FSK 2450/04

FSK 2450/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Edyta Anyżewska /przewodniczący/
Paweł Janicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatki inne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 271 pkt 2, art. 280 par. 1-2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA Antoni Hanusz, Paweł Janicki (spr.), Protokolant Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Stefana O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2305/00 w sprawie ze skargi Stefana O. na postanowienie Izby Skarbowej w S. z dnia 18 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie ustanowienia zastawu skarbowego. uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 marca 2004 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Stefana O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 31 maja 2001 r. odrzucające skargę na postanowienie Urzędu Skarbowego w W. z dnia 18 lipca 2000 r. w przedmiocie ustanowienia zastawu skarbowego.
Jako podstawę prawną żądania wznowienia postępowania skarżący podał art. 401 pkt 2 Kpc wywodząc, że powołane postanowienie jest nieważne, bowiem sąd powinien był zawiesić postępowanie z uwagi na ogłoszenie w dniu 11 sierpnia 2000 r. upadłości jego firmy. Postępowanie upadłościowe zostało zakończone w dniu 14 marca 2003 r., lecz skarżący otrzymał stosowne dokumenty od syndyka dopiero w dniu 23 lutego 2004 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd zauważył, że zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zmianami/ w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem NSA wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
W dalszej kolejności sąd przedstawił wszystkie ustawowe podstawy wznowienia wymienione w art. 271, art. 272 i art. 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powołując się na art. 280 par. 1 ustawy sąd dokonał oceny, w wyniku której stwierdził, że skarżący w skardze o wznowienie postępowania nie wskazał żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, opierając ją na zarzucie innego rodzaju naruszenia przepisów postępowania.
W tej sytuacji na podstawie wymienionego przepisu sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna okazała się zasadna.
W pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 280 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
W rozpoznawanej sprawie sąd ograniczył się do rozważenia jednej z wymienionych w treści cytowanego przepisu przesłanek tj. oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia pomijając obowiązek badania warunków dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania.
Po wtóre cytowany art. 280 par. 1 p.p.s.a. kształtuje jedynie pierwszą czynność sądu przedsiębraną w przypadku wpłynięcia skargi o wznowienie postępowania tj. badanie tejże skargi pod względem formalnym.
Jest rzeczą oczywistą, że w ramach wstępnego badania skargi pod względem formalnym nie dokonuje się oceny jej zasadności. Nie znaczy to jednak z drugiej strony, że powyższe badanie formalne ma się ograniczać wyłącznie do porównania sformułowania podstawy wznowienia zawartej w skardze z tekstem ustawy.
Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu sąd w istocie ograniczył się do przytoczenia wszystkich wymienionych w ustawie podstaw wznowienia i konstatacji, że skarżący w swej skardze nie wskazał żadnej z nich. Sąd jednak stracił z pola widzenia tę istotną okoliczność, że skarżący w skardze wskazał na art. 401 pkt 2 Kpc, który odpowiada treści wymienionej przez sąd podstawie wznowienia określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Sąd nie dostrzegł tej okoliczności, choć, jak słusznie zauważył skarżący błąd we wskazaniu przepisu prawa mającego zastosowanie był możliwy do wyeliminowania w drodze zastosowania stosownych środków prawnych.
I tak na podstawie art. 280 par. 2 w związku z art. 276 i art. 49 par. 1 p.p.s.a. sąd winien był wezwać skarżącego do naprawienia tego uchybienia mającego przecież charakter wyłącznie formalny.
W sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie uprawnione jest więc twierdzenie, że brak rozważenia wskazanej podstawy prawnej, przy jednoczesnym podnoszeniu przez stronę braku zdolności procesowej w dacie wydawania wyroku przez sąd administracyjny z uwagi na trwające postępowanie upadłościowe narusza art. 280 par. 1 i 2 jak również art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.