FSK 2491/04

FSK 2491/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Borkowski /przewodniczący/
Jerzy Rypina /sprawozdawca/
Krystyna Nowak
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Sygn. powiązane
I SA/Łd 1044/03 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 8 pkt 1
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Krystyna Nowak, Jerzy Rypina (spr.), Protokolant Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Iwony i Dariusza P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Łd 1044/03 w sprawie ze skargi Iwony i Dariusza P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 18 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od środków transportowych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Iwony i Dariusza P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwotę 135 zł (słownie sto trzydzieści pięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
FSK 2491/04
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę małżonków Iwony i Dariusza P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 18 czerwca 2003 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż wbrew podnoszonym w niej zarzutom organy podatkowe nie naruszyły prawa, w szczególności nie ma podstaw do zarzucenia im naruszenia prawa materialnego przez błędną interpretację art. 8 pkt 1 upol, gdyż jak wynika z treści odwołania i skargi ten przepis jest różnie odczytywany przez organy podatkowe i przez podatników Z jego brzmienia wynika, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton.
Z następnego punktu tego artykułu wynika zaś, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton. Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z gramatyczną wykładnią należało ustalać sens normy prawnej w oparciu o znaczenie językowe użytych do jej budowy słów, terminów. Należało zatem mieć na uwadze reguły związane ze słownictwem, składnią i konstrukcją tekstu prawnego. Należało zatem przyjąć, jak uczyniły to organy w tej sprawie, że z brzmienia art. 8 ust. 1 upol wynika, iż minimalna dopuszczalna masa całkowita, jaką musiał mieć samochód ciężarowy, aby podlegał w 2002 r. podatkowi od środków transportowych, musiała wynosić 3,5 tony. Samochód posiadany przez podatników miał właśnie taką dopuszczaną masę całkowitą, co jest poza sporem. Interpretacji tej nie zmienia fakt użycia w punkcie 2 art. 8 słów "równej lub wyższej", bo ma on to samo znaczenie co użyte wcześniej wyrażenie przyimkowe.
W skardze kasacyjnej Dariusz i Iwona P. zarzucili sądowi pierwszej instancji, iż w zaskarżonym wyroku naruszył przepisy prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Powołując się na powyższą podstawę skargi kasacyjnej jej autor - radca prawny, wniósł o "zmianę wydanego wyroku i nieobciążanie skarżących podatkiem od środków transportu".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, iż z zapisu ustawy wynika, że podatnikiem od środków transportu są właściciele samochodów, których masa całkowita przekracza 3,5 tony. Stwierdzono, że sformułowanie to jest niejasne i dwuznaczne. Odwołano się do brzmienia przepisu dotyczącego pojazdów o masie całkowitej "równej lub wyższej niż 12 ton", który zdaniem skarżących jest jednoznaczny i nie budzący zastrzeżeń.
Zdaniem skarżących nie podatnik nie powinien i nie może ponosić negatywnych skutków wynikających z nieczytelnie i niejasno formułowanych przepisów, powodujących zróżnicowanie podatników zamieszkujących na terenie kraju, gdyż przepis ten jest różnie interpretowany w różnych rejonach kraju.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszenia prawa materialnego przez: a/ błędną jego wykładnię, co oznacza niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepis. W takim przypadku skarżący winien wskazać, jak zastosowany przepis winien być rozumiany, b/ niewłaściwe zastosowanie, to jest dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego,
2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, w myśl art. 176 cyt. ustawy, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Tymczasem autor skargi zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy o podatku i opłatach lokalnych pomijając kwestie, że każdy z tych przepisów składa się z ustępów, punktów. Tak określona podstawa skargi kasacyjnej jest wadliwa.
Po pierwsze, Sąd nie mógł dokonać błędnej wykładni art. 9 i art. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem przepisów tych nie stosował i nie miał podstaw do ich stosowania. Natomiast odnośnie art. 8 cyt. ustawy należy się domyślić z treści uzasadnienia, że jej autor kwestionował prawidłowość wykładni art. 8 pkt 1 cyt. przepisu. Zgodnie z brzmieniem art. 8 pkt 1 powołanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Do rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne dokonywanie interpretacji prawa, wystarczyło bezpośrednie rozumienie tekstu prawnego. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń faktycznych, skoro masa całkowita samochodu Mitsubishi Canter 3,3, który należał do skarżącego, wynosiła 3,5 tony, to na podstawie bezpośredniego rozumienia testu prawnego organy podatkowe i Sąd zasadnie stwierdziły, że podlegał on opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, gdyż w języku polskim zwrot "od 3,5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej. Nie powstała zatem wątpliwość interpretacyjna, w myśl zasady, że jasny tekst nie wymaga interpretacji /clara non sunt interpretande/.
Przyjęta w polskim orzecznictwie sądowym koncepcja wykładni prawa, która w prawie wspólnotowym znajduje odpowiednik w doktrynie acte clair, wymaga aby wykładnia prawa była dokonywana tylko w sytuacji wątpliwości interpretacyjnej, czyli niejasnego tekstu prawnego. Z tego powodu, na podstawie powołanego zarzutu naruszenie prawa materialnego, skarżący nie może w skardze kasacyjnej domagać się interpretacji prawa jasnego w swej treści, gdyż przedmiotem zarzutu może być tylko błędna wykładnia prawa materialnego.
Z tych też względów należy uznać skargę kasacyjną za bezzasadną i stosownie do art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.