FSK 1874/04

FSK 1874/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Nowak /sprawozdawca/
Stefan Babiarz
Włodzimierz Kubiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Lu 613/03 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-04-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 7
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie NSA Krystyna Nowak (spr.), Stefan Babiarz, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Jarosława K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 613/03 w sprawie ze skargi Jarosława K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 1 października 2003 r. (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów niezaewidencjonowanych za 1998 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 kwietnia 2004 r. I SA/Lu 613/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Jarosława K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 1 października 2003 r. (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów niezaewidencjonowanych za 1998 r.
Z uzasadnienia wyroku wynikało, że po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Urząd Skarbowy w C. stwierdził, iż Jarosław K. w latach 1997-2000, bez zgłoszenia obowiązku podatkowego, dokonał sprzedaży 19 sztuk samochodów pochodzących z importu, przy czym w 1998 r. sprzedaż dotyczyła dwóch samochodów osobowych. Ustalony stan faktyczny był podstawą do oceny, iż strona prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./, co z kolei doprowadziło do stwierdzenia, iż dokonane czynności podlegały opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów niezaewidencjonowanych.
Dyrektor Izby Skarbowej w L. rozpatrując odwołanie podatnika stwierdził, iż Jarosław K. i jego żona w tym czasie nie posiadali innego źródła utrzymania, a sama sprzedaż samochodów w każdym przypadku odbywała się po cenach wyższych od cen ich zakupów. W roku 1998 miało miejsce przygotowywanie samochodów do sprzedaży poprzez ich składanie. Sprzedaż odbywała się w krótkim odstępie czasowym od daty zakupu. I tak:
- samochód marki FORD FIESTA, jako składak z nadwozia pochodzącego z importu oraz podwozia zakupionego w kraju, zarejestrowany w dniu 30 grudnia 1997 r. został przekazany do sprzedaży komisowej już po 10 dniach od zarejestrowania i sprzedany w dniu 2 lutego 1998 r., co świadczy o jego nabyciu w celu sprzedaży;
- samochód marki OPEL KADET, jako składak z nadwozia pochodzącego z importu oraz podwozia zakupionego w kraju, zarejestrowany w dniu 18 grudnia 1997 r. został przekazany do sprzedaży komisowej w lipcu 1998 r. i sprzedany w dniu 4 września 1998 r.
W tej sytuacji - zdaniem organu II instancji - czynności polegające na wielokrotnym zakupie i sprowadzaniu z zagranicy części i składaniu z nich samochodów uzasadniały ocenę, iż prowadzona sprzedaż przynosiła wymierne zyski, co z kolei można było uznać za zarobkową działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./. Z tej przyczyny uzyskane przez podatnika dochody ze sprzedaży samochodów nie mogły być opodatkowane na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy o podatku dochodowym. Działalność gospodarczą ustawa o podatku dochodowym określa jako odrębne źródło przychodu - wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy.
Zdaniem organu odwoławczego zamieszczenie przez ustawodawcę w ustawie o podatku dochodowym odrębnych źródeł przychodów nie oznaczało prawa wyboru sposobu opodatkowania przez podatnika, gdyż o tym decydował ustalony w sprawie stan faktyczny. Skoro bezspornie ustalono, że dochody ze sprzedaży samochodów były jedynym źródłem utrzymania rodziny, to w żadnym razie nie można było uznać, aby sporna sprzedaż miała charakter inny niż prowadzenie działalności gospodarczej.
Dokonując kontroli opisanej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art. 1 par. 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych/, na skutek skargi wniesionej przez podatnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, iż stan faktyczny ustalony w rozpatrywanej sprawie pozostawał poza sporem.
Na przestrzeni okresu czasu objętego zaskarżonymi decyzjami, to jest w latach 1998-2002 Jarosław K. nabył poza granicami kraju kilkanaście samochodów /osobowych i ciężarowych/, a następnie dokonał ich sprzedaży w Polsce.
Spór między podatnikiem a organami podatkowymi dotyczył zastosowania ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, a konkretnie rozstrzygnięcia, czy sprzedaż samochodów osobowych dokonana przez Jarosława K. w roku 1998 powinna być opodatkowana na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" tej ustawy, jak to uczynił skarżący, czy na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3, jak tego dokonały organy podatkowe.
Dla udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Jarosław K. postąpił właściwie korzystając z treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy należało ocenić, czy działalność związana ze sprzedażą samochodów w roku 1998 nosiła cechy działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierała definicji działalności gospodarczej.
