GSK 1149/04

GSK 1149/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Szafrańska -Falkiewicz /przewodniczący/
Jan Bała /sprawozdawca/
Kazimierz Brzeziński
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne
Koncesje
Sygn. powiązane
II SA/Łd 1925/02 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Szafrańska-Falkiewicz, Sędziowie NSA Jan Bała (spr.), Kazimierz Brzeziński, Protokolant Marcin Chojnacki, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 1925/02 w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie koncesji na pozyskiwanie kruszywa oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r., sygn. akt 3 II SA/Łd 1925/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], którym to postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., opiniujące negatywnie wniosek B. S. w sprawie wydania koncesji na pozyskiwanie kruszywa naturalnego ze złoża zlokalizowanego na działce nr [...], położonej we wsi G.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził m.in., iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy K. nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego.
Zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geodezyjne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96 ze zm.) udzielenie koncesji na działalność polegającą na wydobywaniu kopalin ze złóż wymaga uzgodnienia z wójtem. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. nie wyraził zgody na uwzględnienie wniosku Pani B. S. w sprawie wydania koncesji na pozyskiwanie kruszywa naturalnego /piasku/ ze złoża zlokalizowanego na działce nr [...] położonej we wsi G. Postanowienie uzasadnił położeniem działki na terenach, które zgodnie z Planem Zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzającym uchwałę Rady Gminy K. z 1992 r., zaliczone zostały w części do terenów o funkcji nieuściślonej, zaś w pozostałym zakresie - na terenach lasów i zespołów zieleni bez prawa zabudowy.
Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy potwierdziło, że część działki nr [...], na której ma być prowadzone wydobycie, objęta jest zakazem prowadzenia tego rodzaju inwestycji, gdyż przeznaczona jest na tereny leśne.
Postanowienie Wójta Gminy K. uznać należy za prawidłowe, gdyż postanowienie o odmiennej treści byłoby niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Nietrafne są zarzuty skargi, dotyczące nienależytej staranności Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zgodności wniosku o wydanie koncesji na wydobywanie kruszywa z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego.
Decyzja Wojewody Płockiego z dnia [...] kwietnia 1995 r. dotyczyła koncesji jedynie na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego na terenie przedmiotowej działki. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 16 ust. 4 prawa geodezyjnego i górniczego. Nie wymagała ona uwzględnienia miejscowego planu zagospodarowania. Wydanie koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża nie jest równoznaczne z obowiązkiem wydania przez organ w terminie późniejszym koncesji na wydobycie kruszywa.
Skarżąca bezzasadnie podnosi, iż wydanie koncesji na wydobywanie kruszywa jest zgodne z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K. uchwalonym w 1992 r.
Ogólny plan zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. przewidywał przeznaczenie terenu przedmiotowej działki na cele leśne i lokalizację usług oraz rzemiosła.
Skarżąca była świadoma przeznaczenia swej działki. Potwierdza to zgłoszony przez nią do Wójta Gminy K. w dniu 2 czerwca 1998 r. wniosek o wystąpienie do Wojewody o zmianę w miejscowym planie przeznaczenia gruntu leśnego na cele nierolnicze i nieleśne - w celu wydobywania kopalin.
Także zasadności wniosku o wydanie koncesji na wydobywanie kruszywa nie dowodzi powołane w skardze pismo Wójta Gminy K. z dnia 3 kwietnia 1995 roku. Wójt w tym piśmie pozytywnie zaopiniował wniosek o wydanie koncesji na poszukiwania złoża kopalin na działce nr [...] we wsi G., a nie na wydanie koncesji na wydobywanie na tej działce.
Skarżąca B. S. zastąpiona przez adwokata S. N. wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 maja 2004 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżącej decyzja Wójta Gminy K. o zalesieniu jest sprzeczna z prawem energetycznym i stwarza stały konflikt dla właścicieli nieruchomości. Zarówno Wójt jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie tylko bezpodstawnie blokują skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej, ale też stwarzają poważne zagrożenie dla bezpiecznej eksploatacji energetycznych, a nawet życia osób, które przypadkowo znajdą się na tej działce, gdy nastąpi uszkodzenie linii przez słupy lub rosnące w niebezpiecznej strefie drzewa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Instytucja skargi kasacyjnej uregulowana w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą procesową, stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej w art. 174 ustawy procesowej oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § l ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.
Sąd Najwyższy wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m.in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok SN 11 stycznia 2001r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSN z 1997 r., nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który - zdaniem skarżącego - został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, że następstwa tego naruszenia były tego rodzaju lub rozmiarów, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (np. postanowienie SN z 5 grudnia 1997 r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003 r. I CKN 317/01, Lex nr 7888).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczne z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego.
Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w ustawie procesowej korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać i egzekwować znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.
W myśl art. 174 ustawy procesowej skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być oparta na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca oparła skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, a więc na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 ustawy procesowej bez wskazania, które przepisy tej ustawy zostały naruszone w zaskarżonym wyroku oraz bez wykazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca powołała się w skardze kasacyjnej na art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak sformułowana podstawa kasacji nie odpowiada jednak wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, określonym w art. 176 ustawy procesowej, gdyż przepis art. 7 k.p.a. nie miał zastosowania wprost w postępowaniu sądowym, gdyż odnosił się wyłącznie do postępowania administracyjnego, w związku z tym jego badanie wykraczało poza zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyznaczony przez art. 183 ustawy procesowej (por. wyrok NSA z 19 maja 2004 r. FSK 80/04, Orzecznictwo NSA i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych nr 1(1) 2004).
Niewskazanie w skardze kasacyjnej żadnego z przepisów ustawy procesowej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie, czy przy wydawaniu zaskarżonego wyroku naruszono przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy procesowej oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.