GSK 694/04

GSK 694/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Rybińska
Józef Waksmundzki /przewodniczący/
Kazimierz Brzeziński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Ka 2839/02 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2004-02-02
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki, Sędziowie NSA Kazimierz Brzeziński (spr.), Hanna Rybińska, Protokolant Krystyna Stasiak, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej sprawy ze skargi R. D., Firma [...] w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2.02.2004r. sygn.akt 3/I SA/Ka 2839/02 w sprawie ze skargi R. D., Firma [...] w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 7 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Oddala skargę kasacyjną. 2. Zasądza od R. D.-Firma [...] w Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Katowicach kwotę 180,-zł (sto osiemdziesiąt) Tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 czerwca 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia NSA - Józef Waksmundzki
Sędziowie NSA - Kazimierz Brzeziński (spr.)
- Hanna Rybińska
Protokolant - Krystyna Stasiak
po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r.
na rozprawie w Izbie Gospodarczej
skargi kasacyjnej R. D. – Firma [...]w Warszawie
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 2 lutego 2004 r. sygn. akt 3/I SA/Ka 2839/02
w sprawie ze skargi R. D. – Firma [...]w Warszawie
na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach
z dnia 7 października 2002 r. Nr [...]
w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
1. Oddala skargę kasacyjną.
2. Zasądza od R. D. – Firma [...]w Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Katowicach kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
U Z A S A D N I E N I E
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 lutego 2004 r. sygn. akt 3/1 SA/Ka 2839/02, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 7 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe – oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że R. D. – prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w Warszawie zgłosił do odprawy celnej sprowadzone z zagranicy towary o nazwie handlowej: Ingresan G-11, Ingresan D-87 i Ingresan F-66 celem objęcia ich procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, deklarując kod PCN 3824 90 95 0.
Decyzją z dnia 31 października 2001 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Katowicach uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zakwestionował klasyfikację taryfową towarów o nazwie Ingresan F-66 i Ingresan D-87, przyjmując, że towary te powinny być klasyfikowane do kodu 2106 90 92 0 taryfy celnej ze stawką celną autonomiczną w wysokości 20% oraz poinformował, że od kwoty niedoboru cła pobrane zostaną odsetki wyrównawcze za okres od dnia 15 grudnia 2000 r. do dnia zapłaty na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.).
Dyrektor Izby Celnej w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania R. D., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora UC w Katowicach, podzielając stanowisko tego organu co do zasadności klasyfikacji preparatów Ingresan F-66 i Ingresan D-87 do pozycji 2106 taryfy celnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. D. na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach. Sąd ten ustalił, że nie można organom celnym skutecznie zarzucić, że przy wydawaniu zaskarżonych decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub postępowania administracyjnego. Weryfikując zgłoszenie celne, organy celne dysponowały deklaracją wartości celnej, zezwoleniem Głównego Inspektora Sanitarnego, certyfikatem producenta, wynikami badań laboratoryjnych, opinią prof. Franciszka Świderskiego z Zakładu Towaroznawstwa i Żywności Funkcjonalnej przy Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Importowany preparat Ingresan F-66 stanowi przemysłowy system stabilizujący do wygodnej żywności, natomiast preparat Ingresan D-87 stanowi przemysłowy system stabilizujący do produktów mlecznych. Skład surowcowy tych preparatów oraz ich przeznaczenie uzasadniały – zdaniem Sądu – zakwestionowanie klasyfikacji taryfowej tych preparatów podanej w zgłoszeniu celnym. Sąd stwierdził, że ocena legalności decyzji celnych sprowadza się do kontroli prawidłowości postępowania dowodowego i oceny dowodów dokonanej przez orzekające w sprawie organy celne. Kontrolując stosowanie art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa przez organy celne, Sąd uznał, że organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo uzasadniono dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że sporne towary powinny być zaklasyfikowany do kodu PCN wskazanego w zgłoszeniu celnym. Uwzględniając brzmienie pozycji 3824, treść uwagi 1(b) do działu 38 oraz uwag ogólnych do tego działu Sąd orzekł, że pozycja ta nie obejmuje mieszanin chemikaliów z produktami jadalnymi (produktami spożywczymi lub innymi substancjami odżywczymi) klasyfikowanymi od sekcji I do IV. Sekretariat WCO nie jest organem uprawnionym do wyrażenia opinii i udzielania informacji w sprawie stosowania Systemu Zharmonizowanego, dlatego też organy celne nie miały podstaw do potraktowania pisma Sekretariatu WCO jako opinii klasyfikacyjnej WCO. W rozpoznawanej sprawie organy celne były jednak uprawnione w trybie art. 122 i 180 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa do powołania się na opinię Światowej Organizacji Celnej z dnia 4 kwietnia 2001 r. nr [...] dotyczącą preparatów Ingresan D-87, F-66, F-79. Wskazany dokument, będący jednym z dowodów w sprawie, według Sądu, nie był jednak opinią klasyfikacyjną wydaną przez uprawniony organ na użytek tej sprawy oraz nie był opinią biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Na wyklucza to jednak możliwości wykorzystania tego dokumentu dla poparcia tezy, że jadalne produkty z działu 39 uważane są za inne substancje o wartości odżywczej. Skoro są używane jako dodatki do żywności, to należy żywicę ksantanową, wielocukier z pozycji 3913 traktować jako produkt jadalny z działu 39. Sąd uznał również za nietrafny pogląd strony skarżącej dotyczący interpretacji ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. Nr 63, poz. 634). Organy celne mają obowiązek klasyfikowania importowanych towarów zgodnie z taryfą celną. Dozwolona substancja dodatkowa może być przy taryfikacji celnej traktowana jako produkt spożywczy w rozumieniu uwagi 1(b) do działu 38, bowiem ustawa ta stanowi, że dozwolone substancje dodatkowe, które nie są typowymi składnikami żywności, mogą się nimi stać. W takim zaś wypadku, zgodnie z definicją ustawową uznawane są za żywność.
Sąd uznał za prawidłową ocenę importowanego preparatu w oparciu o wyniki badań Centralnego Laboratorium Celnego, przyjmując, że w świetle art. 197 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa osoby przeprowadzające te badania dysponowały wiadomościami specjalnymi.
Sąd uznał również, że decyzje organów celnych w zakresie dotyczącym odsetek wyrównawczych są zgodne z prawem i ustalił, że importer podał w zgłoszeniu celnym nieprawidłowe dane dotyczące pola 33 i 47. Niedobór cła był korzyścią finansową, którą importer dysponował od chwili przyjęcia zgłoszenia do daty określenia przez organ celny kwoty wynikającej z długu celnego w prawidłowej wysokości. Sąd stwierdził także, że organy celne prawidłowo ustaliły, że w sprawie nie zaistniały okoliczności określone w § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. wyłączające możliwość pobrania odsetek wyrównawczych.
R. D. działając przez pełnomocnika – radcę prawnego R. O. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku na podstawie art. 173 § 1 i 2 w związku z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:
1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
- postanowień Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1999 r. - w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego,
- art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. – w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych i sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.) oraz
2) przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że zaskarżone orzeczenie jest odmienne od rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach V SA 170/02, V SA 204/03 oraz I SA/Ka 2659/02.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekając w sprawie, podzielił stanowisko organów celnych, w którym – zdaniem skarżącego – nie rozstrzygnięto zasadniczego problemu sprawy, dotyczącego klasyfikacji taryfowej preparatu Ingresan. Nie wyjaśniono z jakich względów składnik Ingresanu F-66 w postaci gumy ksantanowej jest "produktem spożywczym" lub "inną substancją odżywczą" w rozumieniu uwagi 1(b) do działu 38 taryfy celnej. Zdaniem skarżącego, Sąd błędnie ustalił, iż guma (żywica) ksantanowa jest produktem jadalnym z działu 39 taryfy celnej.
Sąd podzielił argumentację Dyrektora Izby Celnej w Katowicach, który oparł swoje rozstrzygnięcie na brzmieniu uwagi 1(b) do działu 38 taryfy celnej, która według tej opinii wyklucza możliwość taryfikacji sprowadzonego preparatu Ingresan do pozycji 3824.
Zgodnie z tą uwagą dział 38 nie obejmuje mieszanin chemikaliów z produktami spożywczymi lub innymi substancjami odżywczymi w rodzaju stosowanych do przygotowania artykułów spożywczych (przeważnie pozycja 2106). Opierając się na treści tej uwagi oraz zgodnie z Uwagami Ogólnymi do działu 38, Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wskazał, że wyrażenie "produkty spożywcze lub inne substancje odżywcze" obejmuje zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej takie produkty, jak m.in.:
- jadalne modyfikowane skrobie objęte pozycją 3505,
- produkty jadalne zaklasyfikowane do działu 39 takie, jak amylopektyna i amyloza objęte pozycją 3913, a więc ewidentnie produkty posiadające wartość odżywczą i nie mogące być substancjami dodatkowymi, jak preparaty Ingresan.
Zdaniem skarżącego, Sąd nie odniósł się do jego argumentów, iż ksantan całkowicie odróżnia się od amylopektyny oraz amylozy właśnie tym, że nie posiada wartości odżywczych oraz zaliczany jest wyłącznie do substancji dodatkowych. Dlatego, zdaniem skarżącego, okoliczność, iż ksantan jest produktem jadalnym nie może stanowić o rozstrzygnięciu sprawy. Sąd nie wyjaśnił również dlaczego przyjął, że ksantan jest produktem jadalnym, nie odnosząc się do drugiego składnika jaki stanowi guar, będący również wielocukrem, nie posiadającym wartości odżywczych oraz będący substancją dodatkową.
Skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął odmienne stanowisko niż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. V SA 170/02 co do wykładni ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. Nr 63, poz. 634).
Sąd I instancji wskazał bowiem, że dozwolona substancja dodatkowa może być przy taryfikacji celnej traktowana jako produkt spożywczy w rozumieniu uwagi 1(b) do działu 38, ponieważ powołana wyżej ustawa z dnia 11 maja 2001 r. stanowi, że dozwolone substancje dodatkowe, które nie są typowymi składnikami żywności, mogą się nimi stać, w takim zaś wypadku – zgodnie z definicją ustawową – uznawane są za żywność. W powołanym zaś wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dostrzeżono rozróżnienie znaczeniowe środka spożywczego od dozwolonej substancji dodatkowej.
W kwestionowanym wyroku, Sąd uznał, że organy celne dokonały właściwej oceny importowanego preparatu. Zdaniem skarżącego, przeprowadzona analiza towaru przez Centralne Laboratorium Celne nic do sprawy nie wniosła, bowiem analiza ta doprowadziła tylko i wyłącznie do ustalenia składników preparatu, które podane zostały w certyfikatach producenta załączonych do zgłoszeń celnych. Badania te – zdaniem skarżącego – nie doprowadziły do rozstrzygnięcia zasadniczej kwestii czy preparat Ingresan F-66 stanowi mieszaninę chemikaliów z produktami spożywczymi, czy też nie i czy pomimo tego, że w preparacie nie występują substancje o charakterze odżywczym, sporny produkt może być wyłączony z działu 38 taryfy celnej. Skarżący podniósł, że Sąd nie odniósł się do tych wątpliwości, nie wyjaśnił też dlaczego uznał za zasadną możliwość przyjęcia przez organ celny opinii Sekretariatu WCO, jako dowodu w sprawie odpowiadającego warunkom określonym w art. 197 § 1 Kodeksu celnego i nie uwzględnił wniosku o dopuszczeniu w sprawie dowodu z opinii biegłego, co postulowano w powołanych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący zarzucił, że Sąd I instancji całkowicie błędnie uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie dotyczące zapłaty odsetek wyrównawczych, pomimo że z okoliczności sprawy bezspornie wynikało, że strona działała w dobrej wierze, przedstawiając właściwy kod taryfy celnej importowanych preparatów Ingresan, zgodnie z praktyką obowiązującą w tym zakresie na terenie Unii Europejskiej.
Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymał swoje stanowisko co do klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów, a odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia art. 64 § 4 pkt 2, art. 222 § 4 i § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych i sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.) stwierdził, że do zarzutów tych odniósł się w sposób wyczerpujący w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę na tę decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Instytucja skargi kasacyjnej uregulowana w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą procesową, stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej wymienionych w art. 174 ustawy procesowej oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § l ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.
Sąd Najwyższy wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m.in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok SN 11 stycznia 2001r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSN z 1997 r., nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który - zdaniem skarżącego - został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, że następstwa tego naruszenia były tego rodzaju lub rozmiarów, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (np. postanowienie SN z 5 grudnia 1997 r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003 r. I CKN 317/01, Lex nr 7888).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczne z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego.
Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w ustawie procesowej korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać i egzekwować znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.
W myśl art. 174 ustawy procesowej skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być oparta na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy procesowej bez przytoczenia tego przepisu w podstawie kasacji. Wobec podniesienia przez skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania objętych drugą podstawą kasacyjną, ocenę zasadności wniesionej skargi kasacyjnej należy rozpocząć od tych przepisów (por. wyrok SN z 11 maja 2000 r. sygn. akt I CKN 678/98, LEX nr 50839). Skarżący opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania wymienił w tej podstawie kasacyjnej tylko naruszone jego zdaniem przepisy Ordynacji podatkowej, nie wskazał natomiast, które przepisy ustawy procesowej, stanowiące podstawę wydania zaskarżonego wyroku, zostały naruszone przez Sąd I instancji.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik procesowy skarżącego sprecyzował tę podstawę kasacyjną w ten sposób, że podniósł zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3, art. 54 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy procesowej w związku z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami Ordynacji podatkowej. Skarżący nie przytoczył w ramach drugiej podstawy kasacyjnej powołanych wyżej przepisów ustawy procesowej, co oznacza, że dokonane na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym "sprecyzowanie" tej podstawy kasacyjnej stanowi w istocie jej rozszerzenie. Czynność ta nie może być jednak uznana za prawnie skuteczną, gdyż przewidziane w zd. 2 art. 183 § 1 ustawy procesowej uprawnienie strony do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych oznacza dopuszczalność powoływania na ich poparcie nowej argumentacji mającej dowodzić wadliwości wskazanych już w kasacji uchybień Sądu I instancji. Uregulowanie to nie stwarza jednak możliwości do przytoczenia, po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, innych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd I instancji, a które wcześniej nie były przytaczane w ramach podstaw skargi kasacyjnej (pow. wyrok SN z 25 lipca 2001 r. sygn. akt I CKN 1312/98, LEX nr 52702).
Skarżący powołał w skardze kasacyjnej przepisy art. 173 w związku z art. 177 § 1 oraz art. 185 § 1 ustawy procesowej, które dotyczą prawa i terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz formy uwzględnienia skargi (uchylenie zaskarżonego orzeczenia). W podstawie kasacji nie zostały natomiast wskazane przepisy ustawy procesowej, których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji powołania w skardze kasacyjnej tylko ww. przepisów ustawy procesowej, sformułowana w ten sposób podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 ustawy procesowej.
Ze względu na nieprawidłowy sposób sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2000 r. sygn. akt IV CKN 647/00, LEX nr 52739).
Zarzut naruszenia prawa materialnego może bowiem podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.
W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje stan faktyczny ustalony przez organy celne i przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wydanego wyroku, zarzucając, że okoliczności faktyczne mające znaczenie dla klasyfikacji taryfowej spornych towarów z uwzględnieniem uwagi 1(b) do działu 38 taryfy celnej nie zostały dokładnie wyjaśnione. Dotyczy to w szczególności niewyjaśnienia, mającej zasadnicze znaczenie dla klasyfikacji spornych towarów i stosowania regały 1(b) do działu 38 taryfy celnej, kwestii, które składniki tych towarów są substancjami chemicznymi, a które produktami spożywczymi lub substancjami odżywczymi. Zarzut ten nie stanowi jednak usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w zaskarżonym wyroku, musi uznać te ustalenia za wiarygodne i na tej podstawie ocenić zasadność przyjętej w zaskarżonym wyroku klasyfikacji taryfowej spornych towarów.
W konsekwencji nie może być także uznany za usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w związku z podaniem w zgłoszeniu celnym przez skarżącego nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru organ celny mógł na podstawie powyższego przepisu Kodeksu celnego uznać zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określić kwotę wynikającą z długu celnego według stawki celnej odpowiadającej przyjętej klasyfikacji taryfowej towaru.
Nie może być również uznany za usprawiedliwiony zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r., gdyż przy ocenie zasadności tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny jest związany stanem faktycznym, na podstawie którego Sąd I instancji ustalił, że skarżący nie udowodnił okoliczności wyłączających pobranie odsetek wyrównawczych, o których mowa w powołanym przepisie rozporządzenia Ministra Finansów.
Przytoczone w skardze kasacyjnej argumenty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie mogą stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacji także dlatego, że w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 ustawy procesowej nie jest wystarczające, tak jak uczynił to skarżący, samo tylko wskazanie przepisów prawa materialnego, które zdaniem skarżącego zostały naruszone, ale także wymagane jest skonkretyzowanie postaci tego naruszenia (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie) oraz ich uzasadnienie. Brak tych elementów podstawy kasacyjnej uniemożliwia ocenę zasadności tej podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny nie może bowiem wyręczać stron ani nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów (por. wyrok SN z 29 marca 2000 r. sygn. akt I CKN 547/98, LEX nr 50847, postanowienie SN z 24 grudnia 2001 r. sygn. akt V CKN 1713/00, LEX nr 53100).
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O zwrocie organowi przez skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).