FSK 326/04

FSK 326/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki
Grzegorz Krzymień /sprawozdawca/
Sylwester Marciniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 173 par. 1, art. 175, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Grzegorz Krzymień (spr.), Artur Mudrecki, Protokolant Iga Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Bogusława S. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Kr 1452/00 w sprawie ze skargi Bogusława S. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w N. z dnia 6 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Bogusław S., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł skargą kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 27 czerwca 2003 r. I SA/Kr 1452/00. Powyższy środek odwoławczy potraktowany został jako złożony w trybie przewidzianym przez art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ pomimo powołania art. 97 par. 1 tej ustawy regulującego inne zagadnienie. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Bogusława S. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w N. - S. z dnia 6 czerwca 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w N.-T. z dnia 15 listopada 1996 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1994.
W przedmiotowej sprawie organy podatkowe działając na podstawie art. 169 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie uznały jako dowodu w postępowaniu podatkowym podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez skarżącą w 1994 r. dla działalności gospodarczej w zakresie produkcji folii. W toku postępowania stwierdzono bowiem, że Bogusław S. w latach 1992-1994 deklarował do opodatkowania dochód z działalności gospodarczej rażąco niższy od tego jaki byłby konieczny do pokrycia ponoszonych wydatków. Stwierdzone sprzeczności nie zostały przez skarżącego wyjaśnione. Postępowanie podatkowe wykazało również stały nieuzasadniony wzrost wskaźnika zużycia surowca w przychodzie przy jednorodnym charakterze produkcji w latach 1992-1994.
Przychód za rok 1994 oszacowano w oparciu o współczynnik udziału surowca w obrocie wynikający z ksiąg rachunkowych prowadzonych w 1996 r. /zdaniem Urzędu Skarbowego ewidencje podatkowe dotyczące 1996 r. były rzetelne/. Urząd Skarbowy w N.-T. nie kwestionował strony kosztowej księgi podatkowej i koszty zostały przyjęte w wysokości zadeklarowanej przez skarżącego.
Oddalając skargę Sąd podkreślił w szczególności fakt, że w odniesieniu do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego w roku 1994 r. zapadły wcześniej wyroki oddalające skargi na decyzje ostateczne w sprawie określenia podatku od towarów i usług. W decyzjach tych przychód /wartość wyjściowa do wyliczenia dochodu/ został przesądzony.
Stosownie do przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem VAT za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Autor skargi kasacyjnej wyrokowi z 27 czerwca 2003 r. zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowemu wyrokowi zarzucił w szczególności naruszenie art. 169 par. 2 oraz art. 7, 77, 78 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym wniósł o uchylenie wyroku NSA z dnia 27 czerwca 2003 r. w całości, oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano ustalenie przychodu poprzez przyjęcie jako przesądzającego tę wielkość wysokości obrotu w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w której decyzja jest wprawdzie prawomocna, ale w toku jest postępowanie przed sądem administracyjnym w sprawie odmowy uchylenia decyzji wymiarowych w trybie wznowienia postępowania.
Sąd nie ustosunkował się natomiast do zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia postępowania i wydanych decyzji w sprawie dotyczącej podatku dochodowego. Autor skargi szczególnie zaakcentował naruszenie prawa materialnego - art. 169 par. 2 Kpa jako, iż nie istniały przesłanki do ustalenia zobowiązania podatkowego w drodze szacunku. Zakwestionował też sprzeczne z art. 7 i 77 Kpa wadliwe zebranie materiału dowodowego poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesiona w imieniu Bogusława S. skarga kasacyjna nie powołuje podstaw, które byłyby skierowane przeciwko wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 27 czerwca 2003 r.
Przypomnienia wymaga, iż wniesienie skargi kasacyjnej nie powoduje ponownego badania, tym razem przez Sąd II instancji, zgodności z prawem ostatecznej decyzji podatkowej. Tego rodzaju kontrola w instancji odwoławczej byłaby możliwa w ramach orzekania w systemie apelacji, a nie kasacji.
Skarga kasacyjna zgodnie z art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zwanej dalej p.p.s.a, wnoszona jest od wyroku wydanego w I instancji przez sąd administracyjny. Wyrok ten natomiast jest orzeczeniem rozstrzygającym o rezultacie kontroli decyzji administracyjnej co do jej zgodności z prawem /art. 21 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Powołane podstawy skargi kasacyjnej nie podważają istoty rozstrzygnięcia dokonanego przez sąd administracyjny. Powyższe jest dobitnie widoczne jeżeli weźmie się pod uwagę, że zarzuty dotyczą przepisów procesowych, które w dacie wydania zaskarżonego wyroku nie obowiązywały generalnie lub też w postępowaniu podatkowym. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że dawny art. 169 par. 2 Kpa jest przepisem procesowym, a nie materialnoprawnym jak wywodzi się to w skardze kasacyjnej. Dotyczył on bowiem szczególnych reguł dowodowych w postępowaniu podatkowym.
Zakres kontroli orzeczenia wydanego przez sąd orzekający w I instancji jest wyznaczony powołanymi przez stronę podstawami skargi kasacyjnej. Podstawy te oraz wniosek wyznaczają granice kasacyjne, które określają sposób badania zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny - art. 183 par. 1 p.p.s.a. Z tego powodu podstawy skargi kasacyjnej winny być zredagowane jasno i precyzyjnie. Nie mogą być one przez Sąd uzupełniane lub też domniemywane gdyż w takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny wbrew powołanemu przepisami, współokreślałby granice skargi kasacyjnej. Daleko posunięty formalizm szczególnego środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna powoduje, że podobnie jak w postępowaniu cywilnym, art. 175 p.p.s.a. przewidział tzw. przymus adwokacki przy jej sporządzaniu zezwalający na pełne egzekwowanie fachowości przy konstrukcji skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a.
Sąd nie uwzględnił wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż nie wykazano czy poniesiono niezbędne koszty postępowania kasacyjnego. Żądane koszty według norm przepisanych odnoszą się do kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego, które w sprawie niniejszej nie wystąpiły /art. 204 pkt 1, 205 par. 1 i 2 oraz 210 par. 1 ustawy p.p.s.a./.