I 1 C 3/24

Sygn. akt. I 1 C 3/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Mateusz Berent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa P. K. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda P. K. kwotę 8.782,71 zł (osiem tysięcy siedemset osiemdziesiąt dwa złote siedemdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda P. K. kwotę 3.817 zł (trzy tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; III. 
        nakazuje pobrać od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 1.580,73 zł (tysiąc pięćset osiemdziesiąt złotych siedemdziesiąt trzy grosze) tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa; IV. 
        nakazuje zwrócić od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni na rzecz powoda P. K. kwotę 941 zł (dziewięćset czterdzieści jeden złotych) tytułem różnicy między opłatą uiszczoną a opłatą należną. Sygn. akt I 1 C 3/24 UZASADNIENIE wyroku z dnia 20 stycznia 2025 roku I. (żądanie i podstawa faktyczna pozwu) 1. 
        Powód P. K. wystąpił przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. z powództwem o zapłatę kwoty 8.000,00 zł (tytułem zadośćuczynienia), kwoty 782,71 zł (tytułem odszkodowania) – wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, a żądając zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. 2. 
        W uzasadnieniu powód wskazał, że dnia 20 sierpnia 2021 roku o godz. 17.30 w G. w kierowany przez powoda pojazd uderzył inny pojazd. W wyniku tego powoda przewieziono do szpitala, w którym przebywał do dnia 21 sierpnia 2021 roku. W szpitalu rozpoznano zaburzenia czucia prawej połowy twarzy w postaci mrowienia, drętwienia oraz uraz biczowy kręgosłupa. Powodowi zalecono oszczędny tryb życia, kontrolę w poradni neurologicznej, zaopatrzenie się w kołnierz ortopedyczny typu F. . Powoda skierowano do poradni neurologicznej celem kontroli w związku ze zwichnięciem, skręceniem i naderwaniem stawów i więzadeł w odcinku szyjnym oraz przepisano leki. Powód odczuwał bóle głowy, nudności, ograniczenia w ruchu głową i ręką. Poddawany był kolejnym badaniom, zabiegom fizjoterapeutycznym, rehabilitacji oraz były przepisywane mu kolejne leki. W okresie od dnia 20 sierpnia 2021 roku do dnia 4 września 2021 roku przebywał na zwolnieniu lekarskim. 3. 
        Pismem z dnia 14 października 2021 roku powód dokonał zgłoszenia szkody u pozwanej jako ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej sprawcy kolizji, wnosząc o przyznanie odszkodowania oraz zadośćuczynienia. 4. 
        Na wysokość odszkodowania dochodzonego pozwem składały się: koszty dojazdów do placówek medycznych oraz koszty sprawowania opieki nad powodem w dniach od dnia 21 sierpnia 2021 roku do dnia 26 września 2021 roku, tj. przez 37 dni. Powód przyjął 1 godzinę dziennie sprawowanej opieki przez żonę według stawki 19 zł/h, co odpowiada kwocie odszkodowania w wysokości 703,00 zł. W związku z dojazdami do placówek medycznych żona powoda wykonała podróże na odcinku 106 km, co przy stawce 0,8358 zł/km daje kwotę 88,56 zł. 5. 
        Pozwany ubezpieczyciel pismem z dnia 25 października 2021 roku przyznał na rzecz powoda kwotę 1.069,83 zł, która obejmowała: zadośćuczynienie 1.000,00 zł, koszt lekarstw 60,98 zł oraz koszty dojazdu 8,85 zł. 6. 
        Następnie pismem z dnia 2 maja 2023 roku pozwany przyznał powodowi kwotę 150,00 zł tytułem zwrotu kosztu konsultacji psychologicznej w dniu 7 czerwca 2022 roku. 7. 
        Zdaniem powoda wypłacone zadośćuczynienie oraz odszkodowanie zaniżone jest o kwotę dochodzoną pozwem. (pozew – k. 3-7) II. (stanowisko pozwanej) 8. 
        W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa, wnosząc o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu. 9. 
        Pozwana zakwestionowała zakres doznanych przez powoda urazów, czas rekonwalescencji, rozmiar doznanych przez powoda krzywd oraz zasadność refundacji dochodzonego odszkodowania. W ocenie pozwanej ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie powinny być naliczane dopiero od dnia wyrokowania. (odpowiedź na pozew, k. 37-39) III. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 10. 
        Dnia 20 sierpnia 2021 roku o godz. 17:30 w G. pojazd kierowany przez powoda, w czasie zatrzymania, został uderzony w tył przez pojazd objęty obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych świadczonym przez pozwaną. 11. 
        Na miejscu zdarzenia interweniowała Policja i Straż Pożarna. Powód nie został przewieziony do szpitala. (dowód: zeznania świadka J. J. , k. 87v.-88, płyta, k. 90, przesłuchanie powoda P. K. , k. 88-89, płyta, k. 90) 12. 
        Kilka godzin po zdarzeniu powód będąc w domu zaczął odczuwać drętwienie twarzy. Wobec tego żona zawiozła go na Szpitalny Oddział Ratunkowy w G. . Po godzinie oczekiwania żona zawiozła powoda na Szpitalny Oddział Ratunkowy szpitala w G. - Z. . 13. 
        W szpitalu przeprowadzono badania obrazowe, przeprowadzono konsultacje. W godzinach porannych powód został wypisany ze szpitala z zaleceniem używania kołnierza ortopedycznego typu F. i noszenie do czasu zalecanej wizyty w poradni neurologicznej. Zalecono także oszczędny tryb życia oraz leki: S. oraz S. . (dowód: karta informacyjna, k. 13-14, skierowanie, k. 15, recepta – k. 16, zeznania świadka J. J. – k. 87v.-88, płyta, k. 90, przesłuchanie powoda P. K. , k. 88-89, płyta, k. 90) 14. 
        W dniu 24 sierpnia 2021 roku powód zgłosił się do poradni neurologicznej, gdzie przepisano mu dalsze stosowanie leku S. oraz B. . Zalecono także wykonanie rezonansu magnetycznego głowy bez kontrastu oraz kręgosłupa szyjnego bez kontrastu. (dowód: recepta, k. 17, zalecenia, k. 17) 15. 
        Dnia 25 sierpnia 2021 roku powód uzyskał skierowanie do poradni urazowo-ortopedycznej. (dowód: skierowanie, k. 19) 16. 
        Dnia 30 sierpnia 2021 roku wystawiono powodowi skierowanie do poradni rehabilitacyjnej. (dowód skierowanie, k. 19) 17. 
        Dnia 9 września 2021 roku powód wykonał badanie rezonansem magnetycznym. (dowód: akta szkody na płycie, k. 42) 18. 
        Dnia 16 września 2021 roku powód uzyskał skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne. (dowód: skierowanie, k. 20-20v.) 19. 
        W związku z wypadkiem małżonka powoda zawoziła powoda samochodem: - 20 sierpnia 2021 roku z miejsca zamieszkania na (...) w G. – 11 km, - 20 sierpnia 2021 roku z (...) w G. na (...) w G. - Z. – 23 km, - 24 sierpnia 2021 roku z miejsca zamieszkania do neurologa w (...) w G. – 24 km, - 31 sierpnia 2021 roku z miejsca zamieszkania do ortopedy – 12 km, - 9 września 2021 roku z miejsca zamieszkania na wykonanie rezonansu magnetycznego w (...) 24 km, - 16 września 2021 roku z miejsca zamieszkania do fizjoterapeuty w S. – 12 km. (dowód: zeznania świadka D. K. , k. 86v.-87v., płyta, k. 90,, przesłuchanie powoda P. K. , k. 88-89, płyta, k. 90) 20. 
        W okresie od dnia 20 sierpnia 2021 roku do dnia 4 września 2021 roku powód przebywał na zwolnieniu lekarskim. Kołnierz ortopedyczny nosił przez 4 tygodnie. (dowód: zeznania świadka D. K. – k. 86v.-87v., płyta – k. 90, zeznania powoda P. K. – k. 88-89, płyta – k. 90) 21. 
        W wyniku wypadku powód doznał urazu pośredniego kręgosłupa. Podczas badania przez biegłego stwierdzono bolesność palpacyjną okolicy mięśni karku po stronie prawej i nasilającą się bolesność karku podczas wykonywania skrętu kręgosłupem szyjnym w prawą stronę. 22. 
        Badanie rezonansem magnetycznym z dnia 9 września 2021 roku przedstawiało średnio nasiloną chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego z wielopoziomową dyskopatią, ale bez impresji na struktury nerwowe. 23. 
        Powód w wyniku tego wypadku nie doznał stałego uszczerbku na zdrowiu. 24. 
        Przez okres 2 tygodni po zdarzeniu powód miał dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego w nasileniu wymagającym systematycznego przyjmowania w postaci doustnej nienarkotycznych środków przeciwbólowych. 25. 
        W tym czasie prowadził sedatywno-łóżkowy tryb życia. 26. 
        Wymagał wówczas pomocy osób trzecich w wykonywaniu większości czynności codziennego bytowania, łącznie z niektórymi czynnościami fizjologiczno-samoobsługowymi w następującym wymiarze w ciągu dnia: poranna i wieczora toaleta – 2 h dziennie, przygotowywanie posiłków – 2 h dziennie, robienie zakupów – 1 h dziennie, pranie, sprzątanie mieszkania – 1 h dziennie. 27. 
        Po 2 tygodniach od urazu dolegliwości systematycznie ustępowały. 28. 
        Rokowania co do dalszego stanu zdrowia powoda są pomyślne. (dowód: pisemna opinia biegłego sądowego, k. 95-99 wraz z pisemnymi opiniami uzupełniającymi, k. 122-123) 29. 
        Opiekę nad powodem w niezbędnym zakresie sprawowała jego żona. (dowód: zeznania świadka D. K. , k. 86v.-87v., płyta, k. 90, przesłuchanie powoda P. K. , k. 88-89, płyta, k. 90) 30. 
        Przed kolizją powód uczęszczał na siłownię, grał w tenisa i ping-ponga. Na skutek kolizji powód zaprzestał uprawniania sportów z uwagi na odczuwany ból. 31. 
        Z uwagi na przebieg zdarzenia powód doznał obaw dotyczących prowadzenia samochodu. Powód unika prowadzenia pojazdu na dłuższych trasach. (dowód: przesłuchanie powoda P. K. , k. 88-89, płyta, k. 90) 32. 
        Pismem z dnia 14 października 2021 roku powód zgłosił pozwanemu szkodę, domagając się zapłaty kwoty 19.593,47 zł tytułem odszkodowania oraz kwoty 15.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia. (dowód: pismo z dnia 14 października 2021 r., k. 21-23) 33. 
        Decyzją z dnia 25 października 2021 roku pozwany przyznał powodowi kwotę 1.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, 60,98 zł tytułem zwrotu kosztu zakupu lekarstw oraz 8,85 zł tytułem kosztów dojazdu. (dowód: decyzja z dnia 25 października 2021 r., k. 27-28) 34. 
        Decyzją z dnia 13 grudnia 2021 roku pozwany przyznał dodatkowo powodowi kwotę 175,85 zł tytułem kosztów leczenia, 14,00 zł tytułem kosztów dojazdów oraz 9,70 zł tytułem kosztów parkingów. (dowód: decyzja z dnia 13 grudnia 2021 r., k. 29-30) 35. 
        Decyzją z dnia 2 maja 2023 roku pozwany przyznał dodatkowo powodowi kwotę 150,00 zł tytułem kosztu konsultacji psychologicznej w dniu 7 czerwca 2022 roku. (dowód: decyzja z dnia 2 maja 2023 r. k. 31) 36. 
        Wnoszone reklamacje w pozostałym zakresie nie zyskały aprobaty pozwanego. (dowód: akta szkody na płycie – k. 42) Sąd zważył co następuje: IV. 37. 
        Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, zeznań świadków oraz stron z ograniczeniem powoda, a także opinii biegłego sądowego. (ocena dowodów) 38. 
        Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż dowody z dokumentów przedłożonych przez strony są wiarygodne, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała autentyczności tych dokumentów, w tym zgodności przedstawionych kopii dokumentów z oryginałami, prawdziwości twierdzeń w nich zawartych, ani też żadna ze stron nie zaprzeczyła, iż osoby podpisane pod tymi dokumentami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych. 39. 
        Sąd dał wiarę zeznaniom świadków oraz dowodowi z przesłuchania powoda, w szczególności co do przebiegu wypadku, diagnostyki oraz leczenia. Należało mieć na uwadze, że cierpienie (psychiczne lub fizyczne) jako odczuwalne zjawisko jest właściwością doświadczeń zmysłowych i w pewnym sensie jest subiektywne. Stąd zobiektywizowanie cierpień powoda przez pryzmat wiedzy specjalnej lub zasad doświadczenia życiowego nie dewaluuje mocy dowodowej zeznań świadków czy przesłuchania powoda. W ocenie Sądu zeznania wyżej wskazanych osób były szczere, logiczne i spójne, nadto korelowały z pozostałymi dowodami zebranymi w niniejszej sprawie. Całokształt dowodów tworzył spójny obraz przebiegu wypadku, diagnostyki i leczenia, a także deklarowanych przez powoda dolegliwości obniżających jego aktywność życiową. 40. 
        W ocenie Sądu brak było również podstaw do kwestionowania dowodu z opinii biegłego sądowego. Zdaniem Sądu sporządzona przez biegłego opinia (wraz z opiniami uzupełniającymi) stanowiła dowód miarodajny dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Została bowiem sporządzona w sposób rzetelny, profesjonalny i z zachowaniem należytych standardów, co czyni ją w pełni przydatną do rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić przy tym należało, że przedstawione wnioski dotyczące powstałych urazów, przebiegu leczenia, następstw wypadku oraz rokowań na przyszłość biegły poparł wszechstronną analizą dokumentacji medycznej. Nadto, wnioski do jakich doszedł biegły są stanowcze i zostały logicznie uzasadnione, nie budzą one także żadnych wątpliwości Sądu w świetle zasad doświadczenia życiowego czy wiedzy powszechnej. Biegły w przekonujący sposób ustosunkował się do zarzutów zgłoszonych co do opinii pierwotnej. 41. 
        Na podstawie art. 286 k.p.c. Sąd pominął dowód z opinii neurologa, albowiem uzyskana uprzednio wiedza specjalna była wystarczająca dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, co stwierdził biegły sądowy ortopeda. V. (rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia) 42. 
        Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. 43. 
        Przechodząc do rozważań merytorycznych, należało przypomnieć, że w niniejszym procesie powód domagał się zasądzenia kwoty 8.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę ponad wypłaconą już kwotę 1.000,00 zł oraz odszkodowania w kwocie 782,71 zł ponad wypłaconą już kwotę 219,80 zł. 44. 
        W tym stanie rzeczy normatywną podstawę odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela stanowiły przepisy art. 822 § 1 i 4 k.c. oraz art. 13 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2500, t.j., dalej jako: u.u.o., ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych) w zw. z art. 436 §2 k.c. , art. 444 §1 k.c. i art. 445 §1 k.c. 45. 
        Podstawę prawną powództwa o zapłatę zadośćuczynienia i odszkodowania stanowiły przepisy art. 822 §1 i §2 k.c. , art. 436 §2 k.c. , art. 445 § 1 k.c. i art. 444 §1 k.c. 46. 
        Wedle przepisu art. 822 §1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stosownie do art. 822 §2 k.c. jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1 , będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. W myśl art. 822 §4 k.c. uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Zgodnie z art. 445 §1 k.c. w zw. z art. 444 §1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Z kolei, w myśl art. 444 §1 zdanie pierwsze k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych w obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie. 47. 
        Odpowiedzialność sprawcy szkody miała swoje źródło w art. 436 §2 k.c. i była uzależniona od zaistnienia przesłanek w postaci: zdarzenia, z którym przepis ustawy wiąże obowiązek kompensacji, szkody i związku przyczynowego miedzy zdarzeniem a szkodą. Z kolei odpowiedzialność pozwanego ubezpieczyciela wynikała z zawartej ze sprawcą umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ( art. 822 § 4 k.c. ), jednakże i w tym przypadku odpowiedzialność ubezpieczyciela zależała od wykazania powyższych przesłanek określonych w art. 436 §2 k.c. 48. 
        Pozwana nie kwestionowała swojej odpowiedzialności za szkodę. Uznała ją bowiem już na etapie postępowania likwidacyjnego. Podważała jedynie wysokość żądanego zadośćuczynienia oraz odszkodowania. 49. 
        Jeśli chodzi o roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia za krzywdę, to pozwany zakwestionował przede wszystkim rozmiar krzywdy poniesionej przez powoda. 50. 
        Dokonując ustaleń w przedmiocie rozmiaru krzywdy pamiętać należało, że nie jest możliwe ścisłe określenie rozmiaru krzywdy i wysokości zadośćuczynienia, zaś każdy przypadek powinien być rozpatrywany indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2011 r., III CSK 279/10, OSP 2012/4/44). W świetle ugruntowanego orzecznictwa zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia krzywdy w postaci doznanych cierpień fizycznych i ujemnych przeżyć psychicznych, zarówno istniejącej w chwili orzekania, jak i takiej, którą poszkodowany będzie odczuwać w przyszłości na pewno lub z dającym się przewidzieć z dużym stopniem prawdopodobieństwa. Zasadniczą przesłankę określającą jego wysokość stanowi więc stopień natężenia doznanej krzywdy, tj. rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych ich intensywność, nieodwracalność ujemnych skutków zdrowotnych, a w tym zakresie stopień i trwałość doznanego kalectwa i związana z nim utrata perspektyw na przyszłość oraz towarzyszące jej poczucie bezradności powodowanej koniecznością korzystania z opieki innych osób oraz nieprzydatności społecznej. Celem, jakiemu ma służyć zadośćuczynienie, jest nie tyle przywrócenie stanu przed wyrządzeniem krzywdy, ile załagodzenie negatywnego przeżycia poszkodowanego. 51. 
        Powszechnie akceptowana jest w judykaturze zasada umiarkowanego zadośćuczynienia, przez co rozumieć należy kwotę pieniężną, której wysokość jest utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, określanej przy uwzględnieniu występujących w społeczeństwie zróżnicowanych dochodów różnych jego grup. 52. 
        Zasada ta trafnie łączy wysokość zadośćuczynienia z wysokością stopy życiowej społeczeństwa, bowiem zarówno ocena, czy jest ono realne, jak i czy nie jest nadmiernie zawyżone lub nadmiernie zaniżone, a więc czy jest odpowiednie, pozostawać musi w związku z poziomem życia ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2020 r., III CSK 149/18, L. ). 53. 
        W ocenie Sądu powód wykazał, że dochodzona przez niego kwota z tytułu zadośćuczynienia (wraz z kwotą wypłaconą w toku postępowania likwidacyjnego) jest adekwatna do rozmiaru obrażeń doznanych w wyniku przedmiotowego wypadku, dolegliwości bólowych z nimi związanych, rozmiaru cierpień fizycznych i psychicznych, długości rekonwalescencji i niezdolności do pracy oraz ograniczeń doznanych w życiu codziennym, wieku powoda i konieczności zmiany dotychczasowego trybu życia (czasowego zaprzestania aktywności fizycznej). 54. 
        Przede wszystkim za przyznaniem poszkodowanemu zadośćuczynienia w takiej właśnie wysokości przemawia rozmiar i charakter obrażeń, jakie odniósł wskutek wypadku. W kontekście objawów somatycznych powód nie doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu na skutek przedmiotowego wypadku, jednakże rekonwalescencja i związane z tym niedogodności w sposób oczywisty wyłączały powoda od normalnej aktywności w perspektywie co najmniej kilku tygodni. Przez znaczny okres powód prowadził sedatywno-łóżkowy tryb życia i wymagał pomocy małżonki w załatwianiu podstawowych potrzeb. Dodatkową uciążliwością były wizyty lekarskie i rehabilitacyjne. W sposób oczywisty obniżyła się aktywność życiowa powoda. Powód był niezdolny do pracy przez okres 4 tygodni. W związku z powyższym kwota 9.000,00 zł z tytułu zadośćuczynienia jest odpowiednia do charakteru urazów, ich skutków, długotrwałości i sposobu leczenia, w szczególności do dyskomfortu w codziennym funkcjonowaniu wynikającego z doznanego z tego tytułu urazu. 55. 
        Sąd wziął pod uwagę, że zadośćuczynienie nie może powodować wzbogacenia po stronie poszkodowanego kosztem sprawcy i ubezpieczyciela, a jedynie rekompensować powstałą krzywdę. Zdaniem Sądu kwota ta – z uwagi na aktualny poziom życia społeczeństwa – przedstawia dla powoda ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie nie jest ona nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa i jest utrzymana w rozsądnych granicach. Stąd też w ocenie Sądu wyżej wskazane okoliczności sprawy w pełni usprawiedliwiają taką wysokość zadośćuczynienia. 56. 
        Przechodząc do oceny żądania zapłaty kwoty 782,71 zł tytułem odszkodowania obejmującego koszty opieki oraz koszty dojazdów do placówek medycznych, wskazać należy, że jego podstawę prawną stanowi art. 444 §1 k.c. , w myśl którego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. 57. 
        W ocenie Sądu żądania odszkodowania zasługiwało na uwzględnienie w całości. 58. 
        W odniesieniu do żądania odszkodowania w zakresie kosztów opieki wskazać należy, że roszczenie to ma swoje zakotwiczenie normatywne w art. 444 §1 k.c. , co potwierdziła mająca moc zasady prawnej uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2020 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 31/19 (OSNC 2021/4/22), zgodnie z którą poszkodowany, który doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, może domagać się na podstawie art. 444 §1 k.c. odszkodowania z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieodpłatnie przez osoby bliskie. Sąd Najwyższy zważył, że powstanie konieczności korzystania z opieki stanowi szczególnego rodzaju uszczerbek zwiększający potrzeby osoby doznającej uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia ( vide: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 marca 1969 r., I PR 28/69; z dnia 11 marca 1976 r., IV CR 50/76; z dnia 26 lipca 1977 r., I CR 143/77; z dnia 22 czerwca 2005 r., III CK 392/04; z dnia 8 lutego 2012 r., V CSK 87/11), wchodzący w skład kosztów leczenia w rozumieniu art. 444 § 1 k.c. ( vide: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 października 1973 r., II CR 365/73; z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 474/06 i z dnia 17 lipca 2019 r., I PK 68/18). Opieka ta obiektywnie ma wymierną wartość ekonomiczną nawet wtedy, gdy była sprawowana nieodpłatnie. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym legitymacja do dochodzenia kosztów opieki przysługuje wyłącznie poszkodowanemu niezależnie od tego, kto sprawował opiekę nad nim oraz czy czynił to odpłatnie, czy też nieodpłatnie. Stanowisko to harmonizuje z ogólnymi zasadami ustalania odszkodowania i naprawienia szkody, wskazującymi na możliwość dochodzenia odszkodowania bez względu na to, kto i w jaki sposób naprawił szkodę. 59. 
        Powód wykazał ( vide: pkt 26), że wymagał opieki w łącznym wymiarze wynoszącym co najmniej 37 godzin. Wysokość stawki godzinowej w kwocie 19,00 zł również nie była wygórowana i odpowiadała wartości takich usług świadczonych w ramach pomocy społecznej. Łącznie z tego tytułu należna była rekompensata w kwocie 37 h x 19 zł/h = 703 zł. 60. 
        Za uzasadnione uznano także koszty dojazdu do placówek medycznych i rehabilitacyjnych. Zaproponowana stawka za kilometr dojazdu również nie była wygórowana. Należało mieć na uwadze, że użytkowanie pojazdu nie sprowadza się jedynie do zużycia paliwa, ale również jego amortyzacji, bieżącej eksploatacji itp. W konsekwencji, powód wykazał poniesione z tego tytułu koszty w kwocie 88,60 zł (0,8358 zł / km x 106 km). 61. 
        W konsekwencji, na podstawie art. 822 §1 k.c. w zw. z art. 444 §1 k.c. i art. 445 §1 k.c. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 8.782,71 zł, na którą składało się zadośćuczynienie w kwocie 8.000,00 zł oraz odszkodowanie w kwocie 782,71 zł. 62. 
        Na podstawie art. 481 §1 k.c. od powyższej kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie za okres od dnia 14 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych Sąd przyjął, że obowiązek zapłaty zadośćuczynienia i odszkodowania zaktualizował się po stronie pozwanej po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody (co nastąpiło 14 października 2021 roku). Uzasadniało to zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu. VI. (koszty procesu) 63. 
        O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. wyroku na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , obciążając przegrywającą pozwaną całością poniesionych przez powoda kosztów procesu, na co składały się: opłata od pozwu (500 zł), wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (1800 zł) zgodnie z §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935, t.j. ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz zaliczka na poczet kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (1500 zł). 64. 
        Na podstawie art. 83 ust. 2 u.k.s.c. i art. 113 ust. 1 u.k.s.c. Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 1580,73 zł tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa, które obejmowały różnicę między wynagrodzeniem przyznanym biegłemu a kwotą zaliczki uiszczonej przez powoda. 65. 
        Na podstawie art. 80 ust. 1 u.k.s.c. Sąd nakazał zwrócić powodowi uiszczoną opłatę w kwocie 941,00 zł, która miała być zaliczona na poczet rozszerzonego powództwa, przy czym powód w niniejszym postępowaniu ostatecznie nie złożył pisma zawierającego rozszerzenie powództwa.