FSK 2689/04

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną spółki "B." Sp. z o.o. od wyroku WSA w Poznaniu, który oddalił skargę spółki na decyzję Izby Skarbowej w Z. dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Spór dotyczył dwóch głównych kwestii: zaliczenia przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynku i ogrodzeń, gdzie spółka zastosowała indywidualną stawkę 10% jako inwestycję w obcym środku trwałym, oraz odliczenia od dochodu wartości darowizn w postaci bonów towarowych przekazanych klubom sportowym. Organy podatkowe i WSA uznały, że budynek w stanie surowym otwartym, wynajęty przez spółkę, nie był kompletnym i zdatnym do użytku środkiem trwałym w momencie rozpoczęcia inwestycji, a spółka dokończyła jego budowę, co powinno być amortyzowane według niższych stawek (2,5% dla budynku, 4% dla ogrodzeń). W kwestii darowizn, uznano, że spółka nie wykazała wystarczająco, iż bony towarowe zostały przeznaczone na cele kultury fizycznej i sportu, a trafiły do pracowników klubów. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie stawek amortyzacyjnych są niezasadne, ponieważ spółka tworzyła nowy środek trwały (budynek na cudzym gruncie), a nie inwestowała w istniejący środek trwały. W odniesieniu do darowizn, NSA uznał, że WSA prawidłowo ocenił, iż przekazanie bonów pracownikom klubów nie oznacza automatycznie darowizny na cele sportowe, a spółka nie podniosła zarzutów naruszenia prawa procesowego dotyczących ustaleń faktycznych w tym zakresie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający