wpłat. okoliczność bezsporna Sąd zważył, co następuje: Ustalenia stanu faktycznego w sprawie Sąd dokonał w oparciu o dowody przedstawione przez powoda i pozwaną, w szczególności dokumenty, których autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana, a Sąd również nie znalazł podstaw do podważenia ich mocy dowodowej, jako że zostały sporządzone poza postępowaniem sądowym i nie dla jego potrzeb. Nadto pozwana w żaden sposób nie zakwestionował ich wiarygodności . Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie w części. Należy wskazać, że łącząca pozwanego i powoda umowa, jest umową sprzedaży – art. 535 kc / Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę./w zw. z art. 555 k.c. / Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz wody./ W niniejszej sprawie spornym było istnienie między powodem a pozwaną należności wynikającej z faktury (...) z dnia 13 maja 2015 r. , której prawidłowość kwestionowała pozwana. Rozstrzygniecie tej kwestii powoduje, iż sposób zarachowywania powoda wpłat pozwanej, który spowodował żądanie zapłaty późniejszych faktur jest prawidłowy albo też nie. Art. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne szczegółowo określa warunki jakim powinna odpowiadać umowa sprzedaży energii lub umowa kompleksowa, która jest umową sprzedaży energii i jej przesyłu. W umowie zawartej miedzy stronami w dniu 22.11.2001r ustalono, że wniesienie reklamacji nie zwalnia odbiorcy z obowiązku terminowej zapłaty należności wynikających z wystawionej faktury/ pkt 10 umowy/ oraz, że istnieje możliwość zarachowania wg wskazania płacącego, o ile wskaże, na poczet czego dokonuje wpłaty/ pkt 18 umowy/ W myśl ogólnych zasad na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, zaś na pozwanym obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jego wniosek o oddalenie powództwa. W niniejszej sprawie powód dochodząc zapłaty w/w kwoty powinien wykazać, iż doszło do zużycia przez określony okres dwóch miesięcy wskazanej przez niego ilości energii elektrycznej i w konsekwencji czy postał obowiązek zapłaty wskazanej w tej fakturze kwoty. Zdaniem Sądu to powód jako profesjonalista, od którego wymaga się staranności w wyższym stopniu, powinien ponosić wszelkie konsekwencje związane ze swoją niedokładnością, zaniedbaniem i niekonsekwencją. Mając na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania cywilnego, a mianowicie obowiązku udowadniania faktów i twierdzeń przez stronę wywodzącą z tychże faktów skutki prawne, określoną w dyspozycji art. 6 k.c. , Sąd uznał, iż to rzeczą powoda było dążyć do zgromadzenia i przedstawienia Sądowi należytego rodzaju dowodów. Wszelkie zatem zaniechania podejmowania takich działań przez powoda, jego ewentualne zaniedbania i przeoczenia, stanowią zarazem wyraz woli strony powodowej i pociągać muszą za sobą niekorzystne dla niej skutki procesowe. Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż faktów, z których wywodzone jest dochodzone roszczenie powinien w zasadzie dowieść powód zaś pozwana faktów niweczących to żądanie. Pozwana wskazała, iż po otrzymaniu rachunku złożyła reklamacje, która nie została rozpatrzona w odpowiednim terminie, co powoduje, iż należy przyjąć, iż powód reklamacje rozpatrzył pozytywnie. Rozwiązanie to obowiązuje jednakże jedynie w przypadku wstrzymania dostaw energii. Pozwana jako strona słabsza stosunku umownego jest rozliczana przez powoda zarówno w zakresie zużytej energii elektrycznej i ceny za nią. Do tego procesu wykorzystywana jest infrastruktura należąca do powoda oraz jego pracownicy. Jest wiedzą powszechną, iż konsument nie ma praktycznych możliwości kontrolowania procesu odczytywania i zliczania zużytego prądu, działalność pracowników i jakość urządzeń pomiarowych która stanowi podstawę do wystawiania rachunków. Strona powodowa uzasadniając żądanie pozwu wskazał, iż wypłaty dokonywane przez pozwaną była zaliczane na dalszy dług, który powstał za okres od marca do maja 2015 r. W ocenie Sądu powód mógł tak uczynić, skoro pozwana nie wskazała, na poczet jakiej należności dokonuje wpłat. Powód przedstawił dokument księgowy i powołał się na dokonanie odczytu stanu licznika , tak wykazując, w jaki sposób doszło do zużycia w tak krótkim terminie tak wysokiej ilości energii elektrycznej. W ocenie Sądu twierdzenie powoda o zaliczeniu wpłat pozwanej na poczet starszego zadłużenia, wobec braku wskazania przez pozwaną w dowodach wpłat – na poczet jakich należności dokonuje wpłat- jest uzasadnione , a jego działanie w tym zakresie było uprawnione. Pozwany nie wykazał w żaden sposób Sądowi faktów uiszczenia wszystkich opłat z tytułu należności objętych w/w fakturami, w szczególność na kwotę 427, 19 zł. Powoduje to, iż załączone przez pozwaną dowody wpłat k. 43-46 pokrywają kwoty żądane z faktur dochodzonych przez powoda niniejszym pozwem w części , a do zapłaty pozostaje kwota 427, 19 zł/ k. 122 akt / Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 535 kc i art. 6 kc art. 203 par 3 kpc oraz art. 481 § 1 i 2 k.c. , uwzględnił w części żądanie pozwu i zasądził od pozwanego - na rzecz powoda kwotę 427, 19 zł w pkt I wyroku, a w pozostałej części oddalił powództwo z powodu zapłacenia należności przez pozwanego . Wobec sprzeciwienia się przez pozwaną cofnięciu pozwu przez powoda w zakresie kwoty 250 zł brak było podstaw do umorzenia postępowania w tej części, dlatego Sad oddalił powództwo w tym zakresie. Natomiast , w zakresie kwoty 800 zł, jako cofniętej przed pierwsza rozprawą, umorzył postepowanie, bo nie wymagało to zgody pozwanej/ art. 203 kpc stanowi:”§ 1. Pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. § 2. Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego. § 3. W razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów. Gdy skuteczność cofnięcia pozwu zależy od zgody pozwanego, niezłożenie przez niego oświadczenia w tym przedmiocie w powyższym terminie uważa się za wyrażenie zgody. § 4. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa.” Wobec treści art. 481 § 1 i 2 k.c. stanowiącego, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, natomiast jeżeli stopa odsetek nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe, przy czym gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy, oczywistym jest, że również w zakresie żądanych odsetek pozew jest w pełni uzasadniony. Sąd zasądził odsetki ustawowe od poszczególnych kwot od daty następującej po dniu ich wymagalności do dnia zapłaty, zgodnie z żądaniem pozwu. O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 2 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, obciążając nimi pozwanego jako stronę przegrywającą w części w jakiej pozwany przegrał proces. Na koszty postępowania w tej sprawie - kwotę 797 zł składa się: kwota 360,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje- 720zł, kwota 30,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 30 zł tytułem opłaty od apelacji i kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pozwany przegrał proces w 50 % i w tym wymiarze poniósł koszty postepowania , tj. kwotę 398, 50 zł. W pk-cie IV wyroku Sad popełnił błąd w rozliczeniu kosztów zastępstwa procesowego, bo wskazał je na 1200 zł x2=2400zł, w sytuacji, kiedy dla wartości przedmiotu sporu do 1500 zł/ a tu powód żądał 1387,56 zł/ jest to kwota 360 zł x 2 = 720 zł i w tym zakresie wydał postanowienie o sprostowaniu z urzędu w tym zakresie. ZARZĄDZENIE 1. odnotować w kontrolce uzasadnień, 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy, 3. z p-tą lub za 20 dni