Definicja tego pojęcia była zawarta w ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./. Wskazywała na dwie cechy: prowadzenie działalności na własny rachunek i prowadzenie jej w celu zarobkowym. Przy charakterystyce pojęcia działalności gospodarczej należało dodatkowo wykorzystać dorobek doktryny i judykatury, co było powszechnie aprobowane przez orzecznictwo zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego; Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r. /III RN 4/96 - OSNP 1997 nr 10 poz. 160/ i postanowienie z dnia 19 października 1999 r. /III CZ 112/99 - OSNC 2000 nr 4 poz. 78/.
O tym, czy określona działalność jest działalnością gospodarczą decydowała - zdaniem WSA - ciągłość, czyli powtarzalność i stałość czynności oraz ich zarobkowy, zorganizowany, zawodowy charakter w rozumieniu ustawy o działalności gospodarczej, pozwalający na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Jeżeli zatem podatnik uzyskiwał w 1998 r. przychody z tytułu sprzedaży samochodów, a jednocześnie czynności te realizował w okolicznościach wskazujących na charakter działalności gospodarczej, przychody te należało zaliczać do przychodów z tytułu działalności gospodarczej tak, jak tego dokonały organy podatkowe.
Czynności skarżącego polegających na zakupie i sprowadzeniu z zagranicy w 1997 r. części samochodowych, konkretnie nadwozi, a następnie po ich złożeniu, przy użyciu części podwozi zakupionych w kraju, ich sprzedaż z zyskiem /co wynika z porównania cen zakupu i sprzedaży/ nie można było ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji, zakwalifikować inaczej jak działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej.
Intensywność czynności przedsięwziętych w dość krótkim przedziale czasowym uzasadniała ocenę, iż zamiar skarżącego ukierunkowany był od samego początku na zarobkowy charakter tych czynności i ich wykonywanie w sposób częstotliwy.
Istotne znaczenie dla kwestii oceny zamiaru skarżącego miały także dwa jego oświadczenia: z dnia 13 września 2002 r. i 15 października 2002 r. Otóż w pierwszym z nich skarżący wprost stwierdził, iż działalność związana z importem samochodów stanowiła jego źródło utrzymania, oraz że w chwili składania tego oświadczenia utrzymywał się on z dochodów ze sprzedanych samochodów, zaś innych źródeł dochodów nie posiadał. Drugie oświadczenie uzasadniało sprzedaż samochodu FORDA FIESTY sprowadzonego w 1997 r., a jednocześnie pierwszego, który został sprzedany w roku 1998 potrzebą zapewnienia funduszy na życie.
Działalność taka stanowiła wyodrębnione źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do którego wyłączenie, o którym mowa w pkt 8 lit. "d" tejże ustawy nie miało zastosowania.
Przychody z działalności gospodarczej określone w art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z mocy art. 30 ust. 1 pkt 6a tej ustawy /w brzmieniu obowiązującym w roku 1998/ podlegały odrębnemu opodatkowaniu w formie zryczałtowanej 12% od przychodu /ust. 3/.
Określona przez organy podatkowe wysokość przychodu znajdowała potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym dotyczącym przeprowadzonych przez skarżącego transakcji handlowych, które przyniosły mu zysk. Dotyczy ona, jak już wyżej podniesiono sprzedaży w 1998 r. dwóch samochodów: FORDA FIESTY w miesiącu lutym i OPLA KADETA w miesiącu wrześniu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie było podstaw do postawienia organom podatkowym zarzutu naruszenia przepisów art. 120, 122, 124 i 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Skarżący poza ogólnikowym odwołaniem się do ww. przepisów nawet nie twierdzi, jakich to działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy organy podatkowe nie podjęły, ewentualnie w jakim zakresie nie uwzględniły jego wniosków dowodowych. Przeciwnie, jak wskazuje materiał dowodowy organy podatkowe przeprowadziły zawnioskowane przez skarżącego dowody, w tym z zeznań świadków. To natomiast, iż dowody te zostały ocenione inaczej niż tego oczekiwał skarżący nie mogło uzasadniać zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej.
Jak wynikało z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z uzasadnienia wniesionej skargi "stan faktyczny jest co do zasady bezsporny", a zatem zarzut naruszenia przepisu art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej nie mógł być uznany za zasadny.
Wbrew wywodom skargi WSA uznał, iż nie było żadnych uzasadnionych podstaw, aby można było organom obu instancji postawić zarzut "nie uzasadnienia w sposób należyty" wydanego rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego, co uważa skarżący - w ocenie sądu orzekającego uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi wynikające z prawa.
Nie doszło również do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, mającej swoją podstawę w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, zaś odmienna teza postawiona w tej części przez skarżącego jest całkowicie chybiona i nie może jej uzasadniać jedynie polemika skarżącego co do trafności oceny dowodów zgromadzonych przez organ podatkowy.
W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Jarosław K. zarzucając
I. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 lit. "d" oraz art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 416 ze zm./ w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./, przez przyjęcie, iż podatnik prowadził działalność gospodarczą.
II. Naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 lit. "d" oraz art. 30 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej, przez zaniechanie uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sytuacji, gdy wydana została ona z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
2. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 187 par. 1, art. 191, 210 par. 4 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sytuacji, gdy wydana została ona z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie celem ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powielił błędy organów podatkowych uznając, że czynności wykonywane przez skarżącego stanowiły działalność gospodarczą, przy czym w uzasadnieniu wskazano na czas trwania tych czynności - okres kilku lat. Takie uzasadnienie było oczywiście błędne, gdyż na fakt, czy w danym roku skarżący prowadził działalność gospodarczą nie mogą mieć wpływu czynności dokonywane w latach następnych. W żaden sposób działalność J. K. nie odpowiadała definicji działalności gospodarczej.
Nadto, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie wśród źródeł przychodu wskazują na działalność gospodarczą oraz sprzedaż rzeczy ruchomych dokonywaną przed upływem pół roku od daty zakupu /art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d"/. Ustawodawca przewidział zatem możliwość dokonywania przez podatników sprzedaży rzeczy ruchomych, a wyraźne opodatkowanie takich czynności /jeżeli powstaje dochód/ miało na celu bądź ograniczenie zakupu na tzw. handel bądź właśnie powstanie obowiązku zapłaty podatku na rzecz Skarbu Państwa. Zgodnie z zasadą racjonalnego ustawodawcy nie można uznać, aby przepisy prawa przewidywały opodatkowanie tych samych czynności, tego samego przychodu jako pochodzącego z dwóch źródeł. Skoro ustawa wyróżnia oba źródła - to znaczy, iż w sprawie niniejszej opodatkowaniu podlegała sprzedaż rzeczy ruchomych, a nie działalność gospodarcza. Podatnik taki właśnie dochód zadeklarował i właściwy podatek zapłacił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nieuwzględniając skargi mimo oczywistego naruszenia przepisów prawa materialnego naruszył art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podobnie Sąd I instancji naruszył art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie uchylił decyzji mimo opisanych poniżej naruszeń zasad postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy.
Organy podatkowe w toku postępowania naruszyły szereg zasad, a przede wszystkim naruszyły zasadę prawdy obiektywnej /art. 122 Ordynacji podatkowej/ oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego /art. 187 par. 1/, jak też przekroczyły prawo do swobodnej oceny dowodów /art. 191/. W dodatku nie uzasadniły w sposób należyty swojego stanowiska, co przeczy zasadzie przekonywania /art. 124/ i stanowi formalną wadę decyzji /art. 210 par. 4/. Zarzut ten uzasadniony jest faktem, iż bez głębszego uzasadnienia autorytatywnie przyjęto, że skarżący poczynając w zasadzie od 1997 r. do 2002 r. prowadził działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami. Nadto ewidentną wadą uzasadnienia decyzji był brak wskazania sposobu ustalania obrotu, a jedynie powołanie się na decyzję w zakresie podatku od towarów i usług, w której określono zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Uzasadnienie decyzji, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nie mogło odwoływać się do uzasadnienia zawartego w innej decyzji. Działanie organów podatkowych było oczywiście nieuprawnione. Nie można bowiem upraszczać oceny okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie. Stan faktyczny był co do zasady bezsporny. Błędne było jednak założenie, iż sprzedaż w 1998 r. dwóch samochodów stanowiła działalność gospodarczą.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Jarosława K. od opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Można ją oprzeć wyłącznie na dwu podstawach:
- naruszeniu /przez Sąd/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./,
- naruszeniu /przez Sąd/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ustawy/.
Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu... skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Rozpoznawana skarga kasacyjna dalece tym wymogom nie odpowiadała jeśli chodziło o uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Zarzucając WSA naruszenie przepisów procesowych autor skargi ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, że organy podatkowe naruszyły, w postępowaniu prowadzonym wobec podatnika, art. 122, 124, 187 par. 1, art. 191 i 210 par. 4 Ordynacji podatkowej, nie wskazał na czym konkretnie te naruszenia polegały. Nie można uzasadnić, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zarzutu naruszenia prawa jedynie wyrażeniem niezadowolenia z rozstrzygnięcia organu administracji dotyczącego zobowiązań podatkowych skarżącego.
Autor skargi nie próbował nawet odnieść się do oceny takich samych zarzutów, podniesionych w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej; dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - w skarżonym wyroku.
Tymczasem obowiązkiem skarżącego było wskazanie nie tylko przepisów procesowych naruszonych przez Sąd ale wyjaśnienie na czym naruszenie /naruszenia/ polegało i jaki miał być jego istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu.
Nie naruszało art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznanie przez WSA za zgodną z prawem oceny stanu faktycznego dokonanej przez organy podatkowe; odnoszącej się do działalności skarżącego na przestrzeni kilku kolejnych lat i odniesionej do przychodów uzyskanych w poszczególnych latach. Fakt nierównomiernego rozłożenia w czasie sprzedaży samochodów w tym celu kupionych /kupionych i wyremontowanych czy też złożonych/ na tę ocenę nie mógł mieć wpływu.
Nie było warunku - dla uznania działalności za gospodarczą - dokonania co najmniej określonej ilości transakcji - sprzedaży rzeczy w tym celu kupionych, w poszczególnych latach podatkowych.
Zamiary skarżącego w tym względzie były jednoznaczne. Nie mając innych środków utrzymania podjął działania, które miały te środki jemu i rodzinie zapewnić. Był to handel samochodami, głównie sprowadzanymi z zagranicy.
Zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny co do zgodności z prawem ocena zamiaru i działań skarżącego zgodna była z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i mieściła się w granicach zakreślonych przepisami o postępowaniu podatkowym. Z faktu, iż między nabyciem niektórych samochodów, a ich sprzedażą upłynęło mniej czy więcej niż 6 miesięcy nie można było wyciągać wniosku, że niektóre transakcje były wykonywane w ramach działalności gospodarczej, a inne nie. Nie było również dowolności w ocenie - jako niewiarygodnych - oświadczeń podatnika co do tego, że niektóre z kupionych samochodów używał "dla własnych potrzeb" i dlatego ich sprzedaż nie była wykonywaniem działalności gospodarczej. Np. w oświadczeniu z 13 września 2002 r. podatnik stwierdził, iż sprowadził i używał dla własnych potrzeb 10 różnych samochodów, przy czym te własne potrzeby /w odniesieniu do 4 samochodów/ to "objazd i poszukiwanie następnych samochodów", a więc używanie ich w działalności gospodarczej, która "stanowiła źródło utrzymania". Natomiast w ogóle nie wyjaśnił na czym polegało wykorzystywanie "dla własnych potrzeb" 6 pozostałych samochodów.
Fakt, że podjęta działalność w początkowym okresie była dopiero "rozkręcana" i nie przynosiła istotnych dochodów, nie zmieniał jej charakteru.
Skoro skarżący nie zakwestionował skutecznie oceny stanu faktycznego sprawy, to nie mógł osiągnąć zamierzonego celu stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego przez Sąd; również bez uzasadnienia, chociaż winien wskazać na czym polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przez WSA powołanych przepisów i jaka, zdaniem skarżącego, winna być wykładnia właściwa ich zastosowania.
Skoro ustalone zostało, że Jarosław K. prowadził działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami to prawidłowym było uznanie, że uzyskiwał przychody ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, i że wobec nieprowadzenia ewidencji przychodów podlegał konsekwencjom z art. 30 ust. 7 tej ustawy.
Art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu... jednoznacznie stanowił, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjne, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Nieważność postępowania, przesłanki której wymienione zostały w art. 183 par. 2 ustawy w rozpoznawanej sprawie nie występowała. Sąd był zatem związany zarzutami skargi i ich uzasadnieniem; w rozpoznawanej sprawie brakiem takowego. Nie mógł we własnym zakresie "wykładać" intencji skarżącego ani ponownie oceniać zgodności z prawem poszczególnych decyzji wymiarowych organów podatkowych w ich całokształcie.
Z braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu administracyjnym, orzekł jak w wyroku.