GSK 1071/04

GSK 1071/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha
Halina Wojtachnio
Jerzy Sulimierski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Po 4759/01 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-06-25
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr.), Sędziowie NSA Czesława Socha, Halina Wojtachnio, Protokolant Aleksandra Kuc, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. akt 3/I SA/Po 4759/01 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w Poznaniu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 22 listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej - oddala skargę kasacyjną -
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Po 4759/01, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w Poznaniu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 22 listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że [...] Sp. z o.o. w Poznaniu w dniu 30 marca 2001 r. dokonała zgłoszenia celnego (nr [...]) towaru – określonego jako mieszanina substancji zapachowych stosowana w przemyśle spożywczym – [...] klasyfikując go do kodu 3302 10 90 0 z obniżoną stawką celną 0%.
Dyrektor Urzędu Celnego w Poznaniu uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz określenia kwoty długu celnego i zaklasyfikował importowany towar do pozycji taryfy celnej 2103 90 90 0 ze stawką celną 30%.
Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej decyzją z dnia 22 listopada 2001r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę skarżącej wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie sporna między stronami jest kwestia klasyfikacji taryfowej sprowadzonego przez spółkę "[...]" towaru. Importer zadeklarował towar ten jako mieszaninę substancji zapachowych stosowanych w przemyśle spożywczym, natomiast organy celne uznały, że stanowi on mieszaninę o charakterze aromatyzowanej przyprawy smakowej, w związku z czym winien być zakwalifikowany do działu 21 Taryfy celnej, poddział 2103, pozycja 2103 90, podpozycja 2103 90 90 0. Przyjętą przez organy celne klasyfikację taryfową Sąd uznał za prawidłową.
Skarżąca zarzuciła organom celnym niepodanie w zapytaniu skierowanym do WCO co do klasyfikacji towaru sprowadzonego przez Spółkę składu produktu i procentowej zawartości poszczególnych składników, co rzutuje na treść odpowiedzi. Nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że dokonana przez stronę klasyfikacja taryfowa sprowadzonej substancji do kodu 3302 10 90 0 odnosi się do "pozostałych" w rodzaju stosowanych w przemyśle spożywczym mieszanin substancji zapachowych i mieszanin ( włącznie z roztworami alkoholowymi) opartych na jednej lub wielu takich substancjach. Zgodnie z uwagą 2 do Działu 33 Taryfy celnej, występujące w pozycji 3302 wyrażenie "substancje zapachowe" odnosi się wyłącznie do substancji z pozycji 3301 i do składników zapachowych wyodrębnionych z tych substancji, a więc przede wszystkim do olejków eterycznych i rezinoidów. Sąd ustalił, że [...] jest substancją aromatyczno - smakową stosowaną do produkcji chipsów nadającą im smak i aromat serowo- śmietanowy. Tym samym nie stanowi on jedynie aromatu lecz jako mieszanina, w skład której wchodzą substancje smakowe identyczne z
naturalnymi, przyprawy smakowe, przyprawy produkcyjne: naturalne substancje
smakowe, winien być uznany za przyprawę zaliczaną do kodu 2103. Pogląd ten znajduje uzasadnienie także w stanowisku [...] Sp. z o.o.- Usługi Rzeczoznawcze, wyrażonym w piśmie z dnia 13 kwietnia 2001 r.
Także Dyrektorat ds. Taryf i Handlu Światowej Organizacji Ceł IWCO w Brukseli, odpowiadając na pismo Głównego Urzędu Ceł z dnia 12 stycznia co do klasyfikacji "aromatów smakowych" używanych do produkcji chrupek, nadających im określony smak i zapach, w piśmie z dnia 13 lutego 2001 r. stanął na stanowisku, że aromaty te należy zakwalifikować do pozycji 2103, podpozycji 2103 90.
Ustosunkowując się do stanowiska strony skarżącej, że w/w opinia WCO
nie jest miarodajna w sprawie, bowiem nie dotyczy sprowadzonej przez Spółkę [...] substancji, Sąd stwierdził, że bez względu na różnicę nazw poszczególnych substancji zapachowo – smakowych, mają one ten sam charakter i przeznaczenie zarówno w procesie produkcji chrupek jak i chipsów i nadają wytwarzanym produktom określony smak i zapach.
W świetle powyższego zastosowana przez organ celny klasyfikacja towarowa sprowadzonego towaru nie pozostaje – zdaniem Sądu - w sprzeczności ani z charakterem i przeznaczeniem tego towaru, ani ze wskazaniami Taryfy celnej.
Przy klasyfikacji wyrobu stanowiącego mieszaninę, zgodnie z regułą 2b i
3a Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Polskiej Nomenklatury Scalonej, organy celne przyjęły pozycję określającą towar w sposób najbardziej szczegółowy uznając, że sprowadzona substancja jest używana do nadania żywności określonego smaku i ma charakter przyprawy, wobec czego należy ją zakwalifikować do kodu 2103.
Zdaniem Sądu przyjęte przez stronę skarżącą stanowisko, że [...]jest jedynie substancją zapachową nie odpowiada jej przeznaczeniu i składowi chemicznemu. Z tych względów podzielić należy stanowisko organu celnego wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że nie są one zasadne. W szczególności wskazał, że przedstawiona przez Spółkę decyzja Urzędu Celnego w Gdyni z dnia 17 sierpnia 2001 r. Nr [...] nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z jej treści wynika, że przedmiotem importu były aromaty zapachowe inne niż deklarowane w niniejszej sprawie.
WSA nie stwierdził także naruszenia przez organy celne wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła skargę kasacyjną zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej ( Dz. U. z 2000 r. nr 119, poz. 1253 ze zm. )oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej ( dz. u. z 1999 r. Nr 74, poz. 830 ze zm. ) w związku z art. 174 pkt 1 Ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r., oraz rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 121, art. 122, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa ( Dz. U. z 1997r. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami ).
Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty tj. zmianę decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł nr [...] z 22 listopada 2001 r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2001 r., określającą kwotę długu celnego w wysokości 6.176,40 PLN, albo - w razie nie uwzględnienia tego wniosku – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi pierwszej instancji. Ponadto strona wnosi o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Zdaniem skarżącej spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie zinterpretował przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 20 grudnia 2000 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej ( Dz. U. z 2000 r. nr 119, poz. 1253 ze zm. ), a w szczególności przepisy działu 33 - uwagi do działu i stwierdził, że substancje smakowo-zapachowe występujące w sprowadzonym towarze nie należą do substancji objętych pozycją 3301.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła również, że w przypadku przedmiotowego importu na żadnym etapie prowadzonego postępowania organy celne nie kwestionowały składu importowanych produktów - mieszanin. Składy zostały potwierdzone wynikami badań laboratorium celnego Głównego Urzędu Ceł. Mieszanina [...] - kod 2432 zawierała w swoim składzie 10% proszku serowego, który to proszek jest syntetyczną substancją zapachową o smaku i zapachu sera, i 0,2% oleorezyny papryki. Użycie nazwy proszek serowy przez producenta w podanym składzie nie było – w ocenie skarżącej - precyzyjne, gdyż proszek jest substancją syntetyczną.
W świetle powyższego, a więc przedstawionych składów importowanych mieszanin i tego że nie były nigdy kwestionowane zarówno przez organy celne jak i WSA, fakt iż Sąd stwierdza, że nie zawierają w sobie preparatów - substancji zapachowych, o których mowa w uwadze 2 do działu 33, jest – zdaniem strony - naruszeniem tychże przepisów. Syntetyczne substancje zapachowe, zawarte w importowanych produktach, wprost odpowiadają bowiem opisowi substancji zawartych w uwadze 2 do działu 33 jak i pozostałej części uwag, w których jest mowa o substancjach pochodzenia roślinnego. Strona przytacza orzeczenie NSA Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, sygn. akt I SA / Łd 2262 / 02 z 12 grudnia 2003 r.
Uzasadniając swoje stanowisko WSA powołuje się na opinię sekretariatu WCO z 13 lutego 2001 r., która nie ma jednak charakteru wiążącej wykładni. Zgodnie ze statutem WCO moc prawną dla państw - członków WCO mają opinie klasyfikacyjne wydane przez Komitet Systemu Zharmonizowanego WCO. Postanowienia konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, której Polska jest członkiem świadczą o tym, że interpretacje dokonywane przez właściwe organy mają charakter wykładni wiążącej, która powinna być uwzględniona w toku orzekania o klasyfikacji taryfowej oraz o wymiarze należności celnych ( wyrok z 13 listopada 1996 r. - III RN/28/96 opubl. w OSNAP 1997/11/185). Podobnie wypowiadał się NSA w szeregu orzeczeń.
Zdaniem strony, właściwym organem do ustalania wiążącej dla państw członkowskich wykładni - opinii klasyfikacyjnych, jest Komitet Systemu Zharmonizowanego WCO, a nie – jak twierdzi WSA - sekretariat WCO. Konwencja Systemu Zharmonizowanego w art. 7 pkt 1 (b) dotyczącym funkcji Komitetu Systemu Zharmonizowanego stanowi, iż Komitet Systemu Zharmonizowanego przygotowuje Noty Wyjaśniające, Opinie Klasyfikacyjne lub inne porady jako wytyczne do interpretacji Systemu Zharmonizowanego. Skarżąca zauważyła, że w bardzo wielu orzeczeniach dotyczących problemu taryfikacji celnej na importowane aromaty Naczelny Sąd Administracyjny zajmował stanowisko, iż opinie sekretariatu WCO nie mają wiążącej mocy prawnej dla organów celnych przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej importowanych towarów.
W świetle powyższego zarzut bezzasadnego oparcia się na opinii sekretariatu WCO z 13 lutego 2001 r. zawarty w skardze skarżąca uważa za merytorycznie uzasadniony.
Strona skarżąca wyjaśniła, że uzasadniła merytorycznie stawiany w skardze organom celnym zarzut, iż wniosek Departamentu Środków Taryfowych GUC o wydanie opinii w sprawie taryfikacji aromatów był wnioskiem sporządzonym nieprawidłowo. Na poparcie swojego twierdzenia przytoczyła dowody w postaci zapytania wysłanego 12 stycznia 2001 r. przez Departament do sekretariatu WCO, a następnie pisma okólnego do Urzędów Celnych z 27 lutego 2001 r., zawierających instrukcje w sprawie taryfikacji celnej aromatów.
WSA potwierdził również stanowisko Urzędu Celnego, iż na wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć wpływu fakt wydania przez Dyrektora Urzędu Celnego decyzji w innej indywidualnej sprawie, dotyczącej innego adresata i innego towaru. Skarżąca wnosiła o to, aby przy wydawaniu decyzji w jej sprawie organy celne wzięły pod uwagę decyzję Urzędu Celnego dotyczącą innego podmiotu gospodarczego importującego towar o bardzo podobnym składzie do składu spornej mieszaniny importowanej przez stronę skarżącą. Zdaniem skarżącej skoro organy celne uznają jako dowód w sprawie treść poglądów sekretariatu WCO dotyczących praktycznie różnej od tej importowanej przez skarżącą mieszaniny, to powinny uzasadnić merytorycznie dlaczego decyzja z uzasadnieniem innego Urzędu Celnego w przypadku importu podobnego aromatu nie może mieć zastosowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przede wszystkim zauważyć należy, że instytucja skargi kasacyjnej uregulowana w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana dalej p.p.s.a., stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej w art. 174 p.p.s.a. oraz przyjęcia zasady związania Sądu granicami tej skargi, z wyjątkiem nieważności postępowania, którą Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w p.p.s.a. korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać i egzekwować znajomości przepisów procedury w postępowaniu sądowym.
Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym, w pierwszej kolejności oceny wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku – nie nasuwa zastrzeżeń.
Podstawę skargi kasacyjnej, opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) stanowi naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004 r., s. 246; B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003, s. 465).
Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania powinna określać konkretne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, które zostały naruszone, przy czym nie wystarcza tylko powołanie tych przepisów, ale konieczne jest także wykazanie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżony wyrok z dnia 25 czerwca 2004 r. został wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powołane w skardze kasacyjnej przepisy Ordynacji podatkowej - art. 121, art. 122 i art. 187 wskazują, że strona skarżąca powołała podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., obejmującą naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w tej sprawie nie powołuje jednak konkretnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj. ustawy p.p.s.a., które zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Nie wykazuje również, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ogólne uzasadnienie powołanych w skardze kasacyjnej podstaw ogranicza się do zarzutu braku uzasadnienia merytorycznego stanowiska organów celnych, iż na wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie mógł mieć wpływu fakt wydania przez Dyrektora Urzędu Celnego (skarga nie precyzuje, którego Urzędu) decyzji w innej indywidualnej sprawie, dotyczącej innego adresata i innego towaru. Potwierdzenie faktu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, a ponadto przyjęcie przez organy i Sąd za dowód w sprawie treści poglądów Sekretariatu WCO dotyczących praktycznie różnej od importowanej w tej sprawie mieszaniny – zdaniem skarżącej – stanowi o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący rażącego naruszenia uwagi 2 