GSK 705/04

GSK 705/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Rybińska /sprawozdawca/
Kazimierz Jarząbek /przewodniczący/
Zdzisław Sadurski
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wr 2166/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-02-10
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Kazimierz Jarząbek Sędziowie NSA - Hanna Rybińska (spr.) - Zdzisław Sadurski Protokolant - Justyna Chindelewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 2166/01 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 29 maja 2001 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę kasacyjną -
Uzasadnienie
W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lipca 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia NSA - Kazimierz Jarząbek
Sędziowie NSA - Hanna Rybińska (spr.)
- Zdzisław Sadurski
Protokolant - Justyna Chindelewicz
po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2004 r.
na rozprawie w Izbie Gospodarczej
skargi kasacyjnej M. S.
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 2166/01
w sprawie ze skargi M. S.
na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł
z dnia 29 maja 2001 r. Nr [...]
w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
- oddala skargę kasacyjną -
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 10.02.2004 r. sygn. akt 3 I SA/Wr 2166/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 29 maja 2001 r. nr [...] wydaną w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd orzekający, przytaczając ustalenia organu celnego, które zaaprobował, stwierdził, że w dniu 08.02.2001 r. M. S. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki Opel Astra F-Caravan GL, wyprodukowany w 1996 r., nr nadwozia [...] nr silnika [...], o pojemności 1700 cm3. Do zgłoszenia celnego nr [...] strona załączyła między innymi rachunek z dnia 24.01.2001 r., dotyczący sprzedaży tego samochodu, opiewający na kwotę 2.500,00 DEM, świadectwo pochodzenia EUR.1 nr A 674064 oraz Deklarację Wartości Celnej.
Dyrektor Urzędu Celnego w Legnicy, wydaną z urzędu decyzją z dnia 12.02.2001 r. uznał zgłoszenie celne M. S. za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, a w konsekwencji określił wartość celną przedmiotowego samochodu – na podstawie art. 29 § 1 w związku z art. 23 § 7 Kodeksu celnego – na kwotę 9.467,00 zł, kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 1.351,80 zł i objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu.
Na skutek odwołania strony, Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powołując przepisy art. 85 § 1, art. 23 § 7 i art. 29 § 1 ustawy – Kodeks celny oraz przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w związku z art. 262 Kodeksu celnego. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że przedłożone dokumenty nie są wiarygodne między innymi w sytuacji, gdy podana w nich cena transakcyjna budzi uzasadnione wątpliwości co do jej wysokości, a więc wtedy, gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla ona rzeczywistej wartości towaru. W sprawie M. S. zakwestionowano materialną wiarygodność danych zawartych w przedłożonym przez stronę rachunku dotyczących ceny, bowiem zdaniem organów celnych, które sąd podzielił, cena sprowadzonego samochodu została zaniżona. W porównaniu z cenami sprzedaży notowanymi na rynku niemieckim w styczniu 2001 r., podanymi w publikacji "Super Schwake" dla pojazdu podobnego, wyprodukowanego w tym samym roku i posiadającego porównywalne parametry techniczne cena wynosiła 8.650,00 DEM. W związku z powyższym, wartość celna przedmiotowego samochodu została określona wg metody art. 29 ustawy – Kodeks celny. Sąd orzekający uznał, że zastosowanie tej metody było uzasadnione, po uprzednim wyeliminowaniu metod określonych przepisami art. 25-28. Sąd orzekający podzielił pogląd, iż o niewiarygodności rachunku można mówić wówczas, gdy z uzasadnionych przyczyn cena transakcyjna jest rażąco niska, nadto, że ustalenie zaniżenia ceny transakcyjnej następuje przez jej porównanie z innymi cenami stosowanymi na rynku, z którego pochodzi przedmiotowy towar. W ocenie sądu orzekającego, zasadnie organy celne zastosowały przepis art. 23 § 7 ustawy – Kodeks celny, bowiem dysponowały materiałem dowodowym w pełni uzasadniającym zakwestionowanie wiarygodności informacji wynikających z dokumentu przedłożonego przez stronę, a służącego do określenia wartości celnej. Odmawiając przyjęcia wartości celnej w oparciu o pierwszą z metod ustalania tej wartości, określoną w art. 23 ustawy – Kodeks celny, organy celne odniosły się do średnich rynkowych cen kraju pochodzenia towaru. Wskazano bowiem, że o podważeniu spornego rachunku zadecydowała znacząco niska cena w stosunku do rzeczywistej wartości towaru, wynikającej z uwzględnienia danych, zawartych w niemieckiej publikacji "Super Schwake", podającej ceny samochodów tej samej marki, tego samego typu i roku produkcji, na rynku niemieckim. Porównanie ceny wpisanej w zakwestionowany rachunek, tj. 2.500 DEM, z ceną podaną w przytoczonej publikacji, tj. 8.650 DEM, prowadzi, zdaniem sądu, do konkluzji o rażącej dysproporcji obu cen. Organ I-szej instancji obniżył cenę wyeksponowaną w katalogu niemieckim o 10% z tytułu uszkodzenia i braków pojazdu, o dalsze 3% ze względu na liczbę jego poprzednich właścicieli, a wreszcie - o 8% ze względu na szczególny charakter eksploatacji, gdyż pojazd użytkowany był w firmie. Skarżący uzyskał więc 21% bonifikaty, przyjmując jako ostateczną cenę samochodu zakupionego przez M. S. kwotę 6.833,50 DEM. Zdaniem sądu orzekającego, organy celne trafnie wyeliminowały możliwość zastosowania metod pośrednich, wskazanych w art. 25-28.
W Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej w ocenie sądu I-szej instancji zwrócono trafnie uwagę, że zastosowanie metod art. 25 § 1 i 26 § 1 nie powinno mieć miejsca w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych, bowiem nawet pojazdy podobnie użytkowane i z podobnym przebiegiem charakteryzują się mimo to różnym stopniem zużycia. Kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru – metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 ustawy – Kodeks celny) może znaleźć w ocenie sądu zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary, dla których jest ustalana wartość celna. Sąd orzekający zgodził się również z opinią Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, że w tego rodzaju przypadkach nie można korzystać z metody art. 28 ustawy – Kodeks celny. Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego metoda oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę.
W ocenie więc sądu orzekającego, zastosowanie metody "ostatniej szansy", tj. art. 29 cyt. Kodeksu, było w niniejszej sprawie prawidłowe. Przy stosowaniu tej metody, organy celne miały możliwość wykorzystywania katalogów lub specjalistycznych czasopism, podających bieżące ceny na rynku kraju importu. Mają też obowiązek uwzględnić stan techniczny przedmiotowego pojazdu oraz wszystkie elementy wpływające na jego wartość. Sąd podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji – przyjmując za punkt wyjścia wartość 23.100,00 PLN, według katalogu "Info-Eksport" ze stycznia 2001 r. – dokonał korekty tej kwoty z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, uznając także wskazania wynikające z opinii rzeczoznawcy PZM SA, opracowanej na zlecenie strony. Zasadność zastosowania tej obniżki przez organ I-szej instancji, w części podważył Prezes GUC, utrzymując mimo to w mocy decyzję z uwagi na treść art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa.
Powyższy wyrok zaskarżył M. S. za pośrednictwem radcy prawnego M. K..
W skardze kasacyjnej strona zarzuciła:
1) naruszenie przepisu art. 23 § 1 ustawy – Kodeks celny poprzez niedostateczne i nieprzekonywujące uzasadnienie przyczyn zakwestionowania wartości transakcyjnej oraz niewykazanie niewiarygodności dołączonych przez stronę skarżącą dokumentów;
2) naruszenie przepisu art. 23 § 7 ustawy – Kodeks celny przez bezpodstawne uznanie za zgodne z prawem zakwestionowanie przez organy celne wartości transakcyjnej sprowadzonego przez skarżącego samochodu i ustalenie jego wartości celnej metodą ostatniej szansy, zamiast metodą wartości towaru podobnego (art. 26 § 1 Kodeksu celnego);
3) nieskorzystanie z metody ustalenia wartości celnej przez porównanie cen transakcyjnych towarów podobnych, sprowadzonych z kraju pochodzenia towarów w okresie zbliżonym do daty zgłoszenia celnego tego towaru (art. 26 § 1 ustawy – Kodeks celny);
4) podważenie ceny transakcyjnej samochodu na podstawie przyjęcia błędnego założenia, że rzeczywista jego wartość wynika z uwzględnienia danych zawartych w periodyku "Super Schwake".
W związku z powyższym, strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu z uwzględnieniem kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że sąd zaaprobował pogląd, iż o podważeniu wiarygodności spornego rachunku zdecydowała znacząco niska cena w stosunku do rzeczywistej wartości towaru, wynikającej z uwzględnienia danych, zawartych w niemieckiej publikacji "Super Schwake", podającej ceny samochodów tej samej marki, tego samego typu i roku produkcji, na rynku niemieckim. Zdaniem skarżącego, powyższy pogląd w przeważającej mierze wpłynął na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem w uzasadnieniu wyroku nie przytoczono innych znaczących argumentów. Ceny zawarte w publikacji "Super Schwake", faktycznie są cenami katalogowymi, w oparciu o które uprawnieni rzeczoznawcy, biorąc pod uwagę indywidualne cechy pojazdu, ustalają dopiero jego wartość. W sprawie niniejszej, zdaniem skarżącej, cenę tę przyjęto jako rzeczywistą wartość towaru.
W materiale dowodowym sprawy nie znalazł się ani jeden przykład ceny transakcyjnej towaru podobnego, sprowadzonego z kraju pochodzenia, w okresie zbliżonym do daty zgłoszenia celnego tegoż towaru. Skarga kasacyjna, powołując wyroki w sprawach 3 I SA/Wr 2828/01 i 3 I SA/Wr 2904/01, stwierdza, że sprzeczne z wyrażonymi tam poglądami jest powołanie się Sądu na Wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, z których wynika, iż stosowanie metod określonych w art. 25 § 1 i 26 ustawy – Kodeks celny nie powinno mieć miejsca w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych z uwagi na ich różny stopień zużycia. W związku z powyższym, wg skarżącej, nieskorzystanie z dowodów w postaci dokumentów odpraw celnych i ograniczenie się do porównania ceny przedmiotowego pojazdu tylko do ceny katalogowej nie jest postępowaniem, które może ujawnić prawdę obiektywną. Przeprowadzona przez organy celne wycena wartości, między innymi polegająca na obniżeniu ceny wyjściowej o 10% z tytułu uszkodzenia i braków pojazdu, faktycznie nie została dokonana przez rzeczoznawcę, a przez urzędnika. Skarżący zarzuca, że przyjęte bonifikaty korygujące cenę są tylko teoretycznie poprawne, ale gdyby taką metodą dokonywane były wyceny samochodów używanych, to ich import z Niemiec byłby nieopłacalny. Cena transakcyjna sprowadzonego przez niego samochodu, zdaniem skarżącego, odpowiada rzeczywistości, a jej zakwestionowanie oparte zostało nie na dowodach, lecz na prawdopodobieństwie. Odrzucając pierwszą z metod ustalania wartości celnej towaru, organy celne odmówiły zastosowania metody określonej w art. 26 ustawy – Kodeks celny, która pozwoliłaby ustalić najbardziej prawdopodobną jej wysokość. Przeprowadzone postępowanie celne odrzuciło tę metodę i dlatego jego wynik nie był korzystny dla skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu wnosił o jej oddalenie z uwzględnieniem kosztów postępowania. Zdaniem organu, zarzut naruszenia art. 23 § 1 ustawy – Kodeks celny jest chybiony, bowiem organy celne, jak i sąd orzekający wykazały, iż rażąco niska cena transakcyjna w porównaniu z rzeczywistą wartością towaru była podstawą zakwestionowania ceny transakcyjnej oraz wiarygodności i dokładności informacji zawartych w dokumencie będącym podstawą określenia wartości celnej. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 23 § 7 ustawy – Kodeks celny. Najczęściej stwierdzenie przyczyn zakwestionowania wartości transakcyjnej następuje przez porównanie z innymi cenami, które powinno odnosić się do cen transakcyjnych na rynku kraju, z którego przedmiotowy towar pochodzi. Organ celny powołał szereg orzeczeń sądu, w których dokonano porównania ceny transakcyjnej z cenami na rynku kraju zakupu, posługując się katalogami Schwake. Niedopuszczalne jest ustalenie zaniżenia ceny transakcyjnej przez porównanie z cenami towarów tego rodzaju na rynku kraju importu, bowiem średnie ceny rynkowe na polskim obszarze celnym mogą służyć jedynie ustaleniu wartości dopiero po uzasadnionym zakwestionowaniu wiarygodności wartości transakcyjnej. W niniejszej sprawie, stwierdzenie niewiarygodności ceny transakcyjnej przedmiotowego samochodu nastąpiło przez porównanie z cenami zawartymi w katalogu "Super Schwake", podającym ceny samochodów tej samej marki, tego samego typu i roku produkcji, na niemieckim rynku. Pomimo że organ celny zastosował bonifikatę 21%, a nie 10%, jak podnosi strona w skardze kasacyjnej, to i tak ustalona cena była ponad 2,5 – krotnie wyższa od zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym.
Organy celne w swoich decyzjach skutecznie wyeliminowały możliwość zastosowania metody określonej w art. 25 § 1 ustawy – Kodeks celny i art. 26 § 1, gdyż jak potwierdził sąd orzekający, w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości celnej wskazano, że w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych zastosowanie obu ww. metod nie powinno mieć miejsca, albowiem nawet pojazdy podobnie użytkowane i z podobnym przebiegiem charakteryzują się różnym stopniem zużycia. Zatem brak w materiale dowodowym przykładów cen transakcyjnych towaru podobnego, w myśl art. 26 ustawy – Kodeks celny, nie mógł wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
skarga kasacyjna sporządzona w imieniu M. S. przez radcę prawnego M. K., mimo braku powołania stosownego przepisu, wniesiona została w trybie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do treści art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
Zauważyć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym, który przysługuje stronie do Naczelnego Sądu Administracyjnego i skarga ta powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych, przez co należy rozumieć wskazanie tych przepisów, które zdaniem wnoszącego kasację – uległy naruszeniu. Treść przepisu art. 174 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wymienia podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną. Podstawę więc może stanowić:
1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe jego zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Do wymagań jakim winna odpowiadać skarga kasacyjna należy zaliczyć według przepisu art. 176 cyt. ustawy wskazanie zaskarżonego orzeczenia ze sprecyzowaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Konieczność dokładnego sprecyzowania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia wiąże się z uregulowaniem prawnym zawartym w art. 183 § 1 cyt. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem skargę w granicach skargi kasacyjnej, a strony mogą przytaczać tylko nowe uzasadnienie zgłoszonych wcześniej podstaw. Kasacja więc powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych, przez co należy rozumieć wskazanie tych przepisów, które – zdaniem wnoszącego kasację – uległy naruszeniu. Z urzędu sąd bierze pod rozwagę nieważność postępowania. Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w ustawie procesowej nawiązują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego.
Przechodząc do rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego nie sprecyzował, zgodnie z treścią art. 174 ustawy procesowej podstawy kasacji, a więc czy zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy też naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie w petitum skargi kasacyjnej skarżący zarzuca naruszenie art. 23 § 1 i 7 oraz art. 26 § 1 ustawy – Kodeks celny, lecz z treści uzasadnienia wynika, że skarżącemu chodzi również o naruszenie przepisów postępowanie przez niewyczerpujące wyjaśnienie sprawy i błędną ocenę dowodów. Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie zarzutu, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie został zebrany wyczerpująco bez wskazania konkretnego przepisu, który zdaniem skarżącego został naruszony. Tak samo traktowane są inne zarzuty dotyczące postępowania. Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy – oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu ustawy zostały naruszone, na czym polega to naruszenie i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia.
Podnieść również należy, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – na wykazaniu dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie odpowiada tym wymaganiom.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzuca wadliwą ocenę dowodów, brak przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego przez co uchybienia w ustaleniu stanu faktycznego i niewłaściwą ocenę dowodów.
Są to zarzuty natury procesowej, a przepisy dotyczące organów celnych zawiera ustawa – Ordynacja podatkowa. Zgodnie bowiem z treścią art. 262 ustawy – Kodeks celny, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Skarga kasacyjna jest skierowana do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wobec tego niezbędne jest przytoczenie przepisów procesowych, które sąd ten naruszył, rozpoznając niniejszą sprawę.
W skardze kasacyjnej brak jest przytoczenia stosownych przepisów, a wobec tego sąd kasacyjny związany jest ustaleniami będącymi podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowanie przez organy celne wartości przywiezionego samochodu zadeklarowanego zgodnie z treścią art. 23 § 1 jest bezzasadne i skorzystanie z metody ostatniej szansy do ustalenia nowej wartości celnej zamiast z metody określonej w art. 26 cyt. Kodeksu celnego – nie jest prawidłowe.
W związku z powyższym nie można uznać za usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia art. 23 § 1 i art. 23 § 7 Kodeksu celnego, jeżeli wg ustaleń sądu I-szej instancji o podważeniu spornego rachunku zadecydowała znacząco niska cena w stosunku do rzeczywistej wartości towaru, wynikającej z uwzględnienia danych, zawartych w niemieckiej publikacji "Super Schwake", podającej ceny samochodów tej samej marki, tego samego typu i roku produkcji, na rynku niemieckim.
Wg tych ustaleń, porównanie ceny wpisanej w fakturę przedstawioną przez skarżącego, tj. kwoty 2.500 DEM, z ceną 8.650 DEM podaną w publikacji "Super Schwake" stanowi rażącą dysproporcję. Powyższa okoliczność wbrew zarzutom uzasadniała zakwestionowanie ceny zadeklarowanej przez skarżącego.
Należy zgodzić się z poglądem sądu orzekającego, że metoda określona w art. 29 ustawy – Kodeks celny w niniejszej sprawie jest jedynie skuteczną, bowiem powołując się na Wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej - zastosowanie metody z art. 26 § 1 nie powinno mieć miejsca w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych, bowiem nawet pojazdy podobnie użytkowane i z podobnym przebiegiem charakteryzują się mimo to różnym stopniem zużycia. Pozostałe metody, jak to wykazano w zaskarżonym wyroku, również nie mają w sprawie zastosowania.
Przyjęcie jako materiału porównawczego danych pochodzących z publikacji "Super Schwake", wbrew zarzutom skargi, uzasadnione jest koniecznością ustalenia zaniżenia ceny transakcyjnej przez porównanie do cen stosowanych na rynku, z którego przedmiotowy towar pochodzi. Powyższe dane zawiera wskazana wyżej publikacja, której wiarygodność nie została zakwestionowana. Zresztą wysokość długu celnego obliczono wg innego katalogu "Info-Eksport" z lutego 2001 r., wg którego również wykazano zaniżenie ceny transakcyjnej deklarowanej przez skarżącego.
Podnieść również należy, że zarzuty skarżącego zawarte w skardze kasacyjnej są wzajemnie sprzeczne. Zarzuca bowiem skarżący naruszenie przepisu art. 23 § 7 Kodeksu celnego przez zakwestionowanie wartości celnej przez niego deklarowanej w fakturze kupna-sprzedaży, a jednocześnie formułuje zarzut naruszenia art. 26 § 1 przez brak jego zastosowania przy określeniu wartości celnej.
Niewątpliwą wadą skargi kasacyjnej jest również brak sprecyzowania zarzutu czy naruszenie prawa materialnego przez sąd orzekający nastąpiło z powodu błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania.
Brak tych elementów kasacji, o których mowa wyżej uniemożliwia w pełni ocenę jej zasadności.
Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów, do czego jest zobowiązany pełnomocnik strony.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.