GSK 952/04

GSK 952/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba
Edward Kierejczyk /sprawozdawca/
Jacek Chlebny /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II SA 2580/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-03-02
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Edward Kierejczyk (spr.) Andrzej Kuba Protokolant Tomasz Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2580/02 w sprawie ze skargi H. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 7 sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego MERYLAN nr R-119050.
W uzasadnieniu wyroku przypomniał, że w dniu 4 kwietnia 1997 r. T. S.A. z siedzibą w A., złożył podanie o zarejestrowanie znaku towarowego słownego MERYLAN do działalności produkcyjnej i handlowej dla towarów: kleje inne niż do papieru i użytku domowego, farby, werniksy, lakiery i masy szpachlowe, w klasie l i 2. Decyzją Urzędu Patentowego z dnia 3 marca 2000 r. dokonano rejestracji znaku towarowego MERYLAN za nr R-119050.
W dniu 18 grudnia 2000 r. do Urzędu Patentowego wpłyną wniosek H. z siedzibą w N. o unieważnienie prawa z rejestracji tego znaku. Wnioskodawca zarzucił, że znak towarowy MERYLAN został zarejestrowany z naruszeniem art. 9 ust. l pkt l ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej dalej u.z.t. Z pierwszeństwem od 24 września 1990 r. został zarejestrowany znak towarowy słowny METYLAN nr R-68070 przeznaczony między innymi do oznaczeń klejów do celów przemysłowych oraz z pierwszeństwem od 10 maja 1993 r. - znak towarowy słowny METYLAN nr IR-601263, którego skutki rejestracji międzynarodowej zostały uznane w Polsce (z przeznaczeniem do oznaczania produktów chemicznych dla celów przemysłowych, klejów, materiałów klejących, farb, lakierów, środków wiążących i zagęszczających do farb i klejów). Zdaniem wnioskodawcy podobieństwo między znakami jest na tyle duże, że bardzo prawdopodobnym jest możliwość konfuzji wśród odbiorców towarów oznaczonych tymi dwoma znakami.
W odpowiedzi na zarzuty wnioskodawcy pełnomocnik T. wniósł o oddalenie wniosku H. twierdząc, że nieprawdą jest jakoby znaki MERYLAN i METYLAN były podobne do siebie na tyle by powstawało niebezpieczeństwo ich mylenia przez potencjalnych odbiorców w przeciętnych warunkach obrotu gospodarczego. Znaki różnią się między sobą zarówno pod względem znaczeniowym jak i fonetycznym. Słowo MERYLAN jest o charakterze czysto fantazyjnym natomiast METYLAN kojarzy się ze związkiem chemicznym, szczególnie z pochodnymi metylu i metanu. Rodzaje towarów oznaczanych tymi dwoma znakami zawarte są w klasie l, a więc w sprzedaży odbywającej się raczej hurtowo niż detalicznie. Stąd ryzyko pomyłki przez nabywcę towaru praktycznie nie istnieje, gdyż są to nabywcy profesjonalnie trudniący się zastosowaniem tych towarów. Także artykuły z klasy 2 oznaczone tymi znakami są nabywane z dużą uwagą przez klientów często przy konsultacji ze sprzedawcą, a więc i tutaj nie występuje obawa pomyłki. Zdaniem pełnomocnika T. nie ma obawy mylenia przez nabywców towarów oznaczonych tymi dwoma znakami, a na dowód funkcjonowania na rynku podobnych znaków towarowych przytoczył takie znaki jak: FAX i FAM, FERROSAL i FERROSAN, GARDENIA i GARDENA.
Urząd Patentowy decyzją z dnia 7 sierpnia 2001 r. nr [...] oddalił wniosek H. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego MERYLAN. Urząd Patentowy nie miał wątpliwości, że istnieje podobieństwo towarów opatrzonych tymi dwoma znakami, jednakże miał na uwadze fakt, że oba znaki funkcjonując dla towarów w klasie 2 lub l oznaczają towary, które nabywają profesjonaliści i nie będzie dochodziło do ich mylenia. Podzielił także argument uczestnika postępowania, że znak MERYLAN jest postrzegany jako określenie fantazyjne, natomiast znak METYLAN kojarzy się ze związkami chemicznymi. Z uwagi na wymienione argumenty Urząd Patentowy doszedł do przekonania, że różnica pomiędzy tymi dwoma znakami jest na tyle istotna, iż nie zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd nabywców co do źródła pochodzenia towarów. Za taka oceną podobieństwa przemawia również fakt, uznania na terytorium Grecji znaku METYLAN jako znaku towarowego Wspólnoty Europejskiej. Z tych powodów Urząd Patentowy RP nie podzielił także zarzutu naruszenia praw majątkowych wnioskodawcy.
Od decyzji tej wnioskodawca (H.) złożył w dniu 23 października 2001 r. odwołanie, powołując się na argumenty zawarte we wniosku z dnia 18 grudnia 2000 r. Ponadto uznał za nietrafny argument T. o braku możliwości pomyłki w zakupie towaru oznaczonego przez jeden ze znaków, gdyż w znacznej części towary te są sprzedawane w supermarketach, gdzie istnieje samoobsługa przy braku doradztwa ze strony sprzedawcy.
Stosownie do art. 318 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo o własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508), zwanej dalej p.w.p., odwołanie zostało skierowane jako skarga do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia ze względu na to, że nie podnosi ona okoliczności wskazujących na naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. oraz przepisów procesowych i w związku z tym brak jest podstaw do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Zdaniem Sądu, różnica pomiędzy znakiem towarowym MERYLAN a znakiem przeciwstawnym METYLAN zawiera się w płaszczyźnie fonetycznej i znaczeniowej. Pierwszy znak jest znakiem fantazyjnym, natomiast drugi wyraźnie kojarzy się z produktem chemicznym. Oba znaki mają na tyle wyróżniający charakter, że w świadomości uczestników obrotu gospodarczego w sposób nie budzący wątpliwości wskazują na towary pochodzące od różnych przedsiębiorców. Zresztą dopuszczalne jest zarejestrowanie znaku towarowego z późniejszym pierwszeństwem dla oznaczenia towarów lub usług podobnych do towarów i usług oznaczonych znakiem towarowym z wcześniejszym pierwszeństwem.
Sąd zwrócił uwagę, że "jednorodzajowość" towarów, o której mowa w ustawie o znakach towarowych, nie może być interpretowana jako ich "identyczność". O jednorodzajowości towarów decyduje przede wszystkim to, czy nabywcy mogą sądzić, że towary wytwarzane są przez to samo przedsiębiorstwo, a jednym z istotnych kryteriów określenia przynależności towarów do jednego rodzaju są warunki zbytu towarów. Towary w klasie l obu przedsiębiorców nie cechuje jednorodzajowość, co najmniej z uwagi na różnice w warunkach ich zbywania. Tym samym odpada przesłanka z art. 9 ust. l u.z.t. - towary te nie są tego samego rodzaju - a ponieważ nie są tego samego rodzaju nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia okoliczności wymienionych w punkcie l tego przepisu.
Również towary określone w klasie 2 nie są towarami, które są nabywane przy takiej częstotliwości jak na przykład artykuły spożywcze. Stosowanie farb i lakierów, przy występującej obecnie na rynku ich różnorodności w zakresie przeznaczenia, to praktycznie domena fachowców lub co najmniej osób, które wiedzą dla jakich celów ich poszukują. Nabywcy tych towarów z większą uwagą niż przeciętny nabywca zapoznają się z oznaczeniami na opakowaniach, nie zachodzi więc niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców tych towarów ze względu na pewne podobieństwo obu znaków. Takimi znakami są opatrywane towary będące w sprzedaży w Grecji i nie dochodzi tam do mylenia towarów obu przedsiębiorców. Analogicznie należałoby przyjąć, że odbiorcy polscy, którzy przyzwyczajeni są już do podaży występującej na naszym rynku, nie będą wprowadzani w błąd co do pochodzenia towarów oznaczonych tymi znakami towarowymi.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku H. z siedzibą w N. wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji Urzędu Patentowego z dnia 7 sierpnia 2001 r. nr [...] i przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący uważa, że wyrok, a także decyzja Urzędu Patentowego RP została wydana z naruszeniem przepisu art. 9 ust. l pkt. l u.z.t. oraz z naruszeniem przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 6 i 7 kpa, art. 77 § l oraz art. 107 § 3 kpa, a nadto z naruszeniem art. 2 i 7 Konstytucji RP.
Naruszenie wymienionych przepisów przejawia się przede wszystkim w błędnie ustalonym stanie faktycznym. Wskazanie w uzasadnieniu tez bez podania podstawy prawnej, błędną wykładnię przepisu art. 9 ust. l pkt. l u.z.t., a także nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i brak uzasadnienia faktycznego, narusza przytoczone wyżej przepisy kpa. Naruszenie przepisów Konstytucji RP wynika natomiast z faktu, iż takie rozstrzygnięcie podważa zaufanie obywateli do prawa, a dowolna interpretacja pojęć leksykalnych i pominięcie m.in. przepisu art. 13 ust. l u.z.t. narusza art. 7 Konstytucji RP.
Skarżący zwrócił uwagę, że kolizyjne znaki zarejestrowane są dla takich towarów (oprócz klejów przemysłowych) jak: farby i lakiery, sprzedawanych w dużych sklepach samoobsługowych bez dostępu do fachowej obsługi. Sąd pominął całkowicie tę okoliczność, przyjmując bez przeprowadzenia dowodu, iż nabywcy zawsze korzystają z porady sprzedawcy. Nie zostało także udowodnione, że nabywcami tego rodzaju towarów są osoby z przygotowaniem chemicznym. Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy powinien odmówić zarejestrowania znaku METYLAN w klasie 1 MKTiU, która obejmuje produkty chemiczne, skoro znak ten kojarzy się właśnie ze związkiem chemicznym.
Przeciwstawne znaki towarowe różnią się jedynie środkową literką - zamiast "T" jest "R" - co powoduje, że nabywca w supermarkecie nie jest w stanie odróżnić tych znaków towarowych. Natomiast w przypadku nabywców hurtowych, praktyczne niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd poprzez umieszczenie podobnego znaku towarowego na opakowaniu nigdy nie występuje, bowiem taki nabywca kupuje towar bezpośrednio u producenta, wiedząc doskonale, do kogo się zwraca. Zatem analiza rynku hurtowego jest całkowicie chybiona i ma na celu udowodnienie tezy o braku podobieństwa, nawet przy użyciu identycznych znaków towarowych dla identycznych produktów.
Ponadto Sąd nie uwzględnił przedłożonych przez uprawnionego z rejestracji znaku towarowego METYLAN dowodów wskazujących na strukturę sprzedaży towarów oznaczonych tym znakiem towarowym. Z przedstawionych materiałów wynikało, iż część tych towarów była sprzedawana w ogólnodostępnych sieciach sprzedaży popularnych ogólnobranżowych hipermarketów. W art. 9 ust. l pkt. l u.z.t. ustawodawca przyjął, że w przypadku możliwości (nawet nie rzeczywistej pomyłki) zaistnienia błędu co do źródła pochodzenia towarów należy uznać znaki za podobne. Ustawodawca nie określił wielkości tej grupy, należy zatem przyjąć, że może to być niewielka grupa potencjalnych klientów. Okoliczność, iż część towarów tego samego rodzaju, oferowana na półkach super- i hiper- marketów z przeznaczeniem dla klientów masowych, nie będących specjalistami, stanowi ważny dowód, który powinien zostać uwzględniony przy rozpatrywaniu podobieństwa znaków towarowych.
Nie jest trafny przykład dotyczący m.in. funkcjonowania na rynku znaków GARDENA I GARDENIA, ponieważ aktualnie toczy się postępowanie o unieważnienie jednego z tych znaków. Poza sporem jest również okoliczność, iż pojęcie "sprzedaż detaliczna" jest pojęciem przeciwnym do "sprzedaż hurtowa". Natomiast pojęcie "sprzedaż hurtowa" nie ma w języku polskim żadnego związku z pojęciem "sprzedaż do celów przemysłowych". Są to całkowicie różne pojęciowo i znaczeniowo związki frazeologiczne, a przyjęcie w uzasadnieniu odmiennego stanowiska jest sprzeczne z fundamentalnymi zasadami języka polskiego. Tym bardziej, że w uzasadnieniu orzeczeń Urzędu Patentowego i sądu administracyjnego nie zostało ustalone w odniesieniu do towarów objętych rejestracją, co należy rozumieć pod tymi pojęciami. Zdaniem skarżącego, nie można podzielić poglądu, że towar taki jak farby albo lakiery, konfekcjonowany w opakowaniu 250 g skierowany jest do odbiorcy hurtowego, przy tym specjalisty, fachowca, a każdorazowy zakup tego towaru w takim opakowaniu konsultowany jest w supermarkecie z fachowym sprzedawcą.
Nietrafny jest także pogląd Sądu, iż produktów nie cechuje jednorodzajowość z uwagi na różne warunki zbytu. Zgodnie bowiem z przyjętą w literaturze przedmiotu tezą, pojęcie jednorodzajowości towarów odnosi się do ich składu, przeznaczenia, a nie sposobu dystrybucji. Taka interpretacja pojęcia jednorodzajowości w odniesieniu do zdefiniowanych w rejestrze znaku towarowego towaru pod nazwą farby, lakiery nie znajduje oparcia w przepisach prawa, ani w literaturze przedmiotu. Dodatkowo przyjęta w uzasadnieniu wyroku okoliczność sprzedaży tego rodzaju produktów w Grecji i nieudowodniona teza o braku kolizji na rynku greckim nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Uwzględnienie tej przesłanki w wydanym wyroku jest naruszeniem "art. 13 ust. 1 p.w.p.", który stanowi o zakresie prawa z rejestracji.
Błędne jest przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, iż fakt braku kolizji na rynku zagranicznym rodzi analogię i uzasadnia stwierdzenie o braku kolizji na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.
Ponadto skarżący zaznaczył, że znak METYLAN został zgłoszony i zarejestrowany w 1993 r. w prawie 40 krajach, więc jest znakiem znanym i powszechnie stosowanym, natomiast zarówno Urząd Patentowy jak i Sąd w postępowaniu o unieważnienie znaku towarowego MERYLAN w żadnym stopniu nie wyjaśnił, dlaczego pomimo tak oczywistego podobieństwa został zarejestrowany znak o bardzo podobnej pisowni i brzmieniu dla oznaczenia praktycznie identycznych towarów.
W odpowiedzi pełnomocnik T. S.A. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni zasadnie oddalił skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego MERYLAN, podzielając stanowisko Urzędu Patentowego, iż nie zostały spełnione przesłanki unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego przewidziane w treści art. 29 i 49 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Interpretacja art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t dokonana została zarówno przez Urząd Patentowy RP jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo. Dla unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego na podstawie tego przepisu ważne jest istnienie podobieństwa, które powinno być na tyle istotne, aby dawało uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że nabywając towar oznaczony znakiem przeciwstawionym znakowi z wcześniejszą rejestracją nabywca może sądzić, iż towar pochodzi od przedsiębiorcy, któremu przysługuje prawo do znaku towarowego wcześniej zarejestrowanego. Musi to być wiec podobieństwo kwalifikowane. W zaskarżonym orzeczeniu jak i decyzji Urzędu Patentowego prawidłowo stwierdzono, że sporne znaki towarowe nie są towarami powszechnego użytku. Nabywca tych towarów analizuje dokładnie przed zakupem towar i jego cenę oraz z reguły dokonuje konsultacji ze sprzedawcą, uzyskując u niego dodatkowe informację w odniesieniu do nabywanego towaru oraz jego producenta. Prawidłowa jest więc bardziej liberalna ocena powyższych znaków dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jak również Urząd Patentowy. Taka ocena znaków wynika zarówno z doktryny jak i orzecznictwa. Pomimo faktu, że znaki towarowe METYLAN i MERYLAN przeznaczone są do oznaczania podobnych towarów, niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nie zachodzi ze względu na istotne różnice występujące pomiędzy samymi oznaczeniami METYLAN i MERYLAN zarówno pod względem wizualnym, fonetycznym, jak i znaczeniowym. Dlatego też różnice jakie występują pomiędzy przedmiotowymi znakami towarowymi, są wyraźne i sprawiają, że znaku towarowego MERYLAN nie można uznać za podobny do znaku towarowego METYLAN w takim stopniu, że w zwykłych warunkach obrotu mógłby wprowadzać w błąd co do pochodzenia towarów. Ponadto uczestnik dodał, że jego znak towarowy jest chroniony w Grecji od 25 lat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., dopuszcza możliwość oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za błędną wykładnię prawa należy przyjmować wadliwe zrozumienie treści przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie prawa - posłużenie się przepisem zawierającym normę prawną, która nie odpowiada stanowi faktycznemu sprawy. Oba rodzaje naruszeń prawa odnoszą się nie tylko do prawa materialnego, lecz także do przepisów postępowania i mogą mieć taką samą postać, na co zwraca się uwagę w doktrynie (np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 246).
Skarga kasacyjna musi być sporządzona tylko przez uprawniony podmiot określony w art. 175 p.s.a., pod rygorem jej odrzucenia. Takie rozwiązanie jest wyrazem troski ustawodawcy o zapewnienie stronom postępowania przed sądami kasacyjnymi należytej reprezentacji przez ich pełnomocników legitymujących się profesjonalną znajomością prawa. Jest ona potrzebna z uwagi na szczególne wymagania przewidziane dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.s.a. oraz innych przepisach tego postępowania.
Wg tego przepisu skarga kasacyjna musi czynić zadość wymaganiom przepisanym dla prawa procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Sąd może wzywać podmiot wnoszący skargę kasacyjną tylko do usunięcia jej wad jako pisma procesowego, zaś po upływie terminu do wniesienia skargi uzupełnienie jej braków w pozostałej części objętej tym przepisem nie jest dopuszczalne i podlega ona odrzuceniu. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Związanie Sądu granicami skargi uniemożliwia mu poszukiwanie brakujących lub błędnie określonych jej elementów konstrukcyjnych przez pełnomocnika strony postępowania, co - zależnie od wadliwości skargi - powoduje konieczność jej odrzucenia bądź oddalenia z braku usprawiedliwionych podstaw. Należy jednocześnie podkreślić, że przedmiotem skargi rozpoznawanej przez sąd administracyjny I instancji jest decyzja organu administracji publicznej bądź jego inny akt, natomiast skargę kasacyjną wnosi się od wyroku tego sądu do NSA (art. 3 i 173 p.s.a.). Kluczowe znaczenie ma także rozróżnienie pomiędzy naruszeniem prawa materialnego odnoszonego do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy, a naruszeniem przepisów postępowania służących m.in. zbieraniu i ocenie dowodów koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem ich rodzajów i dowodowej rangi.
Znajomość przypomnianych unormowań nie znajduje potwierdzenia w skardze kasacyjnej. Nie ma w niej podanego przepisu p.s.a. jako podstawy skargi ani wymaganej ilustracji naruszeń przepisów postępowania sądowego. Przy formułowaniu i uzasadnianiu zarzutów brakuje w niej również nieodzownego rozdzielenia oceny postępowania przed organem administracji publicznej i przed sądem administracyjnym I instancji. Nieznany przepisom p.s.a. jest także wniosek o uchylenie wyroku i decyzji organu administracji. WSA nie mógł oczywiście naruszyć art. 6, 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ unormowania zawarte w k.p.a. odnoszą się wyłącznie do postępowania administracyjnego. Co do zasady w postępowaniu sądowym mogły być naruszone jedynie przepisy p.s.a., których w skardze kasacyjnej nie wskazano. W orzecznictwie ukształtowanym przez Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej przyjmuje się, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych (np. postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 2003 r. I CKN 256/01 - LEX nr 78889). Przy zarzucie naruszenia tego prawa trzeba wykazać, dlaczego zastosowany przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis sąd obowiązany był stosować (np. postanowienie SN z dnia 17 listopada 2000 r. III UKN 56/00, Prok. i Pr. 2002/6/50). Brak rozdzielenia obu tych podstaw stanowił istotne naruszenie wymogów skargi kasacyjnej w zasadzie przejętych z kasacji w postępowaniu cywilnym.
Do tych wywodów trzeba odnieść stwierdzenie, że badanie podobieństwa znaków towarowych nie należy do istoty prawa materialnego, które określa jedynie skutki ustaleń dowodowych i ocennych w postaci niedopuszczalności rejestracji znaku w razie zaistnienia określonych przesłanek. W art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. nie ma zresztą definicji ani określenia istoty znaku podobnego. O podobieństwie znaków towarowych decydują wyłącznie ustalenia faktyczne, a tych w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważano z braku wskazania przepisów naruszonych przez WSA. W tej sytuacji nie można uwzględnić zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. jako przepisu prawa materialnego, którego wykładnia dla WSA i wnoszącego skargę kasacyjną nie budziła żadnych wątpliwości. Wg tego przepisu niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Wobec niepodważonego ustalenia przez WSA braku podobieństwa obu znaków towarowych, nie było podstaw do unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego MERYLAN Nr R-119050 i uchylenia tego wyroku z powodu naruszenia wymienionego przepisu.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez WSA art. 2 i 7 Konstytucji RP, które nie mogły stanowić podstawy materialnoprawnej orzeczeń administracyjnych ani wyroku. Art. 2 jest wykorzystywany głównie przez Trybunał Konstytucyjny przy ocenie zgodności wewnętrznej systemu źródeł prawa (art. 87) kształtowanego hierarchicznie przez Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe i rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z kolei art. 7 Konstytucji stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, kształtuje znaną w doktrynie instytucję prawną zupełności proceduralnej systemu prawa. Chodzi tu o uprawnienia podmiotów do rozstrzygnięcia przez organy państwa każdej ich sprawy należycie wniesionej z formalnego punktu widzenia. Z takiego uprawnienia wnoszący skargę kasacyjną skorzystał.
Z braku usprawiedliwionych podstaw rozpoznawanej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.s.a. orzekł jak w sentencji.