FSK 365/04

FSK 365/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-01-27
orzeczenie prawomocne
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marciniak Sylwester /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
art. 157, art. 158
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Nie można wnosić o uzupełnienie wyroku co do treści uzasadnienia.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej wniosku Grzegorza K. i Marii D. o wykładnię wyroku z dnia 19 sierpnia 2004 r., FSK 365/04 w sprawie ze skargi kasacyjnej Grzegorza K. i Marii D. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2003 r. I SA/Łd 235/03 w sprawie ze skargi Grzegorza K. i Marii D. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 4 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżących adwokat Mirosław N. po otrzymaniu w dniu 30 listopada 2004 r. powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem, złożył w dniu 6.12.2004 r. pismo procesowe zatytułowane "wniosek skarżącego o wykładnię wyroku". Powołując się na art. 159 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł z kolei o uzupełnienie wyroku w zakresie nierozstrzygniętego przez Sąd zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polegającą na przyjęciu, iż podatnik nie ma prawa korekty wyboru metody amortyzacji od dnia jej rozpoczęcia. Natomiast w uzasadnieniu wniosku podniósł, że w ramach podstaw kasacyjnych pełnomocnik na rozprawie podniósł dodatkowe uzasadnienie dotyczące naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do amortyzacji nieruchomości położonej w L. poprzez niewłaściwą wykładnię art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Gdy chodzi o podniesioną kwestię brak jest jakiegokolwiek rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem. Dlatego też - zdaniem skarżącego - zachodzi konieczność sporządzenia wniosku o uzupełnienie wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, iż powołany przez pełnomocnika skarżącego art. 159 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ jako podstawa prawna wniosku, w ogóle nie może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy jedynie tego, że wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Natomiast od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.
Pełnomocnik skarżącego nie formułuje także w sposób jednoznaczny czego się domaga, co należy ocenić negatywnie, zwłaszcza w świetle odmiennych uregulowań prawnych. Mianowicie w tytule pisma procesowego wnosi o wykładnię wyroku, a więc zdaje się że chodzi mu o instytucję uregulowaną przepisem art. 158 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zaś wnosi o uzupełnienie wyroku, którą to kwestię określa art. 157 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W pierwszej kolejności należy wskazać iż niemożliwe jest uzupełnienie sentencji wyroku, gdyż Sąd prawidłowo oddalił skargę kasacyjną, a co do poszczególnych zarzutów wypowiada się w uzasadnieniu. Dlatego też wniosek skarżącego co do uzupełnienia uzasadnienia wyroku, mimo że zgłoszony w terminie nie może być uwzględniony. Podobny pogląd wyraził J. P. Tarno w komentarzu do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis 2004, teza 4 do art. 157 /str. 232/ stwierdzając, że nie można wnosić o uzupełnienie wyroku, co do treści uzasadnienia.
Jeżeli zaś chodzi o wykładnię wyroku to trzeba przyjąć, iż przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Jednakże w niniejszej sprawie sentencja wyroku jest jednoznaczna i nie budzi najmniejszych wątpliwości, a przynajmniej skarżący nie wskazał na wątpliwości co do jego treści. Natomiast zarzut skarżącego, iż Sąd nie rozprawił się ze wszystkimi zarzutami skargi kasacyjnej, o tyle jest bezzasadny, gdyż sam skarżący we wniosku nie formułuje nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych /zresztą byłoby to już spóźnione/. Ponadto skarżący przed terminem rozprawy kasacyjnej nie zgłosił takiego nowego uzasadnienia w piśmie procesowym, a także nie wypowiedział się co do tego na rozprawie, co wynika z protokołu rozprawy sądowej z dnia 19.08.2004 r.
Mając powyższe na uwadze i na podstawie wyżej powołanych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego.