FSK 1918/04

FSK 1918/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Zając /przewodniczący/
Krzysztof Stanik
Zygmunt Chorzępa /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Po 292/02 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-01-20
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędziowie NSA Zygmunt Chorzępa (sprawozdawca), Krzysztof Stanik, Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B.-P." ZPCHr Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2004 r. sygn. akt I SA/Po 292/02 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B.-P." ZPCHr Sp. z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 20 grudnia 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów za luty-lipiec oraz wrzesień-grudzień 1998 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B.-P." ZPCHr Sp. z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 3.600 zł /słownie: trzy tysiące sześćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W dniu 24 września 2001 r. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P., po uprzednim przeprowadzeniu kontroli skarbowej w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "B.-P." Zakładzie Pracy Chronionej Spółka z o.o. w G. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem za lata 1998-2000 oraz rozliczeń z PFRON z tytułu rozliczeń podatku od towarów i usług za lata 1998-1999, decyzją (...) określił kontrolowanej Spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy i do przeniesienia na następny miesiąc za luty, maj i czerwiec 1998 r. oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998 r.
W uzasadnieniu decyzji Inspektor wskazał, że Spółka będąc zakładem pracy chronionej sprzedawała sprzęt RTV i AGD opodatkowany stawką 22% i 7% podatku od towarów i usług oraz zajmowała się produkcją i sprzedażą trumien kompletnych i niekompletnych, których sprzedaż w kraju była na podstawie przepisu par. 73 pkt 1 lit. "i" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług... /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./ zwolniona od podatku VAT, a sprzedażna eksport na podstawie przepisu art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług... /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podlegała stawce "0" %.
Inspektor ustalił, że Spółka sprzedawała produkt stanowiący zbite dno i wieko od trumny, ostrugane, wyszlifowane, surowe lub pomalowane farbami podkładowymi jako "półwyrób stolarski" opodatkowany stawką VAT 22% bez podania na fakturze symbolu SWW wyrobu. Zdaniem Inspektora wyrób ten, choć bez wybicia materiałem wewnątrz i okuć, stanowił trumnę i stosowanie przy jego sprzedaży stawki 22% było nieuprawnione.
Ponieważ Spółka wyjaśniła, że przyjęła klasyfikację wyrobu /SWW-1745-99/ zgodnie z opinią Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego w K. z 1995 r. i w P. z 16 marca 2000 r., wydanych na wniosek innych podmiotów niż Spółka, oraz że sama i jej oddział w G. wystąpiła o opinie do Urzędów Statystycznych w P. i K., które wydały opinie rozbieżne, Inspektor wystąpił do Głównego Urzędu Statystycznego w W., o zakwalifikowanie spornego wyrobu. W odpowiedzi GUS pismem z dnia 11 kwietnia 2001 r. wyjaśnił, że według zasad Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. /Dz.U. nr 42 poz. 264 ze zm./ oraz Systematycznego Wykazu Wyrobów, zbite wieko i dno trumny, surowe lub pomalowane farbami podkładowymi, ostrugane i wyszlifowane, bez okuć i uchwytów, należy klasyfikować jako: PKWiU 20.51.14-50,80 "trumny", SWW 1749-1 "trumny".
Tę opinię oraz opinię Urzędu Statystycznego w P. z dnia 27 listopada 2000 r. organ uznał za decydujące w sprawie i przyjmując, że Spółka ustalając klasyfikacje swojego wyrobu na podstawie opinii wydanych innym podmiotom nie dochowała należytej staranności w zakresie ustalenia prawidłowego symbolu, uznał, że Spółkę obciążają konsekwencje tego faktu.
Przyjmując, zgodnie z przepisem art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług..., że spółka jako zakład pracy chronionej była zwolniona od wpłat do urzędu skarbowego należności z tytułu podatku VAT, stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem należnym a naliczonym, Inspektor Kontroli Skarbowej uznał jednocześnie, że na podstawie art. 14a ust. 5 pkt 3 cytowanej ustawy Spółka z tego zwolnienia nie mogła korzystać skoro wystawiała faktury wykazując kwotę podatku od sprzedaży wyrobu, który podatkiem VAT nie był objęty albo była zwolniona.
Skoro sprzedaż trumien i utensyliów pogrzebowych była zwolniona od podatku VAT, Inspektor skorygował określoną przez Spółkę wartość podatku naliczonego przysługującego do odliczenia, stwierdzając naruszenie przez Spółkę przepisu art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez nieuprawnione odliczenie podatku naliczonego od zakupu towarów, które służyły do wytworzenia towarów od podatku zwolnionych.
W myśl art. 20 ust. 3 ustawy o podatku VAT należało zmniejszyć podatek należny o taką część podatku naliczonego, która odpowiadała procentowemu udziałowi wartości sprzedaży opodatkowanej do wartości sprzedaży ogółem.
Do wyliczenia wartości sprzedaży zwolnionej przyjęto sprzedaż produktów określonych przez Spółkę "półwyrobami stolarskimi" według wartości brutto, ponieważ w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT, podstawą opodatkowania jest obrót, a obrotem jest kwota należna za sprzedaż towarów pomniejszona o kwotę podatku należnego. W sprawie powyższa sprzedaż była zwolniona od podatku, dlatego wartość tej sprzedaży odpowiada kwocie należnej.
W toku kontroli Inspektor ustalił nadto, że Spółka "B.-P.", na podstawie faktury z dnia 13 maja 1998 r. zakupiła od PH "B." Leszka S. trumny wartości 47.590 zł + 10.469,80 zł podatku VAT.
Ponieważ sprzedaż tego towaru była zwolniona od podatku VAT, przedmiotowa faktura nie stanowiła podstawy do obniżenia podatku należnego a podatek naliczony wynikający z tej faktury, zgodnie z par. 54 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r., który stanowi, że w przypadku wystawienia faktury dokumentującej zakup, o której mowa w art. 33 ustawy o podatku od towarów i usług, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku naliczonego.
W odwołaniu do Izby Skarbowej, Spółka "B.-P." zarzuciła decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 121 par. 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w wniosła o jej uchylenie. w uzasadnieniu odwołania Spółka powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdziła, że działała w zaufaniu o interpretacji przepisów dokonanych przez uprawnione organy władzy, a żaden przepis prawa nie określa, że opinia statystyczna dotyczy wyłącznie podmiotu, który o taką opinię wystąpił.
Odrzucając dowody /opinie statystyczne/ przedstawione przez Spółkę, Inspektor Kontroli Skarbowej naruszył wskazane przepisy Ordynacji podatkowej, co miało wpływ na wynik sprawy.
Rozpatrując odwołanie Izba Skarbowa w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. decyzją z dnia 20 grudnia 2001 r. (...) utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, definiując pojęcie towaru, ustawodawca odsyła do klasyfikacji towarów zawartej w Systematycznym Wykazie Wyrobów, nakazując stosować reguły klasyfikacji tam zawarte.
Podzielając trafność ocen Inspektora Kontroli Skarbowej co do klasyfikacji spornego wyrobu, organ odwoławczy wskazał, że produkowane a w jednym przypadku zakupione i sprzedawane trumny nie są wyrobami kompletnymi ponieważ wymagają wykonania prac wykończeniowych, takich jak np. zamontowania okuć i uchwytów, pomalowania, niemniej w świetle przepisów o statystyce należy je klasyfikować do grupowania obejmującego wyroby pełnowartościowe.
Zgodnie z Zasadami Metodycznymi Systematycznego Wykazu Wyrobów /SWW, wydz. IV GUS W-wa 1993 str. 24 poz. 4.2.6./ występujące w obrocie wyroby niekompletne zalicza się do grupowań obejmujących wyroby pełnowartościowe, chyba że wydzielono dla nich osobne grupowania.
Dla trumien jako półwyrobów odrębnego grupowania w SWW nie wydzielono, dlatego organ odwoławczy stwierdził, że Spółka dokonywała sprzedaży trumien, towaru oznaczonego symbolem SWW 1749-1.
Ponieważ ustalania właściwego grupowania w SWW dokonuje się według zasad budowy i logiki struktury SWW, zdaniem Izby Skarbowej oparcie klasyfikacji spornego wyrobu na opinii Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 kwietnia 2001 r. przez organ pierwszej instancji było słuszne. Klasyfikacja spornego wyrobu jako "trumny" wynikała również z opinii Urzędu Statystycznego w P. z dnia 27 listopada 2000 r. i 15 października 2001 r.
Zarzut naruszenia przepisów art. 121 par. 1 i art. 122 Izba Skarbowa uznała za niesłuszny, wskazując że organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy odniósł się do kwestii klasyfikacji statystycznych spornego towaru.
Spółka w skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w poznaniu z dnia 18 stycznia 2002 r., podobnie jak w odwołaniu zarzuciła decyzji naruszenie przepisów art. 4 pkt 1 i art. 17 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 30 ust. 2 i art. 40 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej /Dz.U. nr 88 poz. 439 ze zm./ oraz art. 121 par. 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa i wniosła o jej uchylenie w całości.
W uzasadnieniu, przytaczając argumenty powołane w odwołaniu, Spółka wskazała, że dokonała prawidłowej klasyfikacji swego wyrobu jako "Półwyrobu stolarskiego" zgodnie z SWW, wskazując, że opinie Urzędów Statystycznych w P., K. i K. taką klasyfikację potwierdzają. Tożsame opinie różnych urzędów statystycznych, aczkolwiek wydanych na wniosek innych podmiotów, utwierdziły skarżącą Spółkę o dokonaniu właściwej klasyfikacji, skoro przepisy nie wymagają, by taka opinia była wiążąca dla danego podmiotu i musiała być wydana na jego wniosek.
A zatem, działając w zaufaniu do organów państwa, opierając się na opiniach przez nie wydanych, nie może ponosić negatywnych skutków zmiany klasyfikacji tych wyrobów przez organy statystyczne. Na poparcie takiej oceny Spółka powołała się na poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach SA/Po 255/95, I SA/Po 1243/98 czy I SA/Gd 2024/97, że "uchybienia interpretacyjne organów administracji statystycznej nie mogą powodować ujemnych następstw dla podmiotu w okresie kiedy działał on w zaufaniu do wiedzy organu i prawidłowości otrzymanej opinii kwalifikacyjnej".
W odpowiedzi na skargę, powołując argumenty z uzasadnienia decyzji, Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r. I SA/Po 292/02 oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wobec nie kwestionowania przez Spółkę zasadności klasyfikacji przedmiotowych wyrobów do pozycji SWW 1749-1 i PKWiU 20.51.14-50.80 jako trumny, istotę skargi stanowią zarzuty dotyczące naruszenia zasady zaufania do organów statystycznych. Uznając zatem klasyfikację przedmiotowych wyrobów dokonaną przez GUS za prawidłową, Sąd wskazał, że skarżąca Spółka dopiero w listopadzie 2000 r. i w lutym 2001 r. wystąpiła do organów statystycznych w P. i K. o informację co do klasyfikacji, a więc po okresie ich produkcji objętym kontrolą Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Nie wykazała że już w 1998 r. dysponowała informacją Urzędu Statystycznego w K. z 1995 r. skierowaną do Spółdzielni Inwalidów "P." w S. dotyczącą, co Sąd podkreśla wyrobów opisanych we wniosku ogólnikowo przez wskazanie, że chodzi o spody i wieka trumien o różnym stopniu zaawansowania ich wykonania.
Również informacje Urzędu Statystycznego w P. z dnia 28 stycznia 2000r, adresowana była do Przedsiębiorstwa prowadzonego przez Romana K., a skarżąca Spółka nie wykazała kiedy weszła w jego posiadanie.
Konstatując, Sąd uznał, że skoro Spółka uznała klasyfikację dokonaną przez GUS za prawidłową i nie dysponuje wydanymi na jej rzecz opiniami organów statystycznych sprzed 27 listopada 2000 r. które byłyby odmienne, to nie może skutecznie zarzucać organom statystycznym zmiany stanowiska wobec klasyfikacji produkowanych przez Spółkę wyrobów, czy twierdzić, że działała w zaufaniu do informacji statystycznych tych organów. Spółka nie może żądać ochrony na podstawie informacji statystycznych udzielonych innym podmiotom szczególnie wówczas, gdy nie wykazała kiedy weszła w posiadanie takich opinii i nie wykazując, że produkowała identyczne wyroby. Dalej Sąd wskazał, że trafnie organ podatkowy wskazał, że to na Spółce jako producencie spoczywał obowiązek prawidłowego zaliczenia wytwarzanych trumien do odpowiedniego grupowania SWW i w tym zakresie Spółka winna dochować należytej staranności z dopełnieniem tego obowiązku.
Uznając z tych powodów zaskarżone decyzje za zgodne z prawem, Sąd powołując przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę oddalił.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Spółki zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przez błędną wykładnię art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w postaci naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady równości obywateli wobec prawa oraz art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. prawo o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./ przez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów gospodarczych przez to, że Sąd zakwestionował prawo skarżącej Spółki do podlegania zobowiązaniu podatkowemu w tej samej wysokości jaka obowiązywała w odniesieniu do tego samego wyrobu i w tych samych warunkach ekonomicznych pozostałych producentów działających w obrębie tego samego rynku i na tych samych zasadach, przez bledną wykładnię art. 18 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez to, że Spółka została pociągnięta do odpowiedzialności za zastosowanie niewłaściwej stawki podatku VAT, mimo że na bazie powołanego przepisu oraz posiadanej opinii klasyfikacyjnej Urzędu Statystycznego w K. Spółka nie miała podstaw do stosowania innej niż podstawowa stawka podatkowa oraz przez błędną wykładnię art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług przez to, że Sąd nie uznał prawa skarżącej Spółki do odliczeń na podstawie wystawionych przez nią faktur, mimo że odpowiadały wymaganiom stawianym przepisem art. 32 ustawy podatkowej.
Nadto, skarga kasacyjna zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów państwa przez to, że Sąd zezwolił aby uchybienia w działaniu organów państwowych powodowały dla Spółki bezpośrednio ujemne następstwa finansowe, art. 122 oraz art. 210 par. 4 w związku z art. 180 par. 1, art. 181, 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez nienależytą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającego na pominięciu złożonych przez stronę wyjaśnień, arbitralne przyjęcie, iż Spółka nie udowodniła jak i kiedy weszła w posiadanie dokumentu w oparciu o który stosowała 22% stawkę /przy opodatkowaniu sprzedaży spornych wyrobów/ oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu z akt sprawy wskazanej w piśmie z dnia 19 stycznia 2004 r., w której Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 czerwca 2002 r. orzekł na korzyść skarżącego. Nie przeprowadzenie przez Sąd tego dowodu, zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki mogło mieć znaczący wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
Nadto skarga kasacyjna zarzuca Sądowi nieuwzględnienie mocy wiążącej dokumentów urzędowych na które strona powoływała się w toku postępowania /opinii statystycznych/.
Uogólniając zarzuty, skarżąca Spółka wskazała, iż w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zachodzi potrzeba wyjaśnienia problemu, czy korzystanie przez Spółkę z opinii Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego, wydanej dla innego podmiotu, prowadzącego obrót wyrobem tego samego rodzaju co skarżąca Spółka, może być podstawą do stosowania przez skarżącą Spółkę takiej samej stawki podatku VAT, jakiej podlegają wyroby podatnika, który taką opinię otrzymał.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wyrażając odmienne oceny co do niemożności posługiwania się przez skarżącą Spółkę opiniami klasyfikacyjnymi wydanymi dla innych podmiotów. skarżąca podkreśliła, że mimo prowadzonych kontroli, organy podatkowe nie kwestionowały zasadności przyjętej klasyfikacji sprzedawanych wyrobów oraz stosowanej stawki.
Podkreśliła, że działając na rynku, od rozpoczęcia działalności dysponowała opinią Urzędu Statystycznego w K. i dopiero w trakcie prowadzonej kontroli przez Inspektora z Urzędu Kontroli Skarbowej uzyskała informację o zmianie stanowiska organów statystycznych, co winno skutkować zmianą w opodatkowaniu od dnia kiedy podatnik o takiej zmianie opinii klasyfikacyjnej został poinformowany.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Izba Skarbowa w P., wskazując na wyrażone dotychczas ustalenia i oceny, uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej nie wykazują by zaskarżony wyrok rażąco naruszał prawo, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej uznał, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i brak jest podstaw do uwzględnienia zawartych w niej wniosków.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 174 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego polegającym na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć także należy, że postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zgodnie z treścią art. 183 par. 1 cyt. ustawy. Dlatego istotnym jest, by wnoszący skargę kasacyjną wskazał jej podstawy prawne o których mowa wyżej.
W rozpatrywanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia prawa zarówno materialnego jak i przepisów postępowania, które zdaniem autora skargi kasacyjnej miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Stąd, w pierwszej kolejności zachodzi potrzeba odniesienia się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdzie skarżąca Spółka postawiła Sądowi zarzut błędnej wykładni przepisów art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 5 ustawy prawo działalności gospodarczej oraz art. 18 ust. 1 z związku z art. 4 pkt 1 oraz art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Analizując konstrukcję tych zarzutów jak i uzasadnienie naprowadzone na ich poparcie należy dojść do wniosku, że skarżącej nie chodzi o wadliwą wykładnię tych przepisów, co ich niewłaściwe zastosowanie. W tym miejscu należy stwierdzić, że poglądy zaprezentowane przez Sąd w uzasadnieniu skarżonego wyroku nie dają podstaw do przyjęcia, iż wadliwie pojmuje wskazane w skardze przepisy.
Powyższa ocena zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego pozwala na dokonanie łącznej oceny przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, skoro ich niewłaściwe zastosowanie pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego jest zawsze konsekwencją niewłaściwej subsumcji okoliczności faktycznych sprawy do tychże przepisów. W tym zakresie, skarżąca Spółka nie przedstawiła jakichkolwiek zarzutów, albowiem nie zakwestionowała ustaleń faktycznych sprawy. Będąc związany, z mocy cyt. art. 183 par. 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, granicami skargi kasacyjnej, Sąd kasacyjny nie mógł się odnieść do problemu ustaleń faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku, co sprawia, że zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za chybiony.
Aczkolwiek, skarga kasacyjna poruszyła zarzuty naruszenia prawa procesowego, to należy podkreślić, że zdaniem skarżącej, wydany wyrok została podjęty z uchybieniem przepisów art. 120, art. 122, art. 210 par. 4 w związku z art. 180 par. 1, art. 181, art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.
Oceniając te zarzuty Sąd stwierdza, iż zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem doktryny i judykatury, tylko przepisy naruszone przez Sąd, mogą stanowić skuteczną podstawę kwestionowania skarżonego wyroku //orzeczenia kończącego postępowanie/ wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym /patrz: J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wyd. Praw. - LexisNexis, W-wa 2004 r. str. 247, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r. GSK 73/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 14 str. 632/.
Powyższa uwaga ma znaczenie dlatego, że skarżąca Spółka zarzuca Sądowi naruszenie wyłącznie przepisów Ordynacji podatkowej. Takich przepisów Sąd Administracyjny nie stosował, albowiem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, według której Sąd w 2004 r. prowadził postępowanie sądowoadministracyjne, nie odsyła w tym zakresie do regulacji procesowych zawartych w Ordynacji podatkowej. Jeśli zatem Sąd wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów nie stosował, to tym samym nie mógł ich naruszyć. Taka konkluzja sprawia, iż także tak określona podstawa kasacyjna nie dostarcza Sądowi kasacyjnemu podstaw do uwzględnienia zawartych w skardze kasacyjnej wniosków procesowych. Tym samym, z powyższych powodów, zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty uznać należy na nieuzasadnione.
Dlatego kierując się przedstawionymi wyżej względami, Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, orzekł na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w wyroku.