GZ 84/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na zarządzenie WSA dotyczące sposobu uiszczenia opłaty kancelaryjnej, potwierdzając, że opłaty sądowe w postępowaniu administracyjnosądowym można uiszczać wyłącznie gotówką lub przelewem.
Skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego WSA, które wezwało ich pełnomocnika do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, odrzucając opłatę wniesioną znakami opłaty sądowej. Skarżący argumentowali, że przepis dotyczący sposobu uiszczania opłat nie jest katalogiem zamkniętym i powoływali się na praktykę sądów powszechnych. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, podkreślając, że zgodnie z art. 219 § 2 P.p.s.a. opłaty sądowe w postępowaniu administracyjnosądowym można uiszczać wyłącznie gotówką do kasy sądu lub na jego rachunek bankowy.
Sprawa dotyczyła zażalenia wniesionego przez wspólników spółki cywilnej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zarządzenie to wezwało pełnomocnika skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, pod rygorem ściągnięcia tej kwoty w drodze egzekucji. Przewodniczący zarządził również zwrot znaków opłaty sądowej, którymi opłata została pierwotnie uiszczona. Skarżący zarzucili naruszenie art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), twierdząc, że przepis ten nie stanowi zamkniętego katalogu sposobów uiszczania opłat, a znaki opłaty sądowej są honorowane przez inne sądy. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, zważył, że zgodnie z art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a., opłaty sądowe należy uiścić przy wniesieniu pisma, a dopuszczalne sposoby uiszczenia to gotówka do kasy sądu lub przelew na rachunek bankowy sądu. Sąd uznał, że opłata uiszczona znakami opłaty sądowej nie spełniła wymogów określonych w ustawie. Podkreślono, że od 1 stycznia 2004 r. obowiązuje odrębna procedura sądownictwa administracyjnego, regulująca m.in. kwestię opłat, co czyni bezzasadnym powoływanie się na praktykę sądów powszechnych. W konsekwencji, NSA oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem nie może być skutecznie uiszczona za pomocą znaków opłaty sądowej. Dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone są w art. 219 § 2 p.p.s.a. i obejmują wyłącznie wpłatę gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy sądu.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że art. 219 § 2 p.p.s.a. określa zamknięty katalog dopuszczalnych sposobów uiszczania opłat sądowych w postępowaniu administracyjnosądowym. Opłata uiszczona znakami opłaty sądowej nie spełnia tych wymogów. Ponadto, od 1 stycznia 2004 r. obowiązuje odrębna procedura sądownictwa administracyjnego, co wyklucza stosowanie praktyk z sądów powszechnych w tym zakresie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (6)
Główne
p.p.s.a. art. 219 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określa dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej: gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie obejmuje znaków opłaty sądowej.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 219 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 234 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dotyczy sytuacji nieuiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, nakładając obowiązek jej ściągnięcia od strony.
p.p.s.a. art. 197 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Konstytucja RP art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 219 § 2 p.p.s.a. określa zamknięty katalog dopuszczalnych sposobów uiszczania opłat sądowych w postępowaniu administracyjnosądowym. Opłata uiszczona znakami opłaty sądowej nie spełnia wymogów określonych w art. 219 § 2 p.p.s.a. Od 1 stycznia 2004 r. obowiązuje odrębna procedura sądownictwa administracyjnego, co wyklucza stosowanie praktyk z sądów powszechnych w zakresie opłat.
Odrzucone argumenty
Przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobów uiszczania opłaty sądowej. Znaki opłaty sądowej są honorowane przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. Niedopuszczalność funkcjonowania sprzecznych regulacji prawnych w ramach tego samego systemu prawnego (art. 2 Konstytucji RP).
Godne uwagi sformułowania
Opłata uiszczona przez pełnomocnika Skarżących znakami opłaty sądowej nie spełniła warunków określonych w art. 219 § 2 p.p.s.a. Z łącznej interpretacji przepisów zamieszczonych we wspomnianym artykule wynika, że sposób uiszczenia opłaty sądowej jest elementem obowiązku, o którym mowa w § 1. Nie można zatem uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Zarzut Strony, iż nie uwzględniono dorobku orzeczniczego i praktyki sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego jest zatem bezzasadny.
Skład orzekający
Andrzej Kisielewicz
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących sposobu uiszczania opłat sądowych w postępowaniu administracyjnosądowym, w szczególności wykluczenie stosowania znaków opłaty sądowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego okresu po wejściu w życie nowej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i może być mniej istotne po późniejszych zmianach przepisów lub ugruntowaniu się praktyki.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej związanej z opłatami sądowymi, co jest istotne dla prawników praktyków, ale niekoniecznie dla szerszej publiczności.
“Jak poprawnie zapłacić opłatę sądową w sądzie administracyjnym? NSA wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 100 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyGZ 84/04 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2004-10-20 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-08-10 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Andrzej Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny Hasła tematyczne Celne postępowanie Celne prawo Skarżony organ Prezes Głównego Urzędu Ceł Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] wspólników spółki cywilnej PUPH "[...]" w Wałczu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1213/02 w sprawie ze skargi [...] – wspólników spółki cywilnej PUPH "[...]" w Wałczu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego p o s t a n a w i a: - oddalić zażalenie - U Z A S A D N I E N I E Skarżący wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1213/02 oddalił skargę [...] – PUPH "[...]" S.C. w Wałczu. Pełnomocnik Skarżących złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2004 r. z uzasadnieniem, dokonując opłaty kancelaryjnej od wniosku w znakach opłaty sądowej. Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2004 r., wydanym na postawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wezwał pełnomocnika Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w terminie siedmiu dni, za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, w wysokości 100 złotych, na konto Sądu lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – pod rygorem ściągnięcia wyżej wymienionej kwoty w drodze egzekucji sądowej. Przewodniczący zarządził również zwrot pełnomocnikowi Skarżących znaków opłaty sądowej w wysokości 100 złotych. Pełnomocnik Skarżących wniósł zażalenie na to zarządzenie Przewodniczącego z dnia 15 lipca 2004 r. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 219 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez błędną wykładnię, polegającą na nieuznaniu opłaty kancelaryjnej dokonanej znakami opłaty sądowej. Podniósł, że przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobu uiszczania opłaty sadowej, skoro funkcjonuje również sposób, polegający na wykupieniu znaków opłaty sądowej, honorowany przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. Natomiast zgodnie z art. 2 Konstytucji RP w demokratycznym państwie prawnym, w obrębie tego samego systemu prawnego nie mogą funkcjonować sprzeczne regulacje prawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. W art. 219 § 2 p.p.s.a. określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Opłata uiszczona przez pełnomocnika Skarżących znakami opłaty sądowej nie spełniła warunków określonych w art. 219 § 2 p.p.s.a., a zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a., na który powołał się WSA, jeżeli opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia i jego doręczenie. Przepis tego ostatniego artykułu in fine stanowi, że nie stosuje się art. 220 i art. 221 ustawy. Nieuiszczenie przez adwokata należnej opłaty stałej nie powoduje zatem odrzucenia wniesionego pisma bez wezwania o uiszczenie opłaty. Sąd nie podziela zarzutu Skarżącej, iż przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobów uiszczania opłaty sądowej. Z łącznej interpretacji przepisów zamieszczonych we wspomnianym artykule wynika, że sposób uiszczenia opłaty sądowej jest elementem obowiązku, o którym mowa w § 1. Nie można zatem uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym samym sądownictwo administracyjne zostało wyposażone we własną, odrębną procedurę, regulującą między innymi kwestię opłat sądowych. Zarzut Strony, iż nie uwzględniono dorobku orzeczniczego i praktyki sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego jest zatem bezzasadny. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw. m.s. Uzasadnienie P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 października 2004r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] – wspólników spółki cywilnej PUPH "[...]" w Wałczu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1213/02 w sprawie ze skargi [...] – wspólników spółki cywilnej PUPH "[...]" w Wałczu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego p o s t a n a w i a: - oddalić zażalenie - U Z A S A D N I E N I E Skarżący wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1213/02 oddalił skargę [...] – PUPH "[...]" S.C. w Wałczu. Pełnomocnik Skarżących złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2004 r. z uzasadnieniem, dokonując opłaty kancelaryjnej od wniosku w znakach opłaty sądowej. Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2004 r., wydanym na postawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wezwał pełnomocnika Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w terminie siedmiu dni, za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, w wysokości 100 złotych, na konto Sądu lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – pod rygorem ściągnięcia wyżej wymienionej kwoty w drodze egzekucji sądowej. Przewodniczący zarządził również zwrot pełnomocnikowi Skarżących znaków opłaty sądowej w wysokości 100 złotych. Pełnomocnik Skarżących wniósł zażalenie na to zarządzenie Przewodniczącego z dnia 15 lipca 2004 r. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 219 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez błędną wykładnię, polegającą na nieuznaniu opłaty kancelaryjnej dokonanej znakami opłaty sądowej. Podniósł, że przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobu uiszczania opłaty sadowej, skoro funkcjonuje również sposób, polegający na wykupieniu znaków opłaty sądowej, honorowany przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. Natomiast zgodnie z art. 2 Konstytucji RP w demokratycznym państwie prawnym, w obrębie tego samego systemu prawnego nie mogą funkcjonować sprzeczne regulacje prawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. W art. 219 § 2 p.p.s.a. określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Opłata uiszczona przez pełnomocnika Skarżących znakami opłaty sądowej nie spełniła warunków określonych w art. 219 § 2 p.p.s.a., a zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a., na który powołał się WSA, jeżeli opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia i jego doręczenie. Przepis tego ostatniego artykułu in fine stanowi, że nie stosuje się art. 220 i art. 221 ustawy. Nieuiszczenie przez adwokata należnej opłaty stałej nie powoduje zatem odrzucenia wniesionego pisma bez wezwania o uiszczenie opłaty. Sąd nie podziela zarzutu Skarżącej, iż przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobów uiszczania opłaty sądowej. Z łącznej interpretacji przepisów zamieszczonych we wspomnianym artykule wynika, że sposób uiszczenia opłaty sądowej jest elementem obowiązku, o którym mowa w § 1. Nie można zatem uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym samym sądownictwo administracyjne zostało wyposażone we własną, odrębną procedurę, regulującą między innymi kwestię opłat sądowych. Zarzut Strony, iż nie uwzględniono dorobku orzeczniczego i praktyki sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego jest zatem bezzasadny. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw. m.s.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI