GSK 1162/04

GSK 1162/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha /przewodniczący sprawozdawca/
Halina Wojtachnio
Kazimierz Brzeziński
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA 1617/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-06-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Czesława Socha (spr.), Sędzia NSA, Sędziowie (NSA Kazimierz Brzeziński, Halina Wojtachnio, Protokolant Marcin Chojnacki, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2004r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2004r. sygn.akt V SA 1617/03 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 25 marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe I. Uchyla zaskarżony wyrok w części, która nie dotyczy odsetek wyrównawczych i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; II. Zasądza od "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 grudnia 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia NSA - Czesława Socha (spr.)
Sędziowie NSA - Halina Wojtachnio
- Kazimierz Brzeziński
Protokolant - Marcin Chojnacki
po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2004 r.
na rozprawie w Izbie Gospodarczej
skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt V SA 1617/03
w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie
na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie
z dnia 25 marca 2003 r. Nr [...]
w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
I. Uchyla zaskarżony wyrok w części, która nie dotyczy odsetek wyrównawczych i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
II. Zasądza od "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2004 r. o sygnaturze V SA 1617/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje obu instancji; orzekając o zwrocie kosztów postępowania w kwocie 1.400 zł od organu na rzecz strony skarżącej, a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r. o nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że zgłoszenie celne z dnia 31 sierpnia 1999 r. o nr [...] objęte procedurą dopuszczenia do obrotu, towar określony jako "bazowy koncentrat owocowy - pomarańczowy" o zadeklarowanym kodzie PCN 2106 90 59 0 ze stawką celną w wysokości 20%, uznano za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru i zastosowanej stawki. Należało do towaru o nazwie handlowej "bazowy koncentrat pomarańczowy" zastosować kod PCN 2106 90 98 0 ze stawką 27,5% minimum 0,24 EUR/kg, z uwagi na to, że w swoim składzie zawierał między innymi kwasek cytrynowy, witaminę C, beta-karoten i olejki eteryczne. Powołano podstawę rozstrzygnięcia art. 233 § 1 pkt 1 - ustawy z 29.08.1997 r. – Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926), art. 85 § 1, 222 § 4 i 5, 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1996 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036) oraz wyjaśnienia do Taryfy celnej.
Powyższa ocena została sformułowana w związku z kontrolą celną przeprowadzoną u importera i wszczęciu postępowania celnego postanowieniem z dnia 13 czerwca 2002 r. dotyczącym klasyfikacji taryfowej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego SAD.
Zmiana klasyfikacji miała wpływ na wymiar cła. Organy przyjęły, że sporny towar nie jest aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku owocowego tylko zagęszczoną bazą do wytwarzania napojów pomarańczowych, co wykluczało klasyfikację tego towaru do kodu wskazanego przez importera. Kod ten jako "pozostałe aromatyzowane syropy cukrowe" obejmuje aromatyzowane syropy cukrowe wskazane w wyjaśnieniach w grupie preparatów do produkcji lemoniady lub napojów. Organy stwierdziły, że w syropach cukrowych parametry takie jak liczba formolowa i ekstrakt bezcukrowy są zbliżone do zera co jest wynikiem braku w nich składników charakterystycznych dla soków. Sporny towar zawiera 8,6 ml liczby formolowej i znaczną ilość zagęszczonego soku pomarańczowego. Wynika to z raportu analitycznego importera z dnia 10 stycznia 1999 r., jak i wyników badań Centralnego Laboratorium Celnego dla towaru importowanego od tego samego producenta i w tym samym okresie. Organy celne posiłkując się Kodeksem praktyki dla oceny soków i nektarów z owoców i warzyw ustanowionym przez Stowarzyszenie Przemysłu Soków i Nektarów z Owoców i Warzyw Unii Europejskiej stwierdziły, że wyniki badań wskazują na dodatkowy składnik (w badanej próbce), który spowodował zachwianie równowagi składników występujących w naturalnym soku. Natomiast zawartość cukrów: sacharozy, glukozy i fruktozy wskazuje, że procentowy udział sacharozy w ogólnej zawartości cukru jest zbliżony do 50%, tj. do górnej granicy zawartości sacharozy określonej w powyższym Kodeksie dla naturalnych soków pomarańczowych.
Nadto w decyzji organy celne wskazały, że pobór i kwota odsetek wyrównawczych określona zostanie przez Dział Finansowy Izby Celnej stosownie do § 1 ust. 3 pkt 2 § 2.1, 2.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.).
Sąd nie podzielił oceny organów celnych i przyjął, że nie było podstaw do wydania decyzji o odmiennej niż w zgłoszeniu klasyfikacji taryfowej towaru. Klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie "bazowy koncentrat pomarańczowy" nie wynika wprost z przepisów prawa. Organ celny pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na zawartości w składzie między innymi kwasku cytrynowego, witaminy C, beta-karotenu i olejków eterycznych nie uzasadniając, dlaczego zawartość tych składników przesądza o klasyfikacji innej niż wskazał importer. Organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na całkowicie odmiennych przesłankach. Powołał się na Kodeks praktyki, który nie był przyjęty do stosowania w Polsce. W sytuacji gdy w przepisach prawa polskiego brak jest regulacji precyzujących pojęcie "syropu cukrowego", należało skorzystać z innych źródeł wiedzy jak słownik, encyklopedia. Postępowanie to w ocenie Sądu narusza art. 121 § 1 – Ordynacji podatkowej. Chodzi także o fakt, że weryfikacja wsteczna zgłoszenia celnego w stanie faktycznym sprawy nie jest zgodna z zasadą zaufania do organów celnych.
Nie podzielił też Sąd decyzji w części dotyczącej odsetek wyrównawczych. Przyjął, że decyzja narusza art. 222 § 4 Kodeksu celnego i art. 210 Ordynacji podatkowej. Zapis ten stanowi informację. Decyzja w tej części nie musi zawierać wyliczenia konkretnej kwoty należnych odsetek a powinna zawierać rozstrzygnięcie o tym, że są należne, wg jakich zasad powinny być obliczane oraz wskazywać początkową datę ich naliczania i wskazanie daty końcowej.
Powyższe uchybienia materialne i procesowe w ocenie Sądu są na tyle istotne, że mogły wpłynąć na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) decyzje obu instancji podlegały uchyleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zaskarżył wyrok w części dotyczącej towaru o nazwie handlowej - bazowy koncentrat owocowy - pomarańcza, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. Powołując się na naruszenie prawa materialnego powołano błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 65 § 4, 5, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1996 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), działu 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036). Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 141 § 1 i art. 145 § 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W uzasadnieniu podał, że nie podziela poglądu dotyczącego braku podstaw do wydania decyzji odmiennej niż w zgłoszeniu klasyfikacji taryfowej towaru. Klasyfikacji dokonano w oparciu o obowiązujące przepisy, według stanu towaru w dniu jego zgłoszenia. Chodzi o Taryfę celną, która przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowani Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz.U. Nr 11, poz. 62 z 7 lutego 1997 r.). Treść pozycji PCN (8-znakowa) pokrywa się z treścią Nomenklatury Scalonej (CN) opracowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich i stosowanych przez Unię Europejską. Oznacza, że klasyfikacji dokonano w oparciu o właściwe przepisy, a w ocenie organu II instancji jednoznacznie przyjęto kod PCN 2106 90 98 0. Nie jest właściwe stanowisko Sądu, że jednoznaczna taryfikacja była niemożliwa z uwagi na brak w polskich przepisach regulacji precyzującej pojęcie "syropu cukrowego" a prawidłowa nie wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa. W ocenie skarżącego pod pojęciem "syrop cukrowy" należy rozumieć syropy sporządzone ze wszystkich cukrów (łącznie z syropem laktozowym i roztworami wodnymi innymi niż roztwór chemicznie czystych cukrów z pozycji 2940). Wynika to z Wyjaśnień do taryfy celnej (tom I str. 169). Do tego kodu klasyfikuje się aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe. Z wyjaśnień do taryfy (pozycji 2106) wynika, że pod pojęciem aromatyzowanego lub barwionego syropu cukrowego rozumie się roztwór cukru z dodatkiem naturalnych lub syntetycznych substancji nadających im smak. Przepisy te podają rozwinięcie kodów. Oznacza to, że twierdzenie Sądu o braku polskiej regulacji pojęcia "syropu cukrowego" nie jest uzasadnione. Bazowy koncentrat owocowy - pomarańcza produkowany jest ze świeżych owoców itd., stosowany jest do produkcji napojów. Nie zawiera syropu cukrowego i nie jest roztworem cukru z dodatkiem aromatów lub barwników. Nie może być kwalifikowany do kodu podanego przez importera właściwego dla syropów cukrowych. Organ I instancji właściwie powołał skład jako wykluczający z kodu powołanego przez importera.
W sprawie zgłoszenie odpowiadało wymogom formalnym, więc zostało przyjęte i towar został dopuszczony do obrotu. Postępowanie weryfikacyjne wszczęto z urzędu. Przepisy dopuszczają powyższe działania. W ocenie skarżącej, nie zachodziły podstawy do uchylenia decyzji obu instancji w związku z przytoczonymi okolicznościami. Uchylenie decyzji obu instancji dodatkowo powoduje, że upłynęły 3 lata od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, co uniemożliwia wydanie decyzji dokonującej zmiany błędnej klasyfikacji i określającej kwotę długu celnego. Brak w sprawie właściwej klasyfikacji naruszałoby zasadę równości wobec prawa w stosunku do innych podmiotów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka z o.o. "[...] wniosła o jej oddalenie. Podała, że wyrok wydany w sprawie odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpoznawana skarga kasacyjna jest identyczna z kilku innymi jakie zostały wniesione przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących tego samego rodzaju spraw, w których mimo nieco odmiennie prezentowanych motywów Sąd odniósł się do tej samej w istocie problematyki prawnej. Jednorodne we wszystkich sprawach stany faktyczne oraz identyczna lub podobna argumentacja wykorzystana przez strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym usprawiedliwiały posłużenie się w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zbliżoną do siebie lub taką samą argumentacją. Dotyczy ona głównie oceny wymogów formalnych skargi kasacyjnej i szeregu kwestii prawnych powstałych na tle kluczowego problemu jakim jest klasyfikacja taryfowa, stawka celna i wymiar cła.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do określonego ustalonego stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.
Skarżąca powołując naruszenie przepisów postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt "c" i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), a więc przepisów pod rządami których został wydany zaskarżony wyrok. Chodzi o wadliwe przedstawienie podstawy stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd do ostatecznego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego nie było podstaw, aby zakres orzekania obejmował uchylenie decyzji obu instancji.
Powyższemu zarzutowi nie można odmówić słuszności, mając na uwadze art. 135 cytowanej wyżej ustawy. Przepis ten zakreśla ramy orzekania przez sąd. Chodzi o to, że na podstawie tego przepisu, usunięcie naruszenia prawa dotyczyć ma aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy i jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Oznacza to, że przesłanką zastosowania unormowania zawartego w tym przepisie, jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Naruszenie to stanowi wówczas podstawę do przyjęcia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt "c" ustawy, jak to też trafnie podniesiono w zarzutach skargi kasacyjnej.
W przedmiotowej sprawie podstawą uchylenia decyzji obu instancji było przyjęcie przez Sąd, że każda instancja oparła swoje rozstrzygnięcie na całkowicie odmiennych przesłankach, co narusza art. 121 § 1 - Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy w sprawie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji to trudno uznać powyższą ocenę Sądu za uzasadnioną i zgodną z prawem z następujących powodów.
Przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) mający zastosowanie w sprawie w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 z p.zm.) określa, że przed organem odwoławczym następuje powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania, chyba że zachodzi wyjątkowa sytuacja określona w § 2.
O ile organ podziela stanowisko wcześniej wyrażone, to wypowiada swoją wolę co do utrzymania zaskarżonej decyzji i wówczas wydaje decyzję w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 - Ordynacji podatkowej i na tym kończy się postępowanie w sprawie. Do obowiązków organu należy wówczas wypowiedzenie się w uzasadnieniu decyzji co do zasadności zgłaszanych wszystkich zarzutów w odwołaniu po myśli art. 207 - Ordynacji podatkowej w związku z treścią art. 220 i 235 - Ordynacji podatkowej, gdyż podstawę wydania tej decyzji stanowi złożone odwołanie. Nie oznacza to, że organ zwolniony jest od badania podstaw, które należy brać pod uwagę z urzędu. Przeciwnie, skoro działa na podstawie prawa (art. 120 - Ordynacji podatkowej), to należy z urzędu brać pod uwagę wszystkie uchybienia, które oczywiście mają wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. O ile stwierdza takie uchybienie, a nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 229 - Ordynacji podatkowej, wówczas należy zreformować akt administracyjny i orzec w sposób określony w art. 233 § 1 pkt 2 - Ordynacji podatkowej. Podobnie należy postąpić w sytuacji, gdy organ uwzględni zarzuty w całości lub w części, a mają wpływ na istotę sprawy.
Jak już wyżej podkreślono, złożone odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Skoro organ ten rozstrzyga merytorycznie, to jego obowiązkiem jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie i formie przewidzianej przez przepisy prawa procesowego i zgodnie z przepisami prawa materialnego. Oznacza to, że organ odwoławczy ocenia sprawę całościowo w kontekście przepisów proceduralnych i materialnych. O ile stwierdza naruszenie tych przepisów, to musi ocenić - czy ich naruszenie ma wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie.
Powyższe wywody świadczą, że uchylenie decyzji I instancji przez organ odwoławczy jest wyjątkowe, a więc gdy zachodzi sytuacja określona w art. 233 § 1 pkt 2 lit. "b" i w § 2, 3 tego przepisu - Ordynacji podatkowej. W sprawie nie zachodziły sytuacje określone w powyższych przepisach. O ile w sprawie zachodzi sytuacja określona w § 2, to chodzi o decyzję kasacyjną, która wymaga dodatkowego omówienia. Podstawą wydania tej decyzji nie mogą być inne sytuacje niż te, które określone zostały w tym przepisie. Zachodzi to w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Oznacza to, że kompetencje kasacyjne organu odwoławczego są bowiem wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez ten organ. Zatem organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas (jak już wyżej podano) gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je w nieznacznej części, rażąco naruszając obowiązujące w tym zakresie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodziła na co wskazują wywody Sądu. Organowi odwoławczemu przedłożony został kompletny, obszerny materiał dowodowy, w oparciu o który organ I instancji dokonał ustaleń istotnych w sprawie. Dodatkowo jeszcze organ odwoławczy uzupełnił ten materiał w swojej argumentacji. Materiał ten w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazywał na sytuację prawną importera.
Mając na uwadze powyższe w kontekście powołanych przez Sąd I instancji argumentów uchylenia należało przyjąć, że Sąd naruszył art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie głębokości orzekania. Podane motywy przez Sąd nie wskazują, aby do końcowego załatwienia sprawy zachodziła konieczność dokonania uchylenia decyzji obu instancji. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie Sądu I instancji zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 ustawy, gdyż nie zawiera wskazania co do dalszego postępowania.
Niewątpliwie należy zgodzić się z poglądem Sądu, że organy celne są jedynym organem uprawnionym do ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. Nie można jednak podzielić dalszego poglądu Sądu, że o ile klasyfikacja towaru nie wynika wprost z przepisów prawa i do jej ustalenia niezbędne jest powołanie się na inne źródła wiedzy, to klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych przyjmowanych po dniu, w którym organy celne ustaliły prawidłową klasyfikację towaru. Pozostawałoby to w sprzeczności z art. 64, 65 § 4, 83, 85 – Kodeksu celnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokonać ponownej oceny w zakresie wyżej wskazanym z uwzględnieniem oczywiście przepisów prawa materialnego - czy istotnie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji obu instancji. Należy zwrócić szczególną uwagę na zagadnienie związane z pojęciem "syropu cukrowego" - czy istotnie pojęcie to nie jest uregulowane w polskich przepisach. Wyjaśnienia to taryfy celnej stanowią także źródło prawa, a pominięte zostały przez Sąd przy ocenie. Wydawane są przecież w oparciu o delegację ustawową.
W związku z tym, że naruszone zostały w sposób istotny przepisy postępowania, a mające wpływ na wynik sprawy - Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w części w jakiej nie dotyczy odsetek wyrównawczych. W części odsetek wyrównawczych orzeczenie stało się prawomocne zgodnie z art. 168 w związku z art. 193 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchylenie wyroku znajduje swoje podstawy w art. 185 powyższej ustawy.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 203 pkt 2, 205 § 2, 3 powyższej ustawy w związku z § 14 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z 2002 r. z p.zm.).