GSK 907/04

GSK 907/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha /przewodniczący sprawozdawca/
Halina Wojtachnio
Kazimierz Jarząbek
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Po 3927/01 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-03-24
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Czesława Socha (spr.), Sędzia NSA, Sędziowie (NSA Kazimierz Jarząbek, Halina Wojtachnio, Protokolant Krystyna Stasiak, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K., P. K., E. A. – "[...]" Spółka Cywilna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 marca 2004r. sygn.akt 3 I SA/Po 3927/01 w sprawie ze skargi R. K., P. K., E. A. – "[...]" Spółka Cywilna na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 27 października 2001r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe I. Oddala skargę kasacyjną. II. Zasądza od R. K. P. K., E. A. - "[...]" Spółki Cywilnej na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 października 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia NSA - Czesława Socha (spr.)
Sędziowie NSA - Kazimierz Jarząbek
- Halina Wojtachnio
Protokolant - Krystyna Stasiak
po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004 r.
na rozprawie w Izbie Gospodarczej
skargi kasacyjnej R. K., P. K., E. A. – "[...]" Spółka Cywilna
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Po 3927/01
w sprawie ze skargi R. K., P. K., E. A. – "[...]" Spółka Cywilna
na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie
z dnia 27 września 2001 r. Nr [...]
w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
I. Oddala skargę kasacyjną.
II. Zasądza od R. K., P. K., E. A. – "[...]" Spółki Cywilnej na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 marca 2004 r. o sygnaturze 3/I SA/Po 3927/01 – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wspólników Spółki Cywilnej "[...]" w Legionowie należącej do P. i R. K. oraz E. A. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 27 września 2001 r. o nr [...] w przedmiocie wymiaru cła, a którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że zgłoszenie celne z dnia 20 kwietnia 2000 r. zawarte w JAD SAD nr [...] objęte procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzonych z Holandii róż ciętych w zakresie sposobu deklarowania towaru, stawki celnej i kwoty długu celnego nie jest prawidłowe. Należało zastosować dla całego towaru jednolitą, korzystniejszą stawkę celną: autonomiczną czyli specyficzną (od sztuki 0,08 EUR według kursu 3,9045 zł) lub konwencyjną czyli ad valorem (45% od wartości celnej towaru), a nie zróżnicowaną autonomiczną i konwencyjną w zależności od gatunku towaru (I lub II) jako dwa odrębne towary do dwóch różnych pozycji SAD, jak to uczynił importer. Skoro jednak zadeklarowano w dwóch odrębnych pozycjach i w odniesieniu do każdej z nich zastosowano inną lecz zawsze korzystniejszą stawkę, uzasadnione było uznanie dokonanego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Ustalono zatem dla importera cło w łącznej wysokości 12.694,80 zł, tj. o 2.577,10 zł więcej niż zadeklarowano, czyli stawkę autonomiczną korzystniejszą od stawki konwencyjnej.
Powyższa ocena została sformułowana w związku z treścią art. 3, 13 § 1, 85 § 1, 209 § 3, 253, 283 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) i § 5 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 104, poz. 1193 ze zm.). Chodzi o to, że towar pochodził z jednego kraju i klasyfikacja jest do jednego kodu PCN 0603 – "kwiaty cięte i pąki kwiatów gatunków odpowiednich na bukiety lub dla celów zdobniczych, świeże, suszone, barwione, bielone, impregnowane lub w inny sposób przygotowane". Klasyfikacja ta nie zawiera podziału na gatunki kwiatów, rozróżniając jedynie kod PCN w zależności od okresu importu (od 1 czerwca do 31 października i od 1 listopada do 31 maja). Zasadne wobec tego było zastosowanie kodu 0603 10 10 9 (zgłoszonych od 1 listopada do 31 maja), stosując korzystniejszą dla strony stawkę jedną bądź drugą dla całego towaru, skoro kod 0603 10 10 1 dotyczył zgłoszonych od 1 czerwca do 31 października. Sprowadzone róże stanowiły jednorodny towar, bez względu na to, że występowały w I i II gatunku i miały różną cenę zakupu. Taryfa celna nie przewiduje odrębnej pozycji dla róż I i II gatunku.
Nie podzielono przedłożonej opinii prof. dr hab. Wiesława Czyżowicza co do zastosowania dwóch różnych stawek w zależności od ich gatunku. Oznacza to, że opinia ta nie miała wpływu na przyjętą ocenę.
Sąd nie podzielił zaprezentowanego stanowiska w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2004 r. o sygnaturze V SA 2574/02 o możliwości ujmowania w odrębnych pozycjach zgłoszenia celnego towaru różnego gatunku ze względu na zakaz nieracjonalny, skoro nie zabrania tego Kodeks celny ani Taryfa celna.
Nie stwierdzono też, aby decyzje zostały skierowane nieprawidłowo, skoro towar do odprawy celnej zgłaszała Agencja Celna działająca w imieniu i na rzecz importera. Oznacza to także, że Agencja nie jest dłużnikiem należności wynikających z tego długu celnego.
Powyższe oznaczało, że wydane decyzje nie naruszały prawa i dlatego skarga podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej Spółka Cywilna "[...]" wspólników: R. i P. K. oraz E. A. zaskarżyła w całości wyrok, zarzucając naruszenie prawa materialnego. Domagała się zmiany zaskarżonego wyroku bądź jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Powołując się na naruszenie prawa materialnego, zarzuciła błędną wykładnię art. 13 § 1, § 5, § 7, art. 65 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.).
W uzasadnieniu podała, że nie było podstaw do przyjęcia zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia innej kwoty wynikającej z długu celnego. Normy prawne zawarte w art. 13 powołanego Kodeksu celnego stanowią, że cło określa się na podstawie taryfy celnej, która obejmuje między innymi stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania, obniżone stawki celne, preferencyjne stawki celne itp. Dla kwiatów w sprawie zastosowanie mają dwie stawki celne: procentowa od wartości celnej towaru lub stawka celna określona w Taryfie celnej w konkretnej kwocie, wyrażona w EUR. Zgodnie z postanowieniami wprowadzającymi Taryfę celną, zastosowanie wobec spornego towaru winny mieć stawki celne korzystniejsze. Skoro tak, to organ celny w decyzji winien wyliczyć stawkę celną oddzielnie według jednej i oddzielnie według drugiej metody. Dopiero po ustaleniu, które z wyliczonych należności celnych są uwzględnione, określić kwotę długu celnego. W sprawie dług celny ustalony został według wyższej stawki, a więc mniej korzystnej. Naruszone zostały normy prawne i decyzje należało usunąć z obrotu prawnego. Przepisy zarówno Kodeksu celnego, taryfy celnej i wykonawcze (rozporządzenie w sprawie deklaracji skróconej i zgłoszeń celnych) nie zabraniały importerowi dla celów stosowania stawek celnych zgłoszenia do odprawy celnej w odrębnych pozycjach dokumentu SAD towarów różnego gatunku, który został odrębnie wyszczególniony w fakturze zakupu poprzez zapisy oddzielnych pozycji wartościowych dla każdego rodzaju towaru. Taka sytuacja prawna dopuszczalna jest w przypadku zgłoszenia kwiatów I i II gatunku na osobnych dokumentach SAD w oparciu o odrębne faktury zakupu i dowolny wybór stawki celnej. Oznacza to, że istnieje prawna możliwość dokonywania klasyfikacji towaru w oparciu o ten sam kod taryfy celnej, lecz inną stawką celną w tym samym dokumencie SAD i SAD-Bis. Staje się to wówczas tożsame z wyborem stawki celnej.
Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości z uwzględnieniem na ich rzecz od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Podał, że wydany wyrok jest zgodny z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rozpoznawana skarga kasacyjna jest identyczna z kilkunastu innymi jakie zostały wniesione przez Spółkę od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dotyczących tego samego rodzaju spraw, w których mimo nieco odmiennie prezentowanych motywów Sąd odniósł się do tej samej w dacie problematyki prawnej. Jednorodne we wszystkich sprawach stany faktyczne (poza rodzajem kwiatów) oraz identyczna lub podobna argumentacja wykorzystana przez strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym usprawiedliwiały posłużenie się w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zbliżona do siebie lub taką samą argumentacją. Dotyczy ona głównie oceny wymogów formalnych skargi kasacyjnej i szeregu kwestii prawnych powstałych na tle kluczowego problemu jakim jest podział kwiatów na gatunki i rodzaju zastosowania stawki celnej.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz w art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Przedmiotowa skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być zweryfikowane tylko w odniesieniu do określonego stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Oznacza to, że w przypadku braku skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania – Naczelny Sąd Administracyjny za wiarygodną musi uznać faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez wojewódzki sąd administracyjny.
Skarżąca Spółka wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego zarzuca, że powołane przepisy nie zabraniały importerowi zgłoszenia kwiatów różnego gatunku, zakupionego po różnych cenach w celu stosowania wyboru korzystniejszej stawki celnej. W ocenie skarżącej wynikało to z faktur, że towar różnego gatunku został odrębnie wyszczególniony w fakturze zakupu poprzez zapisy oddzielnych pozycji wartościowych dla każdego rodzaju towaru. Zapisy te umożliwiały wobec tego zgłoszenie do odprawy celnej towaru o różnym gatunku w odrębnych pozycjach dokumentu SAD.
Naczelny Sąd Administracyjny powyższego zarzutu i argumentacji nie podziela z przyczyn podanych już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dodatkowo należy zauważyć, że konsekwencją podziału na gatunki jest podwójny wybór stawki celnej do jednorodnego towaru skoro przepisy mające zastosowanie w sprawie podziału na gatunki nie przewidują. Oznacza to, że sposób dokonania zgłoszenia celnego trafnie przyjęto za nieprawidłowy.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że stan importowanego towaru, jak i klasyfikacja towarowa nie są sporne. Towar pochodził z jednego kraju i klasyfikowany jest do jednego kodu PCN 0603 jako "kwiaty cięte i pąki kwiatów gatunków odpowiednich na bukiety lub dla celów zdobniczych, świeże, suszone, barwione, bielone, impregnowane lub w inny sposób przygotowane". Wynika to z załącznika do rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. (obowiązującego z dniem 1 stycznia 2000 r.) w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 107, poz. 1217 z dnia 27 grudnia 1999 r.), wydanego na podstawie art. 13 § 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.). Rozróżnienie w ramach jednego kodu PCN uzależnione jest jedynie od okresu importu, a czego skarżący w efekcie nie kwestionują. W związku z tym, że import dotyczył okresu od 1 listopada do 31 maja należało zastosować kod dla tego okresu (0603 10 10 9), jak to trafnie przyjął Sąd I instancji. Zastosowanie rodzaju stawki celnej dla całego towaru uzależnione wówczas zostało tylko od oceny – która stawka celna autonomiczna czy konwencyjna będzie dla importera korzystniejsza. Wybór stawki wynikał z części pierwszej powyższego rozporządzenia – Postanowienia wstępnego – tytuł A stawki celne pkt 3 lit. b, skoro Holandia i Polska jest członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) ustanowionej dnia 15 kwietnia 1994 r. na podstawie podpisanego w Marakeszu Porozumienia o Ustanowieniu Światowej Organizacji Handlu w związku z punktem 2 lit. a tego tytułu i tytułem E – Wykazu Krajów i Regionów. Oznacza to, że postanowienia wstępne zawarte w części pierwszej powołanego rozporządzenia stanowią integralną część przepisów mających w sprawie zastosowanie.
Trafnie wobec powyższego zastosowano stawkę autonomiczną jako korzystniejszą. Wbrew wywodom skargi dokonano uprzednio wyliczenia stawek oddzielnie dla każdej metody. O wyborze stawki decydowało porównanie wysokości cła, przy czym podstawą wymiaru cła w przypadku stawki konwencyjnej (ad valorum) jest wartość celna towaru, zaś stawkę autonomiczną (specyficzną) mnoży się przez jednostkę miary towaru (w niniejszej sprawie sztuki). W efekcie przyjęto tę stawkę celną, przy której obliczona kwota cła jest mniejsza, skoro do wyliczenia zastosowano odpowiednio łączną wartość celną lub łączną ilość towaru, bez podziału na gatunek towaru. Zarzuty skargi w tym zakresie nie precyzują bliżej wadliwości tego wyliczenia. Ogólne sformułowanie zarzutu o zastosowaniu stawki mniej korzystnej nie spełnia wymogów o jakich mowa w przepisach. W sytuacji gdy Sąd w niniejszym postępowaniu związany jest zarzutami skargi, to brak dokładnego wskazania tej wadliwości pozostaje już poza oceną w niniejszym postępowaniu.
Nie podzielił też Sąd argumentacji strony skarżącej, że zakup towaru różnego gatunku i po różnej cenie wyszczególnionej w fakturze zakupu upoważnia do wyodrębnienia w pozycjach dokumentu SAD w celu zastosowania wyboru korzystniejszej stawki celnej. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że skoro sprowadzone kwiaty stanowiły jednorodny towar bez względu na gatunek i miały różną cenę zakupu, to należało je kwalifikować według jednego kodu taryfy celnej. Taryfa ta nie przewidywała odrębnej pozycji dla I i II gatunku. Oznacza to, że należało je ujmować w jednej pozycji JDA SAD. Zgłoszenie w oddzielnych pozycjach, o ile jest jeden kod taryfowy nie może nastąpić z uwagi tylko na gatunek. Decydują o tym przesłanki określone w § 5 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 104, poz. 1193 ze zm.), a które w niniejszym stanie faktycznym nie zaistniały. Powołanie się zatem na pkt 2 tego przepisu dotyczy innych wymogów zgłoszenia celnego. Skarżąca mogła jedynie zastosować do sprowadzonego przez siebie towaru korzystniejsze stawki, ale tylko w oparciu o zasady określone w taryfie, a co zostało już wyżej omówione.
Powyższe oznacza, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena sytuacji prawnej skarżącej Spółki jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 204 pkt 1, 205 § 2, 3 cytowanej wyżej ustawy w związku z § 6, § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 z 2002 r., poz. 1349 ze zm.).