FSK 2706/04

FSK 2706/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Lubiński
Małgorzata Niezgódka - Medek /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Bogucki
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wr 3963/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-03-17
I SA/Wr 3964/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-03-17
I SA/Wr 3965/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-03-17
I SA/Wr 3966/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-04-14
I SA/Wr 3971/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-04-14
I SA/Wr 3962/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-03-17
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926
art. 122, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
art. 174 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Nie stanowi podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ poprzez niewłaściwe wyjaśnienie okoliczności faktycznych związanych z kwestionowanymi zobowiązaniami w podatku od towarów i usług oraz naruszenie granic swobodnej oceny dowodów.
Przepis art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do naruszenia przepisów prawa sądowego, a nie administracyjnego.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skarg kasacyjnych Syndyka masy upadłości "D." Spółki z o.o. z siedzibą w B. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu z dnia 17 marca 2004 r. I SA/Wr 3962/01, I SA/Wr 3963/01, I SA/Wr 3964/01, I SA/Wr 3965/01, I SA/Wr 3966/01, I SA/Wr 3971/01 w sprawie ze skarg Syndyka masy upadłości "D." Spółki z o.o. z siedzibą w B. na decyzje Izby Skarbowej we W. z dnia 25 października 2001 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja oraz za październik 1998 r. - oddala skargi kasacyjne.
Uzasadnienie
Przedmiotem sześciu niemalże jednobrzmiących skarg kasacyjnych Syndyka masy upadłości "D." Spółki z o.o. w B., które Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 111 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "ustawą procesową", postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, są wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2004 r. I SA/Wr 3962/01, I SA/Wr 3963/01, I SA/Wr 3964/01, I SA/Wr 3965/01, I SA/Wr 3966/01 i I SA/Wr 3971/01. Wyrokami tymi Sąd administracyjny pierwszej instancji oddalił skargi na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia 25 października 2001 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja oraz za październik 1998 r.
W uzasadnieniach zaskarżonych wyroków Wojewódzki Sąd Administracyjny opisał przebieg postępowania podatkowego w tych sprawach.
W wyroku I SA/Wr 3962/01, dotyczącym decyzji Izby Skarbowej, którą utrzymano w mocy decyzję inspektora kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia 25 kwietnia 2001 r., określającą Spółce zobowiązanie za styczeń 1998 r., Sąd podał, że organy zakwestionowały prawidłowość deklarowania przez podatnika zarówno podatku naliczonego, jak i należnego.
W wyniku kontroli skarbowej ustalono, że Spółka w dniach 12 i 19 stycznia 1998 r. nabyła łącznie 558.800 ton oleju lekkiego opałowego, wykorzystując nieistniejący podmiot /"W."/, którego właściciel rzekomo podpisał porozumienia w tej sprawie dnia 1 grudnia 1997 r. oraz 3 stycznia 1998 r., podczas gdy zmarł w dniu 16 października 1997 r. Zakupu tego skarżąca nie wykazała w prowadzonych księgach. W związku z tym organy, po stwierdzeniu naruszenia art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "ustawą o VAT", ustaliły w drodze oszacowania wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży przyjmując najniższą cenę sprzedaży oleju stosowaną przez Spółkę.
Ponadto ujawniono w dokumentacji skarżącej duplikaty rachunków uproszczonych datowanych na 31 grudnia 1998 r., dotyczących przekazania towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy podczas gdy przekazanie tych towarów nastąpiło w styczniu 1998 r. W związku z tym organy dokonały zmiany podatku należnego, stosownie do par. 51 ust. 2 w zw. z par. 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./, zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem Ministra Finansów".
Po stronie podatku naliczonego organy zakwestionowały wydatki dokumentowane fakturami pochodzącymi od Bogdana C., prowadzącego firmę "O." oraz Wiesława U., prowadzącego działalność pod nazwą "Biuro Handlowe Wiesław U." bowiem uznały, że faktury wystawiły podmioty fikcyjne /par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów/.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka zarzucała decyzji organu odwoławczego błędne ustalenia stanu faktycznego, co stanowiło naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "Ordynacja podatkowa" oraz bezpodstawne naliczenie odsetek za zwłokę i domagała się uchylenia tego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie i podtrzymywała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, który przejął sprawę do rozpoznania, nie podzielił tych zarzutów W szczególności nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Uznał też, że ustalenia stanu faktycznego dokonane w toku postępowania były prawidłowe, a organy przy ocenie materiału dowodowego nie przekroczyły granic swobodnej jego oceny, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej.
Sąd stwierdził, dokonując szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wyciągniętych z niego wniosków, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż Skarżąca wykorzystując podmiot nieistniejący nabyła wskazaną w decyzji ilość oleju, nie deklarując tego faktu do opodatkowania.
Sąd uznał także, że odpowiadają prawu ustalenia i wnioski organu podatkowego w zakresie pozbawienia Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez Bogdana C., firma "O." oraz Wiesława U. - Biuro Handlowe Wiesław U. Pierwszy z tych podmiotów w dacie wystawienia faktury nie prowadził już działalności gospodarczej i nie składał deklaracji z tytułu podatku od towarów i usług. Jak wykazały czynności kontrolne podatnik o tym nazwisku dnia 1 stycznia 1998 r. zawiesił działalność gospodarczą z powodu złego stanu zdrowia, a w dniu 18 czerwca 1998 r. zmarł. Drugi podmiot, jak wykazała kontrola, zarejestrował działalność gospodarczą na podstawie skradzionego dowodu osobistego. Ponadto nie składał deklaracji z zakresu podatku od towarów i usług i nie odprowadzał należnego podatku. W tym stanie rzeczy prawidłowe było uznanie obu tych podmiotów za nieistniejące. Na poparcie swojego stanowiska Sąd powołał orzecznictwo NSA dotyczące stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Finansów na tle podobnych stanów faktycznych.
Sąd nie podzielił także zastrzeżeń zwartych w skardze, co do podstawy prawnej naliczania odsetek za zwłokę w związku z brzmieniem art. 56 par. 1 Ordynacji podatkowej.
W wyroku I SA/Wr 3971/01, dotyczącym decyzji określającej zobowiązanie Spółki za październik 1998 r. Sąd podał, że organy zakwestionowały prawidłowość deklarowania podatku naliczonego. Uznały bowiem, że Skarżąca naruszyła par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów, dokonując odliczenia podatku naliczonego w oparciu o fakturę wystawioną przez Przemysława J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P.". Podmiot ten, jak wykazała kontrola skarbowa, nie figurował w rejestrach właściwego urzędu skarbowego, nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług i nie odprowadził należnego podatku z tytułu zakwestionowanej transakcji.
Również i w tym przypadku Sąd uznał, że decyzja Izby Skarbowej jest prawidłowa bowiem organy należycie oceniły transakcję zawartą z Przemysławem J., który niewątpliwie był podmiotem niezarejestrowanym jako podatnik podatku od towarów i usług. W tej sprawie Sąd także uznał, że brzmienie art. 56 par. 1 Ordynacji podatkowej nie stało na przeszkodzie w naliczaniu odsetek za zwłokę.
W wyroku I SA/Wr 3963/01, dotyczącym decyzji w przedmiocie określenia Spółce podatku od towarów i usług za luty 1998 r. Sąd podał, że organy zakwestionowały zarówno zadeklarowany podatek należny, jak i naliczony za ten miesiąc.
W dokumentacji Spółki ujawniono duplikaty rachunków uproszczonych datowanych na dzień 31 grudnia 1998 r. dotyczących przekazania towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy, podczas gdy przekazanie tych towarów nastąpiło w lutym 1998 r. /par. 51 ust. 2 w zw. z par. 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r./.
Po stronie podatku naliczonego organy zakwestionowały, podobnie jak w decyzjach dotyczących stycznia 1998 r., wydatki udokumentowane fakturami pochodzącymi od nieistniejących podmiotów - Bogdana C., firma "O." i Wiesława U. "Biuro Handlowe Wiesław U." /par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów/.
Także i w tej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w szczególności nie narusza art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
W wyroku I SA/Wr 3964/01, dotyczącym decyzji w sprawie określenia Spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 1998 r. Sąd podał, że organy, powołując się na par. 51 ust. 2 w zw. z par. 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów, dokonały korekty podatku należnego w stosunku do zadeklarowanego gdyż strona w tym miesiącu /a nie jak wynikało z duplikatów rachunków uproszczonych datowanych na dzień 31 grudnia 1998 r./ przekazała towary na potrzeby reprezentacji i reklamy. Ponadto organy stwierdziły, że w badanym okresie Skarżąca nie opodatkowała czynności przekazania towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy, zaniżając tym samym podatek naliczony.
Po stronie podatku naliczonego organy zakwestionowały też wydatki udokumentowane przez fikcyjny podmiot - Bogdana C., firma O. /par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów/.
W tej sprawie Sąd również uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności nie narusza art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a także art. 56 par. 1 tej ustawy.
W wyroku I SA/Wr 3965/01, dotyczącym decyzji określającej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 1998 r. Sąd podał, że organy zmieniły zarówno zadeklarowany podatek należny, jak i naliczony.
Na podstawie materiału dowodowego uzyskanego w toku kontroli skarbowej organy wykazały, że Skarżąca wykorzystując nieistniejący podmiot "W.", którego właściciel Andrzej K. zmarł w dniu 16 października 1997 r., nabyła w kwietniu 301.904 tony oleju lekkiego opałowego, nie ujawniając tego faktu w prowadzonych księgach. W związku z naruszeniem art. 27 ust. 4 ustawy o VAT wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży ustalono w drodze oszacowania, przyjmując najniższą cenę sprzedaży oleju stosowaną przez Skarżącą.
Ponadto organy, powołując się na par. 51 ust. 2 w zw. z par. 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów, dokonały zmiany zadeklarowanego przez Spółkę podatku należnego gdyż w kwietniu 1998 r. przekazała towary na potrzeby reprezentacji i reklamy /duplikaty rachunków uproszczonych dotyczących przekazania tych towarów były datowane na 31 grudnia 1998 r./.
Po stronie podatku naliczonego organy podatkowe zakwestionowały, na podstawie par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów, prawo do odliczenia tego podatku w oparciu o faktury wystawione przez nieistniejący podmiot - Wiesława U. prowadzącego działalność pod nazwą "Biuro Handlowe Wiesław U.". Podmiot ten został zaewidencjonowany na podstawie skradzionego dowodu osobistego i nie zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług, ani też pod wskazaną nazwą i adresem nie prowadził działalności gospodarczej.
Podobnie jak w przedstawionych wyżej wyrokach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, w szczególności organy zgodnie z prawem i stosownie do ustaleń faktycznych zastosowały obowiązujące przepisy.
W wyroku I SA/Wr 3966/01, dotyczącym decyzji określającej zobowiązanie Spółki za maj 1998 r., Sąd podał, że organy stwierdziły, iż strona nabyła w tym miesiącu, wykorzystując nieistniejący podmiot "W.", którego właściciel Andrzej K. zmarł w dniu 16 października 1997 r. łącznie 553.010 ton oleju opałowego. Dlatego, z uwagi na naruszenie art. 27 ust. 4 ustawy o VAT, w drodze oszacowania ustalono Spółce wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży, przyjmując stosowaną przez nią najniższą cenę sprzedaży oleju.
Organy dokonały także korekty podatku należnego w związku z przekazanymi przez stronę w maju towarami na potrzeby reprezentacji i reklamy /par. 51 ust. 2 w zw. z par. 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów/.
Ponadto po stronie podatku naliczonego organy zakwestionowały faktury pochodzące od Radosława K., występującego pod firmą "ZOP Pośrednictwo Handlowe Radosław K.", powołując się na par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów.
Sąd, podobnie jak pozostałych przedstawionych wyrokach, uznał rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji za prawidłowe. Odnosząc się do oceny organów podatkowych, dotyczących transakcji związanych z zakupem towarów od Radosława K. Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Podmiot ten nie posiadał zaplecza technicznego pozwalającego na obrót takimi ilościami paliwa, jak wynikało to z faktur, w wynajmowanym biurze nie przebywał, co potwierdzali świadkowie. Wszelkie próby ustalenia miejsca jego pobytu zakończyły się niepowodzeniem, co uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli krzyżowej. Ponadto Radosław K., pomimo obrotu tak dużymi ilościami towarów, nie zgłosił faktu prowadzenia działalności gospodarczej we właściwym urzędzie skarbowym, przez co pozbawił się możliwości zaliczania w ciężar kosztów wydatków, związanych z prowadzoną działalnością. Te okoliczności, zdaniem Sądu, uzasadniały pogląd organów podatkowych, że faktury pochodzące od Radosława K. nie dokumentowały czynności faktycznych, a co za tym idzie nie stanowiły podstawy do obniżenia zawartego w nich podatku.
W skargach kasacyjnych pełnomocnik Syndyka - adwokat poinformował, że zaskarża wymienione na wstępie wyroki w całości i przedstawił wobec nich takie same zarzuty. Zarzucił tym orzeczeniom:
- rażące naruszenie przepisów prawa podatkowego formalnego - art. 122 Ordynacji podatkowej, wyrażające się brakiem wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięć w sprawach i brakiem zgromadzenia w całości materiału dowodowego,
- rażące naruszenie przepisów prawa podatkowego formalnego - art. 191 Ordynacji podatkowej, wyrażające się przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne przyjęcie, iż w kontrolowanych miesiącach wystąpiło zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług, zaległość podatkowa z tego samego tytułu oraz dodatkowe zobowiązanie podczas gdy nie pozwalał na to zgromadzony materiał dowodowy,
- rażące naruszenie przepisów prawa podatkowego materialnego - art. 6 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy według stanowiska oraz oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania podatkowego przez organy podatkowe wynikało, że transakcje zawierane przez D. Sp. z o.o. miały charakter pozorny i fikcyjny co powodowało, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zgodnie z treścią tego przepisu umowy te nie mogły być i pozostawać przedmiotem opodatkowania oraz, że nie można było stosować do nich przepisów ustawy o VAT.
W związku z tymi zarzutami pełnomocnik wnosił o uchylenie zaskarżonych wyroków i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
W zbliżonych treścią uzasadnieniach skarg kasacyjnych pełnomocnik wywodził, że organy orzekające w tych sprawach w obu instancjach nie dokonały wszystkich ustaleń niezbędnych dla rozstrzygnięcia spraw, wbrew art. 122 Ordynacji podatkowej. W toku postępowań nie przesłuchały w charakterze świadka ówczesnego członka zarządu Krzysztofa C., który posiadał wiedzę na temat transakcji Spółki z innymi podmiotami, w tym z firmą "W." Andrzej K., "O." Andrzej C. i Biuro Handlowe Wiesław U. Pełnomocnik stwierdził, że Spółka nigdy nie zawierała z firmą "W." Andrzej K. umów sprzedaży oleju opałowego, a jedynie świadczyła usługi bocznicowe na jej rzecz. Zarzucił również organom, że nie przesłuchały również i innych osób wchodzących w skład Zarządu Spółki, a także osób w niej zatrudnionych. W tym zakresie organy obu instancji pominęły całkowicie wnioski dowodowe składane przez stronę jeszcze w toku postępowania przed organem pierwszej instancji.
Ponadto pełnomocnik wywodził, że jeżeli organy podatkowe doszły do wniosku, że transakcje dokonywane przez "D." Sp. z o.o. miały charakter pozorny i nie były prawnie skuteczne wówczas, zgodnie z art. 6 ustawy o VAT, nie można było naliczać zaległego podatku i do tych transakcji stosować przepisów tej ustawy.
Pełnomocnik podniósł także, podkreślając, iż czyni to po raz kolejny, że organy w sposób oczywisty przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej albowiem wbrew ustaleniom podjętym w toku postępowania Spółka nie mogła nawet przyjmować tak dużych ilości paliwa z powodu braku fizycznej możliwości jego przechowywania.
Pełnomocnik podnosił też, iż fakt, że podmioty, z którymi strona dokonywała transakcji zostały zarejestrowane na podstawie sfałszowanych dokumentów nie może wywoływać negatywnych skutków prawnych dla strony skarżącej bowiem ta cały czas działała w dobrej wierze.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie wniósł odpowiedzi na skargi kasacyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy podkreślić, że tego typu środek odwoławczy skierowany jest przeciwko orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wynika z art. 173 par. 1 ustawy procesowej. Dlatego też zawarte w nim zarzuty muszą dotyczyć kwestionowanych orzeczeń, a nie odnosić się, tak jak w rozpatrywanych sprawach, do decyzji wydanych w toku postępowań prowadzonych przez organy administracji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonuje bowiem bezpośredniej kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do Sądu administracyjnego pierwszej instancji decyzji administracyjnych, tylko ocenia prawidłowość działania tego Sądu w granicach wynikających ze skargi kasacyjnej, chyba, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności postępowania, co w rozpatrywanych sprawach nie miało miejsca /art. 183 ustawy procesowej/. Granice te wyznaczają przedstawione w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne, które stosownie do art. 174 ustawy procesowej, powinny odnosić się do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania przez Sąd administracyjny w sposób wskazany w tym przepisie. W skargach kasacyjnych nie wskazano zresztą tego przepisu przy formułowaniu zarzutów, ograniczając się do wymieniania rażąco naruszonych, zdaniem wnoszącego te skargi, przepisów Ordynacji podatkowej i ustawy o VAT.
Zarzuty postawione przez pełnomocnika we wszystkich rozpatrywanych skargach kasacyjnych, zarówno wskazujące na naruszenie prawa podatkowego formalnego - art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej, jak i prawa podatkowego materialnego - art. 6 ustawy o VAT nie dotyczyły zaskarżonych wyroków, tylko decyzji inspektora kontroli skarbowej oraz Izby Skarbowej we W. Wynikało to tak ze sposobu ich sformułowania, jak i z treści uzasadnień skarg kasacyjnych, które nieznacznie różniły się od siebie w zależności od stanu faktycznego występującego w różnych miesiącach 1998 r., do których odnosiły się kwestionowane decyzje Izby Skarbowej we W.
Tymczasem Sąd w zaskarżonych wyrokach nie mógł rażąco naruszyć formalnego prawa podatkowego - art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe wyjaśnienie okoliczności faktycznych związanych z kwestionowanymi zobowiązaniami w podatku od towarów i usług oraz naruszenie granic swobodnej oceny dowodów ponieważ przepisy te nie mają obecnie zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Żaden przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie odsyła bowiem do regulacji zawartej w Ordynacji podatkowej w przeciwieństwie do unormowania zawartego w 2003 r. w art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r, o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, która utraciła moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustaw reformujących sądownictwo administracyjne tj. 1 stycznia 2004 r. Natomiast art. 174 pkt 2 ustawy procesowej odnosi się do naruszenia przepisów prawa sądowego, a nie administracyjnego. Takich zaś przepisów nie wymieniono w skargach kasacyjnych /zob. w tej kwestii np. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 2004 r. FSK 181/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 2 poz. 36 oraz z dnia 19 maja 2004 r. FSK 80/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 12/.
Podobnie należy ocenić zawarty w skargach kasacyjnych zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 6 ustawy o VAT. Sposób sformułowania tego zarzutu i jego uzasadnienie również odnosi się do działania organów administracji. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że dotyczy on także do stanowiska Sądu zawartego w zaskarżonych wyrokach to należy podkreślić, że został on sformułowany w sposób wysoce nieprecyzyjny i nieodpowiadający wymaganiom, wynikającym z art. 174 pkt 1 ustawy procesowej Sąd w uzasadnieniach zaskarżonych wyroków nie wymienił tego przepisu. Nie stanowił on zresztą podstawy prawnej do wydania zaskarżonych decyzji. Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że art. 6 ustawy o VAT, określający moment powstania obowiązku podatkowego składał się w 1998 r. z szeregu jednostek redakcyjnych /ustępów/. Postawienie więc zarzutu naruszenia tego artykułu przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /w skargach sformułowano zarzut jako rażące naruszenie art. 6 ustawy o VAT poprzez jego nie zastosowanie/ wymagało precyzyjnego określenia, która jednostka redakcyjna i w jaki sposób została naruszona w zaskarżonych wyrokach.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł przesłanek do uwzględnienia skarg kasacyjnych i na podstawie art. 184 ustawy procesowej je oddalił.