do działu 33 rozporządzenia Rady Ministrów (a nie Ministra Finansów jak błędnie podano w skardze kasacyjnej) z dnia 20 grudnia 2000 r. nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. Strona skarżąca upatruje tego naruszenia w błędnej interpretacji tego przepisu prawa, przytaczając przy tym dane procentowe składników zawartych w importowanym towarze, które według jej oceny są w znacznej mierze syntetycznymi substancjami zapachowymi i które wprost odpowiadają opisowi substancji zawartych w uwadze 2 do działu 33, jak i w pozostałej części uwag, mówiących o substancjach pochodzenia roślinnego. Strona skarżąca na poparcie swojego zarzutu nie powołuje żadnych dowodów. Sąd rozpoznający skargę kasacyjną stwierdza, że za taki dowód nie może być uznany powołany w skardze wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 12 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 2262/02. Zgodnie z uwagą 2 do działu 33 wyrażenie "substancje zapachowe" występujące w pozycji 3302 odnosi się tylko do substancji z pozycji 3301, do składników zapachowych wyodrębnionych z tych substancji lub do syntetycznych substancji zapachowych. Z brzmienia tej uwagi wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że regulacja ta substancje zapachowe odnosi wyłącznie do tych substancji, które są wymienione w pozycji 3301 działu 33, a więc do olejków eterycznych i rezinoidów szczegółowo tam wymienionych a ponadto do składników wyodrębnionych z tych substancji lub do substancji zapachowych. Regulacja o której mowa, co nie powinno budzić wątpliwości, wprowadza ograniczenie do klasyfikowania substancji zapachowych, polegające na ich powiązaniu z substancjami i składnikami zapachowymi z pozycji 3301 to jest olejkami eterycznymi i rezinoidami tam wymienionymi.
Zauważyć należy, że strona skarżąca wśród podstaw skargi kasacyjnej nie powołała art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis ten reguluje zasadę swobodnej oceny dowodów i bezpośrednio wiąże się z oceną wiarygodności dowodu. Stwierdzenie braku powołania w podstawach kasacji art. 191 Ordynacji podatkowej ma istotne znaczenie, albowiem zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy – nie został uzasadniony. Obowiązek zebrania materiału dowodowego jest związany z wymogami zebrania dowodów dotyczących faktów, które mają znaczenie dla prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, a w konsekwencji dla rozstrzygnięcia sprawy.
Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by nie zebrano pełnego materiału dowodowego. Strona skarżąca nie wskazała dowodów, które należało dodatkowo przeprowadzić lub faktów, które nie zostały ustalone. Rozpatrzenie całego materiału dowodowego oznacza, że nie pominięto w rozważaniach żadnego z przeprowadzonych w postępowaniu dowodów. Wbrew poglądowi skargi kasacyjnej – w uzasadnieniu tak decyzji, jak i zaskarżonego wyroku zostały zawarte rozważania dotyczące dowodów zebranych w sprawie. Dowody te, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, podlegają jednak ocenie w ramach zasady swobodnej oceny dowodów i inna, od prezentowanej przez stronę skarżącą ocena wiarygodności tych dokumentów nie jest tożsama z zarzutem nierozpatrzenia materiału dowodowego.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów – stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż fakt powołania się przez organ celny i sąd na stanowisko wyrażone w opinii Sekretariatu Światowej Organizacji Celnej miało istotny wpływ – zdaniem strony – na wadliwe rozstrzygnięcie w sprawie, zwłaszcza w sytuacji gdy organ celny oceny swojej dokonał przede wszystkim na podstawie informacji producenta o składzie towaru, informację importera dotyczącą klasyfikacji towaru oraz informację tegoż dotyczącą opisu technologii produkcji chipsów i wyrobów ekstrudowanych. Wziął również pod uwagę dowód z zezwolenia Głównego Inspektora Sanitarnego na przywożenie i wprowadzenie do obrotu mieszanki przyprawowej p.n. [...] i opinię Państwowego Zakładu Higieny. Oceny zebranych dowodów organ dokonał w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów. Oznacza to, że ani organ, ani sąd orzekający w sprawie nie naruszyły zasady zaufania do organów.
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Przepis ten wprowadza do postępowania zasadę prawdy obiektywnej, która zobowiązuje organy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano działań, które zostały zaniechane w toku postępowania i przez co – jak twierdzi skarżąca – nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego.
Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący jej podstawy prawnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w świetle powyższych wywodów oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego – NSA uznał za nie mający usprawiedliwionych podstaw.
Mając na uwadze powyższe NSA uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 181 i art. 184 – p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.