FSK 1748/04

FSK 1748/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-06-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Lubiński
Stefan Babiarz /sprawozdawca/
Sylwester Marciniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Ochrona środowiska
Podatkowe postępowanie
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 55 poz 577
art. 1 ust. 2, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 171 ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 2 par. 1 pkt 1, art. 3 pkt 3 lit. c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1998 nr 155 poz 1014
art. 34a, art. 109 ust. 2 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych.
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 86, art. 91 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2001 nr 99 poz 1079
art. 47e ust.2, art. 47f ust. 2
Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art. 402 ust. 5
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Tezy
Uchwała rady gminy w przedmiocie umorzenia i rozłożenia na raty należności z tytułu opłat za wycięcie drzew i krzewów mieści się w zakresie kompetencji Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Stefan Babiarz (spr.), Bogdan Lubiński, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 kwietnia 2004 r., sygn. akt SA/Sz 776/03 w sprawie ze skargi Rady Miejskiej w P. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. z dnia 19 marca 2003 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia 20 lutego 2003 r. w przedmiocie częściowego umorzenia i rozłożenia na raty zobowiązania pieniężnego z tytułu kary pieniężnej. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od Rady Miejskiej w P. na rzecz Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. kwotę 270,- (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004 r., SA/Sz 776/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił uchwałę (...) Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. z dnia 19 marca 2003 r. stwierdzającą nieważność uchwały (...) Rady Miasta w P. z dnia 20 lutego 2003 r. umarzającej częściowo sp. z o.o. "R." należność pieniężną w kwocie 1.576.218 zł z tytułu kary pieniężnej orzeczonej decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. i rozkładającej na raty płatność 200.000 zł tej kary oraz stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Z ustaleń Sądu wynika, że uchwała Rady Miasta w P. zapadła na skutek wniosku sp. z o.o. "R." w J., a w podstawie prawnej uchwały organ powołał się na treść art. 34a ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych /t.j. Dz.U. 2003 nr 15 poz. 148/, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić szczegółowe zasady i tryb umarzania wierzytelności jej jednostek organizacyjnych z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, udzielania ulg w spłaceniu tych należności oraz wskazać organy do tego uprawnione. Z kolei wedle Sądu Kolegium RIO w S. powołało się w podstawie prawnej uchwały stwierdzającej nieważność uchwały Rady Miasta w P. na art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych /t.j. Dz.U. 2001 nr 55 poz. 577 ze zm., zwanej dalej ustawą o RIO/ oraz art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./.
W uzasadnieniu tej uchwały Kolegium stwierdziło, że przepis ust. 34a ustawy o finansach publicznych upoważnia radę gminy do ustalania szczegółowych zasad i trybu umorzenia wierzytelności jej jednostek organizacyjnych, czyli zezwala radzie na określenie reguł oraz sposobu postępowania przy umarzaniu określonych wierzytelności oraz na wskazanie organów, które będą upoważnione do podejmowania rozstrzygnięć indywidualnych w przedmiotowych sprawach. Są to więc kompetencje o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, a nie indywidualnym /wyrok NSA z dnia 7 września 2001 r., II SA/Wr 1826/01 - Orzecz. w sprawach Samorządowych 2002 nr 1 poz. 14/.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie podniesiono zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO polegający na przekroczeniu przez Kolegium RIO swych kompetencji oraz naruszeniu art. 34a ustawy o finansach publicznych przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że organ stanowiący nie może wskazać siebie jako jednego z organów uprawnionych do umorzenia i stosowania innych ulg.
W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w S. wniosła o jej oddalenie z przyczyn podanych w swej uchwale, a ponadto podkreśliła, że Konstytucja RP, nie różnicując kompetencji organów nadzoru, w art. 171 ust. 2 stanowi, że organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są Prezes Rady Ministrów i wojewodowie, a w zakresie spraw finansowych - regionalne izby obrachunkowe. Stąd też treść art. 11 ust. 1 ustawy o RIO należy odczytywać jako generalne umocowanie do badania uchwał jednostek samorządu terytorialnego w zakresie spraw finansowych, w tym wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o RIO /wyrok NSA z dnia 22 marca 2001 r., II SA/Ka 2606/00 - Orzecz. w sprawach Samorządowych 2002 nr 1 poz. 17/. To oznacza, że Rada Miasta nie mogła też wskazać siebie jako właściwej do rozstrzygania w zakresie umarzania i rozkładania na raty należności pieniężnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając uchwałę Kolegium RIO w Szczecinie, stwierdził, że skarga jest zasadna. Sąd podkreślił, że art. 11 ustawy o RIO w sposób wyczerpujący wylicza materię uchwałodawczą podlegającą kompetencji regionalnych izb obrachunkowych. Z tego też powodu za niedopuszczalne należy uznać rozszerzanie katalogu kompetencyjnego regionalnych izb obrachunkowych.
Podjęta przez Radę Miasta w P., zakwestionowana uchwałą Kolegium RIO, uchwała w przedmiocie określenia szczególnych zasad i trybu umarzania wierzytelności jednostek organizacyjnych z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się ustawy - Ordynacja podatkowa, udzielania innych ulg w sprawach tych należności oraz organów do tego uprawnionych, nie zalicza się do żadnej z kategorii uchwał wymienionych w art. 11 ust. 1 ustawy o RIO. Także brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 1 tej ustawy powoduje, że nie jest możliwe orzekanie przez Kolegium o nieważności innych uchwał niż wymienione w art. 11 ust. 1 ustawy o RIO. Sąd podkreślił przy tym, a to w związku z powołaniem się na argumentację z wyroku NSA z dnia 7 września 2001 r., II SA/Wr 1826/01, że nie zajmował się zgodnością z prawem uchwały Rady Miasta w P. z uwagi na brak kompetencji Kolegium do stwierdzenia jej nieważności.
Od powyższego wyroku Regionalna Izba Obrachunkowa w S. za pośrednictwem pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 86 ustawy o samorządzie gminnym i art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO, albowiem przepis art. 86 ustawy o samorządzie gminnym stwarza podstawę do badania przez regionalną izbę obrachunkową wszystkich uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach finansowych, a sprawa będąca przedmiotem uchwały Rady Miasta w P. mieści się w zakresie spraw określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO, ponieważ jej postanowienia przesądzają o podstawie planowania dochodów i wydatków budżetowych. Przepis art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO należy interpretować rozszerzająco, obejmując nim uchwały stanowiące o podstawach planowania dochodów i wydatków budżetu, za czym przemawia wykładnia systemowa tego przepisu dokonana z uwzględnieniem treści art. 86 ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi bądź przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta w P. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w skardze do Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym uchwała (...) organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały (...) w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 90. Stosownie zaś do art. 90 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wójt przedkłada regionalnej izbie obrachunkowej, na zasadach określonych w ust. 1 /w terminie 7 dni od dnia podjęcia uchwały/, uchwałę budżetową, uchwałę w sprawie absolutorium oraz inne uchwały rady gminy (...) objęte zakresem nadzoru regionalnej izby obrachunkowej. Jest charakterystycznym to, że powyższy przepis nie określa wyczerpująco zakresu nadzoru regionalnej izby obrachunkowej, a tylko wskazuje przykładowo te uchwały, które wójt jest obowiązany przedkładać regionalnej izbie obrachunkowej. Natomiast organ nadzorczy i jego zakres kompetencji zostały uregulowane w art. 171 ust. 2 Konstytucji RP, art. 86 ustawy o samorządzie gminnym i w art. 11 ust. 1 ustawy o RIO.
Z pierwszego przepisu wynika, że organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są Prezes Rady Ministrów i wojewodowie, a w zakresie spraw finansowych - regionalne izby obrachunkowe. Podobny w treści jest przepis art. 86 ustawy o samorządzie gminnym, który stwierdza, że organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Ten ostatni przepis w porównaniu z art. 171 ust. 2 Konstytucji RP ma tylko węższy zakres podmiotowy. Podobnie o zakresie nadzoru regionalnych izb obrachunkowych wypowiada się art. 1 ust. 2 ustawy o RIO, który stwierdza, że izby sprawują nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego w zakresie spraw finansowych oraz dokonują kontroli gospodarki finansowej i zamówień publicznych: jednostek samorządu terytorialnego (...). Wyraźnie więc już z tego przepisu wynika, że ustawa o regionalnych izbach obrachunkowych rozróżnia i rozgranicza sferę uprawnień nadzorczych i sferę uprawnień kontrolnych izb obrachunkowych, a także podmiotowy i przedmiotowy zakres kontroli i nadzoru /uchwała TK z dnia 5 października 1994 r., W 1/94 - OTK 1994 nr 2 poz. 47/.
Pozostawiając na uboczu środki kontroli /prewencyjne/ regionalnych izb obrachunkowych jako niedotyczące rozpoznawanej sprawy, należy zwrócić uwagę na to, że środki nadzoru to środki będące formą władczej ingerencji organu nadzoru i zalicza się do nich m.in. stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy, wstrzymanie wykonania uchwały objętej postępowaniem nadzorczym, skargę do sądu administracyjnego /Z. Leoński, Nadzór nad samorządem terytorialnym w świetle ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - Państwo i Prawo 1990 nr 12 str. 13; F. E. Schnapp, Samorząd i nadzór państwowy - antagonizm czy kooperacja - Samorząd Terytorialny 1993 nr 3 str. 76/. W literaturze podkreśla się, że kryterium rozgraniczającym powyższe środki nadzoru i kontroli to kryterium władztwa, co oznacza, że nie każda czynność organu nadzoru wykonującego równocześnie zadania kontrolne jest przejawem władczej ingerencji w sferę funkcjonowania samorządu terytorialnego /Z. Kmieciak [w:] glosa do wyroku NSA z dnia 22 września 1997 r., I SA/Ka 980/97 - OSP 1998 z. 5 str. 276-278; postanowienie NSA z dnia 25 listopada 1994 r., III SA 529/94/. Zachodzi więc pytanie, które przepisy ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych regulują stosowanie środków nadzoru, albowiem te będą dotyczyć spraw finansowych.
Przedstawiony w skardze kasacyjnej przepis art. 86 ustawy o samorządzie gminnym, podobnie jak i art. 171 ust. 2 Konstytucji RP w sposób skonkretyzowany wskazują na zakres podmiotowy nadzoru nad jednostkami samorządu terytorialnego, w tym gmin, traktując zakres przedmiotowy w sposób dość ogólny i to tylko na tyle, na ile jest to niezbędne dla prawidłowego określenia zakresu podmiotowego i rozgraniczenia kompetencji organów nadzoru. Jest jeszcze charakterystyczne to, że w odniesieniu do Prezesa Rady Ministrów art. 148 pkt 6 Konstytucji RP stwierdza, że jego zakres przedmiotowy jako organu nadzoru określają Konstytucja i ustawy. Zakres przedmiotowy nadzoru w sprawach finansowych powinien być więc uregulowany w odrębnej ustawie ustrojowej o regionalnych izbach obrachunkowych, która jednakże nie definiuje pojęcia sprawy finansowej, o której mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o RIO, art. 86 ustawy o samorządzie gminnym i art. 171 ust. 2 Konstytucji RP.
Takim przepisem regulującym zakres przedmiotowy nadzoru w sprawach finansowych jest art. 11 ust. 1 ustawy o RIO, który jednakże nie stwierdza, że wymieniony w nim zakres spraw dotyczy spraw finansowych, i - co więcej - wprost nie stwierdza, że określa on zakres nadzoru regionalnych izb obrachunkowych, lecz określa, że "izba bada" uchwały podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego w sprawach m.in.: 1/ procedury uchwalania budżetu i jego zmian (...), 5/ podatków i opłat lokalnych (...). Jednakże z wykładni systemowej /art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 1 ustawy o RIO/ wynika, że przedstawione w tym przepisie i wyliczone wyczerpująco w pkt 1-6 sprawy są sprawami finansowymi objętymi nadzorem regionalnych izb obrachunkowych, albowiem wyraźnie powołane wyżej przepisy określają postępowanie w tych sprawach jako postępowanie nadzorcze.
Również do takiego wniosku skłania to, że przepisy art. 1 ust. 2 i art. 11 ust. 1 ustawy o RIO od dnia 29 listopada 2003 r., zgodnie z ustawą z dnia 24 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 149 poz. 1454/ otrzymały od dnia 29 listopada 2003 r. nowe brzmienie wyraźnie doprecyzowujące i zgodnie z nimi sprawami finansowymi są wyłącznie sprawy określone w art. 11 ust. 1 ustawy o RIO /art. 1 ust. 2/, a właściwość rzeczowa regionalnych izb obrachunkowych w sprawach finansowych określonych w art. 11 ust. 1 jest działalnością nadzorczą regionalnych izb obrachunkowych.
Nie może więc budzić wątpliwości, że sprawami finansowymi i kompetencjami nadzorczymi także do dnia 28 listopada 2003 r. regionalnych izb obrachunkowych, o których mowa w art. 171 ust. 2 Konstytucji RP i w art. 86 ustawy o samorządzie gminnym, są sprawy wymienione w art. 11 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o RIO. Powstaje więc kolejne pytanie, czy podjęta przez Radę Miejską w P. uchwała w sprawie częściowego umorzenia i rozłożenia na raty zobowiązania pieniężnego jest uchwałą objętą nadzorem regionalnej izby obrachunkowej i czy została podjęta w sprawie finansowej, o której mowa w art. 171 ust. 2 Konstytucji, art. 86 ustawy o samorządzie gminnym i art. 1 ust. 2 ustawy o RIO. Jest przy tym niespornym w sprawie to, że umorzona i rozłożona na raty należność pieniężna była opłatą za usunięcie drzew i krzewów.
Wpływy z tego rodzaju opłat są przychodami gminnego funduszu ochrony środowiska tej gminy, z której terenu usunięto drzewa i krzewy /art. 402 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./. Zgodnie zaś z art. 109 ust. 2 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych /Dz.U. nr 155 poz. 1014 ze zm./ przychody i wydatki gminnego funduszu celowego są objęte budżetem uchwalonym w formie uchwały budżetowej organu stanowiącego gminy. Procedura uchwalania budżetu i jego zmiany /art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO/ jest uregulowana w art. 119-125 ustawy o finansach publicznych, a więc tym samym nie mieści się w niej podjęcie uchwały przez organ stanowiący gminy określającej szczegółowe zasady i tryb umarzania wierzytelności jej jednostek organizacyjnych z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, udzielania ulg w spłacaniu tych należności oraz wskazującej organy do tego uprawnione /art. 34a ustawy o finansach publicznych/. Okoliczność ta wskazywałaby wprawdzie na trafność rozstrzygnięcia Sądu, jednakże tylko na gruncie powołanego przepisu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO.
Należy jednak zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, kontrolując legalność zaskarżonej uchwały, nie był związany granicami skargi /art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Jednakże należy zwrócić uwagę na to, że przedmiotem oceny legalności /art. 85 ustawy o samorządzie gminnym/ dokonanej przez Regionalną Izbę Obrachunkową w S. była uchwała Rady Miasta w P. umarzająca i rozkładająca na raty należność pieniężną będącą opłatą za usunięcie drzew i krzewów i będącą daniną publiczną wynikającą ze stosunku publicznoprawnego /art. 400 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych/. Są więc niepodatkową należnością budżetu tej jednostki samorządu terytorialnego, do której ustalania lub określania jest uprawniony wójt /burmistrz/ jako organ podatkowy, co wynika wprost z art. 47e ust. 2, art. 47f ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /t.j. Dz.U. 2001 nr 99 poz. 1079 ze zm./. Jako niepodatkowa należność budżetowa /art. 2 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej/ opłaty te zgodnie z definicją podatku zawartą w art. 3 pkt 3 lit. "c" Ordynacji podatkowej mieszczą się w pojęciu podatek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o RIO.
W tym ostatnim przepisie, a nie w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO, tkwi kompetencja Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. do stosowania w tej sprawie postępowania nadzorczego. Wprawdzie w uchwale z dnia 17 lipca 2000 r., FPK 1/00 - ONSA 2001 Nr 1 poz. 13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opłaty za usunięcie drzew i krzewów nie są niepodatkowymi należnościami budżetowymi w rozumieniu art. 2 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ale pogląd ten wyraził na gruncie nieobowiązującej w 2002 r. ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./. Z przepisu art. 47f ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wynika jednoznacznie, że opłaty te nalicza i pobiera organ właściwy do wydania zezwolenia, a skoro są one przychodem gminnego funduszu ochrony środowiska i są objęte budżetem gminy uchwalonym uchwałą, to tym samym są należnością budżetu tej jednostki samorządu terytorialnego.
Oznacza to w konsekwencji, że uchwała Rady Miasta w P. w przedmiocie umorzenia i rozłożenia na raty należności z tytułu opłat za wycięcie drzew i krzewów mieściła się w zakresie kompetencji Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, albowiem była objęta przepisem art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o RIO, przez co była sprawą finansową w rozumieniu art. 86 ustawy o samorządzie gminnym i art. 171 ust. 2 Konstytucji RP.
Odnosząc powyższe rozważania do wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, należy podkreślić, że Sąd nie naruszył art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o RIO, albowiem niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przepisów kompetencyjnych. W wyroku NSA z dnia 14 marca 1994 r., III SA 1090/93 /Wspólnota 1994 nr 26 str. 14/ trafnie wskazano, że kompetencji organu państwowego do działań władczych nie można domniemywać. Natomiast niewątpliwie naruszył przepis art. 86 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ błędnie przyjął, iż przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w P. nie mieściła się w kompetencji Kolegium jako sprawa finansowa objęta zakresem nadzoru tego organu określonym w art. 11 ust. 1 ustawy o RIO.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 2 oraz art. 205 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oraz par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.