GSK 16/04

GSK 16/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-01-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Edward Kierejczyk
Hanna Rybińska
Symbol z opisem
6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie bada jednak trafności ustaleń faktycznych, poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił - w ramach podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.), Sędziowie NSA Edward Kierejczyk, Hanna Rybińska, Protokolant Stefan Ukalski, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2004 r. skargi kasacyjnej Radosława A. – "A." od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2003 r. sygn. akt V SA 2657/02 w sprawie ze skargi Radosława A. – "A." z O. na decyzję Ministra Finansów z dnia 25 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od Radosława A. – "A." z O. na rzecz Ministra Finansów kwotę 240 zł /dwieście czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2003 r., po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2003 r. sprawy ze skargi Radosława A. "A." w O., na decyzję Ministra Finansów z dnia 25 sierpnia 2002 r. w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej - oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd podał, że Radosław A. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A." wystąpił do Prezesa Głównego Urzędu Ceł z wnioskiem o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej dla złącza modularnego typu WM, nazwanego we wniosku "złącze męskie modularne do montażu na kabel". Wnioskodawca zaproponował kod PCN 8536 90 10 0.
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2002 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł ustalił kod PCN 8536 69 90 0 taryfy celnej, odpowiadający kategorii: "oprawy lamp, wtyki, i gniazda wtykowe". W uzasadnieniu decyzji podał, że klasyfikacji dokonano w oparciu o regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz zgodnie z brzmieniem pozycji 8536 i podpozycji 8536 69 90 0 zamieszczonych w Taryfie celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r., /Dz.U. nr 146 poz. 1639/ oraz komentarzem do tej pozycji, zawartym w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej" /rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. Dz.U. nr 74 poz. 830/.
Radosław A. odwołał się od tej decyzji, podnosząc, iż przyjęta przez organ celny klasyfikacja jest błędna, ponieważ zastosowany kod PCN 8536 69 90 0 jest właściwy dla wtyków, tymczasem przedmiotem taryfikacji były złącza elektryczne, które zgodnie z brzmieniem Taryfy celnej ujęte są przy kodzie PCN 8536 90 10 0. Zdaniem Strony, Prezes Głównego Urzędu Ceł dokonał zmiany w opisie towaru oraz nieprawidłowo zinterpretował rodzaj i przeznaczenie tych złączy, co stało się przyczyną błędnej taryfikacji towaru.
Radosław A. powołał się na postanowienia Polskiej Normy PN-73T-01020 definiujące złącza jako grupę nadrzędną w stosunku do grupy szczegółowej, obejmującej wtyki i gniazda stanowiące części składowe złącz oraz na strukturę nazewnictwa i podziału elementów i części elektronicznych, opracowaną dla potrzeb Systematycznego Wykazu Wyrobów. Podkreślił, że klasyfikacja złącz do kodu PCN 8536 90 10 0 została poparta opiniami: Instytutu Rynku Elektronicznego Sp. z o.o. z dnia 14.05.2002 r. oraz Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z dnia 15.05.2002 r.
Zastosowana w decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł klasyfikacja taryfowa złączy jest także - zdaniem skarżącego - sprzeczna z komentarzem do pozycji 8536 zawartym w tomie IV "Wyjaśnień do taryfy celnej".
Decyzją z dnia 29 sierpnia 2002 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podał, iż klasyfikacja towarowa w polskiej taryfie celnej musi odpowiadać międzynarodowym zasadom klasyfikacji. Zgodnie z komentarzem do Ogólnej Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej 1, zawartym w tomie I "Wyjaśnień do taryfy celnej", klasyfikacji taryfowej dokonuje się zgodnie z brzmieniem pozycji i odpowiednimi uwagami do sekcji i działów. Powoduje to, iż wiele towarów klasyfikuje się w Nomenklaturze bez uciekania się do jakichkolwiek dalszych rozważań interpretacyjnych. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Komentarz do pozycji 8536 zawarty w IV tomie "Wyjaśnień do taryfy celnej", definiuje, dla potrzeb Taryfy celnej, pojęcie wtyku. Wtyk służy do łączenia ruchomych przewodów lub urządzeń /także do łączenia dwóch ruchomych przewodów/ i może mieć jedną lub więcej nóżek albo styków bocznych, które pasują w odpowiednie otwory lub styki w gnieździe. Z powyższego wynika jednoznacznie, że element połączeniowy zwany przez Stronę "złącze", odpowiada nazwie taryfowej: "wtyk". Wtyki wymienione są wprost w Taryfie celnej na poziomie jednej kreski w pozycji 8536. Zaklasyfikowanie ich do kodu PCN 8536 69 90 0 wynika z zastosowania postanowień Ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Radosław A. w skardze na tę ostateczną decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagał się uchylenia w całości decyzji podnosząc, że złącza będące przedmiotem sporu winny być zaklasyfikowane do kodu PCN 8536 90 10 0. Powtórzył argumentację przemawiającą na rzecz takiego stanowiska, przytoczoną wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Podkreślił, że o ujęciu towaru w danym kodzie decydują cechy charakteryzujące go w sposób najbardziej szczegółowy. Dla jednego towaru będą to parametry fizykochemiczne, dla innego - rodzaj materiału, z jakiego został wykonany, a dla maszyn i urządzeń - zespół czynności, do wykonywania których zostały skonstruowane.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa elementu połączeniowego męskiego typu EURO-SCART na kabel.
Zdaniem Sądu jest bezsporne, że urządzenie służy do łączenia ze sobą różnych części obwodu elektrycznego. Taką właściwość posiadają zarówno wtyki jak i złącza do przewodów.
Słusznie też - według Sądu - organ orzekający przyjął, iż tak określony towar odpowiada pojęciu "wtyk". Pojęcie "wtyk" zostało doprecyzowane w Komentarzu do pozycji 8536 na str. 1925 w IV tomie "Wyjaśnień do taryfy celnej". Zgodnie z opisem zawartym w pkt /A//l/ Wyjaśnień, może on mieć jedną lub więcej nóżek albo styków bocznych, które pasują w odpowiednie otwory lub styki w gnieździe. Takie cechy posiadają sporne elementy. Wtyki wymienione są wprost w Taryfie celnej na poziomie jednej kreski w pozycji 8536, a ich kod PCN 8536 69 90 0 wynika z zastosowania postanowień Ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej 6, zgodnie z którą klasyfikacja towarów do podpozycji danej pozycji powinna być ustalona zgodnie z brzmieniem tych podpozycji i odnoszącymi się do nich uwagami.
W ocenie Sądu, z Wyjaśnień do taryfy celnej nie wynika ograniczenie, iż wtyki służą wyłącznie do łączenia ruchomych przewodów z instalacją, która jest w normalnym stanie stała. Rację ma organ wywodząc, iż w Wyjaśnieniach podano jedynie przykładowe zastosowania wtyków.
Sąd nie podzielił również zarzutu co do nieuwzględnienia stanowiska Instytutu Rynku Elektronicznego oraz Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji w kwestii klasyfikacji taryfowej spornych elementów. Stwierdził, że ekspertyzy i opinie niezależnych placówek naukowo - badawczych mają na celu ustalenie właściwości badanego towaru, jego sposobu przetworzenia, składu materiałowego, zastosowania itp. a nie rozstrzygnięcie kwestii klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Natomiast uprawnionym do klasyfikowania towaru według kodu PCN jest wyłącznie organ celny.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia klasyfikacji zawartej w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Sąd stwierdził, że organy celne zobowiązane są do stosowania klasyfikacji nomenklatury towarowej Taryfy celnej, a nie klasyfikacji zawartej w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Stosownie do art. 13 par. 1 Kodeksu celnego, cło określa się na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Żaden przepis Kodeksu celnego nie odsyła do stosowania innych norm niż klasyfikacja towarowa taryfy celnej.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że w Prezes GUC wydał wcześniej wiążące informacje taryfowe, gdzie złącza zostały zaklasyfikowane do żądanego przez skarżącego kodu 8536 90 10 0. Przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie zaskarżona decyzja Ministra Finansów, a nie wydawane w innych sprawach rozstrzygnięcia. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że jak wynika z załączonych do skargi poprzednio wydanych WIT-ów, dotyczyły one innych towarów, a mianowicie przewodów z końcówkami.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisu art. 210 Ordynacji Podatkowej. Decyzja zawiera bowiem uzasadnienie prawne wskazujące na podstawę prawną decyzji oraz uzasadnienie faktyczne, wskazujące na dowody, którym organ dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności
Radosław A. działając przez pełnomocnika - radcę prawnego Krzysztofa F., wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku NSA, na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania i zażądał uchylenia tego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenia wyroku i rozpoznania skargi przez zmianę wyroku. Zdaniem skarżącego wyrok narusza przepisy prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; naruszone zostały w szczególności przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej /Dz.U. nr 146 poz. 1639 ze zm./ oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej /Dz.U. nr 74 poz. 830 ze zm./. Naruszono również przepisy postępowania i to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie dotyczyło przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ poprzez łączne rozpoznanie na rozprawie w dniu 26 czerwca 2003 roku spraw o sygnaturach akt: V SA 2656/02, V SA 2657/02, V SA 2658/02, V SA 2659/02 i V SA 2660/02 oraz poprzez niesporządzenie i niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącego wyroku wraz z uzasadnieniem.
W szczegółowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powtórzył podnoszony w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zarzut niewłaściwej klasyfikacji taryfowej złącza modularnego typu WM. Zaklasyfikowano je do kodu Taryfy celnej PCN 8536 69 90 0, co zdaniem A. jest przyporządkowaniem niewłaściwym, ponieważ te złącza powinny zostać zaklasyfikowane do kodu PCN 8536 90 10 0.
Zdaniem skarżącego stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Ceł, podtrzymane kolejno przez Ministra Finansów, a następnie przez NSA, jest w tej sprawie błędne. Przedmiotem sporu jest bowiem złącze modularne typu WM na kabel. Oczywistym jest, że złącza tego typu klasyfikowane powinny być według Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego PCN pod jedynym możliwym numerem - 8536 90 10 0, jako "Elementy połączeniowe, złącza dla przewodów i kabli". Tymczasem, bez jakiegokolwiek rozsądnego uzasadnienia, wbrew prawu, logice, nomenklaturze technicznej i innym przesłankom, a w końcu wbrew wieloletniej praktyce organów celnych /w tym Prezesa GUC/, Prezes Głównego Urzędu Ceł, a w ślad za nim Minister Finansów - dokonali klasyfikacji tego złącza do kodu PCN 8536 69 90 0 jako wtyk, w grupie "Oprawy lamp, wtyki i gniazda wtykowe". W ten sposób naruszone zostały przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, będące podstawą wydania wiążącej informacji taryfowej.
Wnioskowana przez skarżącego klasyfikacja spornego złącza do pozycji PCN 8536 90 10 0 wynika z Wyjaśnień do Taryfy celnej, gdzie w tomie IV dotyczącym sekcji XVI, działu 85, pod numerem /III/ wyjaśnień do tego działu pt. "Urządzenia do podłączania lub przyłączania do obwodów elektrycznych" stwierdzono, że do grupy tej należą urządzenia służące do łączenia ze sobą rożnych części obwodu elektrycznego. Są to m.in. "/B/ inne łączniki, przyłącza, listwy zaciskowe itp. Grupa ta obejmuje małe kostki wykonane z materiału izolacyjnego, zaopatrzone w łączniki elektryczne /kostki przyłączowe/, przyłącza, będące metalowymi częściami do wkładania przewodników, oraz małe części metalowe do mocowania na końcach przewodów elektrycznych dla ułatwienia połączeń elektrycznych /płaskie końcówki widełkowe, zaciski krokodylkowe itp./", a także /A/ wtyki, gniazda wtykowe i inne styki do łączenia ruchomych przewodów lub urządzeń z instalacją, która jest w normalnym stanie stała. Ta przesłanka o charakterze technicznym wskazana w Wyjaśnieniach powoduje, że w żadnym razie nie można zakwalifikować spornych złączy do grupy wtyków, albowiem złącza te nie służą do łączenia ruchomych przewodów lub urządzeń z instalacją, która jest w normalnym stanie stała. Instalacja w normalnym stanie stała /instalacja trwale związana/ to - według skarżącego - instalacja zasilająca, wiodąca sieć o napięciu 220 V dla osprzętu elektroinstalacyjnego, wbudowana na stałe w ścianach budynku /do momentu wyjścia w postaci gniazda wtykowego/. Instalacja służąca do połączeń pomiędzy urządzeniami audio-video nie jest instalacją, która w normalnym stanie jest stała. Przedmiotowe złącza przeznaczone są wyłącznie do instalacji sygnałowych niskonapięciowych, tj. maksymalnie do 80 V. Dlatego sporne urządzenia są złączami, a nie wtykami i należy je zakwalifikować w Taryfie celnej do "Elementów połączeniowych, złącz dla przewodów i kabli" /PCN 8536 90 10 0/. Wskazują na to powołane wyżej fragmenty Wyjaśnień do Taryfy celnej. Złącza nie należą do grupy urządzeń /A/, natomiast należą do grupy urządzeń /B/ - "inne łączniki, przyłącza, listwy zaciskowe itp. - przyłącza będące metalowymi częściami do wkładania przewodników". Z wykładni celowościowej rozpatrywanego tekstu Wyjaśnień wynika, że w punkcie /B/ - inne łączniki, przyłącza, listwy zaciskowe itp. - chodzi m.in. o złącza, ponieważ są to właśnie metalowe części /mogą być obudowane plastikiem/ do wkładania przewodników /przewodów, kabli itp./. Dlatego też skarżący podnosi, że bez należytej wiedzy technicznej, nie można - w wypadku tego typu urządzeń - dokonać prawidłowej ich taryfikacji.
Skarżący podkreślił, że jego stanowisko co do klasyfikacji taryfowej spornych złączy opiera się na przesłankach natury technicznej i wynika z oceny technicznej tych urządzeń, znajdującej potwierdzenie w ekspertyzach i opiniach Instytutu Rynku Elektronicznego, Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji, a także Stowarzyszenia Elektryków Polskich Izba Rzeczoznawców, Ośrodek Rzeczoznawstwa SEP, przedkładanych przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego oraz postępowania przed NSA. Organy celne odrzuciły jednak te dowody w postaci opinii technicznych. Chociaż nie można prawidłowo przyporządkować określonego towaru do pozycji taryfy celnej bez wyjaśnienia jego istoty, funkcji i znaczenia.
Według skarżącego tego rodzaju złącza są w praktyce organów celnych w całej Polsce klasyfikowane jako "złącza" i przyporządkowywane do kodu PCN 8536 90 10 0. Ogromna więc większość importerów korzysta z prawidłowego sklasyfikowania sprowadzanych przez nich towarów, a tym samym z korzystniejszych niż skarżący stawek celnych. Mamy zatem do czynienia z ewidentnym pogwałceniem art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Na zakończenie swoich wywodów skarżący powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w orzeczeniu z 6 listopada 2003 /III RN 55/03/ dotyczącym analogicznej sprawy. Otóż Sąd Najwyższy stwierdził, że aby dokonać prawidłowego przyporządkowania taryfowego należało w sprawie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i ustalić charakter towaru. Jedynie opinia biegłego daje możliwość jak najdokładniejszej identyfikacji towaru.
W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny, na rozprawie w dniu 26 czerwca 2003 roku połączył do wspólnego rozpoznania sprawy o sygnaturach akt V SA 2656/02, V SA 2657/02, V SA 2658/02, V SA 2659/02 i V SA 2660/02. Jakkolwiek sprawy te były tematycznie zbliżone, to jednak pomiędzy poszczególnymi urządzeniami istnieją niekiedy szczegóły natury technicznej, wymagające odrębnego rozpoznania pod względem taryfikacji celnej w odniesieniu do każdej ze spraw. Poza tym nie zostało sporządzone i doręczone pełnomocnikowi skarżącego uzasadnienie wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zdaniem Ministra z dokumentów załączonych do wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej WIT wynika, że przedmiotem taryfikacji jest element połączeniowy służący do montażu na kablu /przewodzie/ audio-video, stosowany w sprzęcie elektronicznym powszechnego użytku. Służy on do łączenie przewodu z urządzeniem audio-video. Ta charakterystyka umożliwia jego klasyfikację taryfową do kodu PCN 8536 69 90 0, obejmującego między innymi wtyki, ponieważ jest to w istocie wtyk. Minister nie podziela stanowiska skarżącego, że "wtykami" są jedynie elementy służące do łączenia ruchomych przewodów i urządzeń z instalacją, która jest stała. To stanowisko świadczy jedynie o braku znajomości klasyfikacji taryfowej towarów. Identyfikacja towaru nie budzi wątpliwości i dlatego opinia biegłego nie jest niezbędna w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została wniesiona na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, a więc w trybie szczególnym, pozwalającym w okresie przejściowym /do 31 marca 2004 r./ na wniesienie środka odwoławczego od prawomocnego orzeczenia dawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli nie upłynął jeszcze termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej od takiego orzeczenia do Sądu Najwyższego.
Instytucja skargi kasacyjnej uregulowanej w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej /art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ustawą procesową/ oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi /art. 183 par. 1 ustawy procesowej/. Z tych też powodów stosowanie /interpretacja/ przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.
Sąd Najwyższy wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m. in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /np. wyrok SN z 11 stycznia 2001 r., IV CKN 1594/00 - Lex nr 53119/. Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu /paragrafu, ustępu/ ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy /postanowienie SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97 - OSN 1997 nr 8 poz. 114/. Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który - zdaniem skarżącego - został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, że następstwa tego naruszenia były tego rodzaju lub rozmiarów, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia /np. postanowienie SN z 5 grudnia 1997 r. III CKN 491/97 - Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003 r. I CKN 317/01 - Lex nr 7888/.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznacznie z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma. W rezultacie kasacja pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych podlega odrzuceniu /np. postanowienie SN z 20 listopada 1996 r. I PKN 22/ 96 - OSNP 1997 nr 5,poz. 74, postanowienie SN z 24 kwietnia 1997 r. II CKN 116/97 - Lex nr 50807/.
Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej, przewidzianej w ustawie - Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi korespondują z ustanowieniem przymusu adwokacko-radcowskiego do sporządzenia tej skargi /art. 175 par. 1-3 ustawy procesowej/. Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać /i egzekwować/ podstawowej znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.
Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie przez pełnomocnika skarżącego nie odpowiada wymogom skargi kasacyjnej co do powołania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W skardze zarzucono bowiem naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przytaczając jedynie przykładowo /w szczególności/ i ogólnie naruszone - zdaniem skarżącego - akty prawne. W zasadzie skarżący nie podał żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, naruszonego przez Sąd. W podobny sposób skarżący określił procesową podstawę skargi kasacyjnej, ograniczając się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania - ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przez łączne rozpoznanie na rozprawie kilku spraw. Warto więc dodatkowo zwrócić uwagę, że ustawa z 11 maja 1995 r. nie zawierała regulacji dotyczącej połączenia przez sąd kilku oddzielnych spraw do łącznego rozpoznania. Z protokołu z rozprawy przed NSA z dnia 26 czerwca 2003 r. nie wynika zaś, iżby Sąd rozpatrywał tę sprawę w połączeniu z innymi. Niewłaściwe zatem określenie procesowej podstawy kasacji powoduje, że w tym zakresie kasacja nie jest skuteczna.
Niemniej jednak z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, że skarżącemu chodzi o naruszenie przepisu załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej /Dz.U. nr 146 poz. 1639 ze zm./ określającego kod PCN 8536 69 90 0 /dział 85, pozycja 8536/ i że to naruszenie polegało zarówno na niewłaściwej jego wykładni, jak i niewłaściwym zastosowaniu.
Spór w rozpatrywanej sprawie toczy się identyfikację /ustalenie istoty/ towaru będącego przedmiotem wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej. Tak tę sprawę postrzega również skarżący. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej polemizuje bowiem głównie z ustaleniami poczynionymi w tym zakresie przez organy celne i Naczelny Sąd Administracyjny, przeciwstawiając im własne ustalenia, oparte na przytoczonych opiniach i innych dowodach. Powołuje się przy tym na stanowisko Sądu Najwyższego, zawierające podkreślenie, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w którym istotną rolę odgrywa opinia biegłego.
Tego rodzaju spór jest zatem sporem o fakty. Kwestionowanie stanowiska NSA co do tego, że złącza modularne WM są w istocie wtykami, a nie złączami oznacza kwestionowanie poczynionych przez ten Sąd ustaleń faktycznych. Sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie bada jednak trafności ustaleń faktycznych, poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił - w ramach podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 ustawy procesowej - że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania.
Ze względu na sposób sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa procesowego NSA jest związany ustaleniami faktycznymi, poczynionymi w zaskarżonym wyroku. Musi więc uznać te ustalenia za wiarygodne i na tej podstawie faktycznej ocenić zasadność naruszenia przepisów prawa materialnego. Inaczej mówiąc - w świetle tak skonstruowanej skargi kasacyjnej NSA nie może wypowiedzieć się w kwestii prawidłowości ustaleń dawnego NSA, czy złącze modularne jest w istocie wtykiem, czy też złączem.
Wobec tego za podstawę faktyczną badania zarzutu naruszenia prawa materialnego należy przyjąć ustalenie zawarte w zaskarżonym wyroku, że sporne złącza są wtykami.
Zaklasyfikowanie wtyków do podpozycji PCN 8536 69 90 0 /pozostałe w ramach "oprawy lamp, wtyki i gniazda wtykowe/, w pozycji 8536 Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do wspomnianego rozporządzenia RM z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej nie budzi - zdaniem Sądu - wątpliwości. Dlatego też zarzut naruszenia tego przepisu prawa materialnego również nie jest zasadny.
Mając to wszystko na uwadze NSA uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną. W związku z tym, na podstawie art. 181, 183 par. 1, 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji.