FSK 270/04

FSK 270/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Bogusław Gruszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Edmund Łój
Sylwester Marciniak
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176
art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Tezy
1. Wynikająca z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zasada związania NSA granicami skargi kasacyjnej nie pozwala temu sądowi na podstawie obowiązujących w chwili wydania zaskarżonego orzeczenia przepisów postępowania sądowego w miejsce przepisów nieobowiązujących, błędnie powołanych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej.
2. Ograniczenie się do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176/ bez wskazania odpowiedniego punktu art. 23 ust. 1 tej ustawy uniemożliwia NSA zbadanie, czy w zaskarżonym wyroku trafnie zaliczono dany wydatek do kategorii wyłączeń przewidzianych w ostatnio wymienionym przepisie.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Sławomira K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku z dnia 15 października 2003 r. SA/Bk 600/03 w sprawie ze skargi Sławomira K. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 26 marca 2003 r. (...) w przedmiocie ryczałtów podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. - oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2003 r. /SA/Bk 600/03/ Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę Sławomira K. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 26 marca 2003 r., która utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 31 grudnia 2002 r., ustalającą Sławomirowi K. zryczałtowany podatek dochodowy za 2000 r. i określającą nadpłatę w tym podatku.
Sąd stwierdził, że bezspornym było między stronami, iż w remanencie końcowym na dzień 31 grudnia 2000 r. podatnik wykazał oprawki okularowe o wartości 8.401,10 zł, jednakże nie posiadał dowodów ich zakupu. Kwota ta stanowiła 9,21 procent wartości wszystkich oprawek będących w obrocie w 2000 r.
W przedstawionym stanie faktycznym sprawy Sąd uznał, że organy podatkowe miały podstawy do przyjęcia, iż ewidencja przychodów była nierzetelna. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144 poz. 930 ze zm./ podatnik miał obowiązek - obok prowadzenia ewidencji - posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów. Skoro nie istniały warunki do uznania ewidencji za dowód w sprawie, organy podatkowe trafnie dokonały oszacowania przy wymiarze podatku. Nie nastąpiło zatem naruszenie art. 17 ani art. 20 ust. 2 i 3 powołanej wyżej ustawy. Sąd zauważył, że niewpisane do ewidencji przychody przekroczyły próg 0,5 procent przychodu wykazanego za dany rok podatkowy, który to próg był przewidziany w par. 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 161 poz. 1078 ze zm./. Zdaniem Sądu, brak było warunków do określenia podstawy opodatkowania w inny sposób, niż metodą oszacowania /art. 23 par. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ W konsekwencji kwota podatku wykazana w zaskarżonej decyzji uznana została przez Sąd za prawidłową.
Korzystając z trybu przewidzianego w art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, Sławomir K., działając przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku.
W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty rażącego naruszenia art. 6, art. 7 i art. 163 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na:
- niepodjęciu niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
- niezałatwieniu sprawy z uwzględnieniem interesu prawnego skarżącego,
- niewyjaśnieniu w wyczerpujący sposób okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na prawa skarżącego, co naraziło go na znaczną stratę finansową,
- niepoinformowaniu skarżącego o służących mu prawach i sposobie ich realizacji, a także o skutkach zaniechania tych czynności, co nie przyczyniło się do pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji.
Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 513 poz. 1270 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przypadki nieważności postępowania sądowego zostały enumeratywnie wyliczone w par. 2 omawianego przepisu. Żaden z tych wypadków nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Oznacza to pełne związanie sądu kasacyjnego podstawami zawartymi w skardze kasacyjnej. Innymi słowy, rola sądu kasacyjnego ogranicza się do zbadania, czy w zaskarżonym wyroku zostały naruszone przepisy wyraźnie w skardze kasacyjnej wskazane. Ewentualne naruszenie innych przepisów nie może być przedmiotem kontroli sądu drugiej instancji.
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie wyłącznie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te weszły w życie dnia 1 stycznia 2004 r., podczas gdy zaskarżony wyrok został wydany dnia 15 października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku nie mógł więc tych przepisów naruszyć.
W chwili wydania zaskarżonego wyroku obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Autor skargi kasacyjnej nie podniósł zarzutu naruszenia żadnego z przepisów wspomnianej ustawy, w związku z czym kwestia ta nie może być przedmiotem badania w postępowaniu kasacyjnym /art. 183 par. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Sądowi kasacyjnemu nie wolno podstawiać przepisów postępowania sądowego obowiązujących w chwili wydania zaskarżonego wyroku w miejsce przepisów błędnie powołanych w skardze kasacyjnej /por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 15/.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, biorąc pod uwagę, że skarga ta nie miała usprawiedliwionych podstaw.