FSK 1726/04

FSK 1726/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Edyta Anyżewska
Janusz Lewkowicz /sprawozdawca/
Marek Zirk-Sadowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
SA/Bd 3285/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2004-04-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 23 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk – Sadowski, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska, Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Krzysztofa W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt SA/Bd 3285/03 w sprawie ze skargi Krzysztofa W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 20 października 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Krzysztofa W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 1.200 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r. SA/Bd 3285/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Krzysztofa W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.
W motywach orzeczenia wskazano, że decyzją (...) z dnia 20 października 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 21 lipca 2003 roku (...) utrzymał w mocy tę decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie 24.606 zł.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zasadny jest jedynie zarzut braku powołania w podstawie prawnej decyzji z 21 lipca 2003 r. art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednak wobec braku zakwalifikowania kwoty 35.600 zł do kosztów uzyskania przychodów brak podania podstawy prawnej regulującej to zagadnienie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Powołując się na treść ww. art. 23 ust. 1 pkt 5 Dyrektor Izby stwierdził, iż uznanie za koszt uzyskania przychodów straty w środkach obrotowych, w części niepokrytej odszkodowaniem z tytułu ubezpieczeń może nastąpić, tylko wtedy gdy są to straty rzeczywiste, wynikające z protokołów szkód potwierdzonych przez właściwe organy oraz prawidłowo udokumentowane.
Obowiązek pisemnego dokumentowania zdarzeń gospodarczych, w tym poniesionej straty w środkach obrotowych, wynika z przepisów par. 1 ust. 1 i par. 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W kosztach uzyskania przychodu spółki cywilnej "S." nie została zaewidencjonowana strata w środkach obrotowych z tytułu kradzieży gotówki w sklepie "F.". W postępowaniu dowodowym stwierdzono, że suma utargów z kasowych raportów okresowych za dany miesiąc zgodna była z miesięcznymi raportami fiskalnymi za ten miesiąc i zaewidencjonowana w rejestrze sprzedaży VAT oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Podniesiono, iż dowody KW, na podstawie których dokonywano wypłaty gotówki /na których według strony znajdowały się jej sfałszowane podpisy potwierdzające, iż to strona odebrała gotówkę/ nie były opatrzone numerami, nie zawierały też śladu przeprowadzenia kontroli. Brak było podpisu osoby sprawdzającej je pod względem formalnym, merytorycznym i rachunkowym. Zdaniem organu II instancji udziałowcy firmy "S." nie dołożyli należytej staranności w dokumentowaniu oraz kontroli przychodu i rozchodu gotówki. W momencie stwierdzenia niedoboru nie sporządzono także stosownych raportów. Faktu kradzieży nie potwierdziły również; postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w B. oraz opinia biegłego rewidenta Andrzeja Ł. Prokuratura Rejonowa umorzyła postępowanie, ponieważ ekspertyza grafologiczna nie dała podstaw do wypowiedzenia się czy istotnie doszło do podrobienia podpisów. Biegły rewident stwierdził natomiast, iż stan zapasu gotówki na koniec miesiąca odpowiada sumie przychodów z utargu, w uzgodnieniu z raportem fiskalnym, oraz wydatkom potwierdzonym dowodami wypłat. Stwierdzono, że brak podpisów w raportach kasowych i brak formalnego zamknięcia ewidencji na dzień rozpoczęcia inwentaryzacji uniemożliwia prawidłowe rozliczenie osoby odpowiedzialnej za obrót kasowy. Niemożliwa jest także ocena prawidłowości sporządzonej w dniu 18 września 2000 r. w sklepie "F." inwentaryzacji oraz ustalenie, czy niedobór w zakresie rozliczeń towarów faktycznie zaistniał, ani jaka była jego wielkość. Dyrektor Izby przyznał, że strona nie była zobowiązana do prowadzenia ewidencji przychodu i rozchodu środków pieniężnych w sklepie. Mimo tego, winna to robić we własnym interesie organizując dozór nad obrotem gotówkowym sklepu. Organ II instancji uznał, że skoro z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby komukolwiek udowodniono zagarnięcie gotówki z kasy, a ponadto nie przedłożono protokołów niedoboru środków pieniężnych w momencie ich stwierdzenia, brak jest podstaw do uznania za koszty uzyskania przychodów wnioskowanej przez stronę kwoty 35.600 zł.
W skardze do Sądu wskazano naruszenie art. 2, 7 i 83 Konstytucji RP i art. 120, 121, Ordynacji podatkowej oraz art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący dowodził, iż przepisy regulujące zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie nakładają na podatnika obowiązku inwentaryzacji środków pieniężnych a ewidencja ta w żadnym miejscu nie bilansuje aktywów i pasywów firmy. Według strony uzasadnienie decyzji w części odnoszącej się do powstałej straty w środkach obrotowych nie wskazuje przepisów, wskutek których nieprzestrzegania przez stronę doszło do powstania straty.
Ponadto skarżący twierdził, że organy podatkowe pominęły fakt prowadzenia postępowań przez organy ścigania i sąd. Nie dały wiary zgromadzonemu materiałowi dowodowemu. Sam fakt prowadzenia postępowania zdaniem skarżącego to dowód w sprawie. Skarżący w odwołaniu podniósł także, że żaden z dowodów ww. postępowań nie stwierdza, że nie doszło do okradzenia strony.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skarżonej decyzji oraz przedstawioną w niej argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Oddalając skargę Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu straty muszą być zawsze rzeczywiste i prawidłowo udokumentowane. Obowiązek pisemnego udokumentowania zdarzeń gospodarczych, w tym strat w środkach obrotowych wynika z przepisów par. 1 ust. 1 i par. 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. /Dz.U. nr 105 poz. 1199/.
Ponadto, stosownie do par. 11 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia podatnik zobowiązany jest do prowadzenia księgi przychodów i rozchodów w sposób rzetelny i niewadliwy, dokonując zapisów w oparciu o dowody księgowe. Zatem obowiązuje tu zasada pisemności w dokumentowaniu zdarzeń gospodarczych.
Zdaniem Sądu organy podatkowe dowiodły, że strona nie dołożyła należytej staranności w dokumentowaniu oraz kontroli przychodu i rozchodu gotówki. Świadczą o tym dowody kasowe /KW/ i raporty kasowe, które nie były przez nikogo weryfikowane pod względem prawidłowości przeprowadzania operacji finansowych i ich właściwego udokumentowania. Brak jest podpisów osoby sprawdzającej powyższe dokumenty, pod względem formalnym, merytorycznym i rachunkowym. A przecież to podatnik odpowiada za zorganizowanie pracy, kontrolę i nadzór nad prowadzoną działalnością. Sąd stwierdził ponadto, że samo prowadzenie postępowań karnych nie jest dowodem wskazującym na popełnienie przestępstwa, a co za tym idzie za dowód, iż rzeczywiście wystąpiła strata, zwłaszcza, że wynik prowadzonych postępowań nie potwierdził ani faktu popełnienia przestępstwa ani nie doprowadził do ustalenia kto podpisał dowody wypłat z kasy sklepu "F.". Dowodem na zagarnięcie gotówki nie jest, wbrew twierdzeniom strony fakt wydania przez sąd karny wyroku uniewinniającego w sprawie. W sentencji tego typu wyroku Sąd karny nie stwierdza, czy doszło do przestępstwa.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz par. 1, par. 2 ust. 1, par. 11 ust. 1 i par. 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
W uzasadnieniu skargi podważono wywody Sądu odnoszące się do art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podnosząc, iż z przepisu tego nie wynika, jakie warunki trzeba spełnić aby strata w środkach obrotowych mogła być uznana za koszty. Zakwestionowano także twierdzenia Sądu dotyczące mocy dowodowej prowadzonych postępowań karnych, powołując się w tym zakresie na zaufanie strony do organów podatkowych.
W dalszej części uzasadnienia podjęto obszerną polemikę z twierdzeniem Sądu dotyczącym zobowiązania strony do pisemnego udokumentowania niedoboru środków obrotowych zgodnie z par. 1 ust. 1 i par. 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, podnosząc w tym zakresie, iż przepisy te nie mają zastosowania do powstałej straty w środkach obrotowych.
Dodatkowo zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu, iż zawiera w uzasadnieniu powołanie się na nie istniejący przepis prawa par. 1 ust. 1 cytowanego rozporządzenia MF, podczas gdy par. 1 nie zawiera podziału na dalsze jednostki redakcyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1.naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2.naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie, autor skargi kasacyjnej zarzuca sądowi I instancji tylko błędną wykładnię podanych wyżej przepisów prawa materialnego twierdząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny Wydział I w Bydgoszczy przeprowadził rozszerzającą interpretację art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /w brzmieniu obowiązującym w 2000 r./ /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./. Zdaniem strony skarżącej, WSA uznał, iż trzeba spełnić wiele warunków, aby strata w środkach obrotowych mogła być uznana za koszty, nie precyzując jednak ich wprost i nie podając podstaw prawnych, z których mają one wynikać.
Z zarzutem tym nie sposób się jednak zgodzić. Analiza uzasadnienia wyroku wykazuje, że WSA uznał za istotę sporu pomiędzy stronami nieuwzględnienie wniosku wspólników spółki cywilnej o podwyższenie kosztów uzyskania przychodów o straty w środkach obrotowych w wysokości kwoty związanej z zagarnięciem gotówki - czego w skardze kasacyjnej się nie kwestionuje - i ocenił postępowanie wyjaśniające prowadzone w tym zakresie przez organy podatkowe, uznając, że nie naruszono w nim przepisów postępowania podatkowego.
W gruncie rzeczy WSA przytoczył tylko treść powołanego przepisu ustawy i wyjaśnił, że pojęcie kosztu w sensie ekonomicznym nie pokrywa się z pojęciem kosztu w sensie prawa podatkowego. Stąd powołanie się na rozumowanie a contrario, dla podkreślenia, że kategorii kosztu w sensie prawnym nie można rozszerzać i utożsamiać z wszelkim kosztem poniesionym przez prowadzącego działalność gospodarczą. Stwierdzenie to nie budzi żadnych wątpliwości i wielokrotnie było wyrażane w orzecznictwie NSA, co zresztą WSA wyjaśnił przytaczając również stosowane orzeczenie.
Również przytoczenie przez WSA rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 105 poz. 1199/ nie wiązało się z wątpliwościami interpretacyjnymi, a strona skarżąca nie przytacza w tej mierze żadnych konkretnych zarzutów w skardze kasacyjnej. Wskazane w skardze błędne przytoczenie par. 1 tego rozporządzenia nie miało zaś istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy
Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego przez WSA w Bydgoszczy należy zatem uznać za niezasadny.
Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytacza się szereg zarzutów związanych z dokonaną przez WSA oceną samego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy podatkowe. Autor skargi wyjaśnia bardzo obszernie problematykę prawidłowego i starannego dokumentowania strat spowodowanych kradzieżami. Ponieważ sama skarga podnosi jednak tylko zarzuty dotyczące błędnej wykładni prawa materialnego, to zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogą być przedmiotem oceny dokonywanej przez NSA. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania. Oznacza to, że ocenia zasadność skargi kasacyjnej w świetle powołanych w niej podstaw i przepisów prawa wskazanych jako naruszonych zaskarżonych wyrokiem.
Naczelny Sąd Administracyjny nie ma również jakiejkolwiek prawnej możliwości samodzielnego doprecyzowywania zarzutów skargi kasacyjnej bądź też do ustalania intencji strony, która ją wniosła. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest zaś między innymi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.03.2004 r, GSK 10/04, w którym stwierdzono wprost, że "Sąd kasacyjny nie może ... domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej. Nie może też samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani też uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Doprecyzowanie zarzutów skargi należy bowiem do obowiązków wnoszącego kasację" /Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392/.
W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że podstawy skargi kasacyjnej nie były usprawiedliwione, w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, orzekł jak w sentencji.