FSK 1475/04

FSK 1475/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Borkowski
Jerzy Rypina
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Po 1569/02 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-03-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski, Jerzy Rypina, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Spółki z o.o w likwidacji. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Po 1569/02 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Spółki z o.o w likwidacji. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 11 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1999 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 marca 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Sp. z o.o. w M. - w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 11 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości.
2. W czasie rozprawy w dniu 4 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając skargę, stwierdził, że za bezzasadny należało uznać zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności przepisów o prowadzeniu działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu I instancji zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy szczegółowo opisały stan i powierzchnie budynków, budowli i gruntów. Do obliczenia podstawy opodatkowania za rok 1999 przyjęto ustalenia i obmiary dokonane w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 30 października 2001 r. Sąd ponadto stwierdził, że zaskarżone decyzje dotyczyły roku 1999 r., a decyzje o pozwoleniu na rozbiórkę części budynków Starosta Powiatowy w Ż. wydał w dniu 22 listopada 2000 r. Sąd zaznaczył również, że zgodnie z treścią ustawy z dnia 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych za budynek, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Dopóki obiekt wykazuje powyższe cechy podlega opodatkowaniu. Ubytki w pokryciu dachowym nie dyskwalifikują natomiast budynku jako obiektu budowlanego.
Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, nieuzasadniony okazał się zarzut, że definicja budynku w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zaprzecza treści art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli bowiem w ustawie podatkowej określono przedmiot opodatkowania wskazując na jego niezbędne elementy, a dany obiekt spełnia wymogi zakreślone w ustawie podatkowej, wówczas niedopuszczalna jest rozszerzająca interpretacja przepisów podatkowych przez dodawanie elementów przedmiotu opodatkowania /np. twierdzenie, że budynkiem jest nie tylko obiekt budowlany spełniający wymogi określone w art. 3 ustawy ale taki, który musi być wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową itp./. Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych za grunty związane z działalnością gospodarczą, uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Skoro więc strona skarżąca jest przedsiębiorcą, obowiązek podatkowy wynika z samego posiadania nieruchomości.
3. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, z dnia 7 maja 2004 r. wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 oraz 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84/ o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu na dzień 11 kwietnia 1999 r. przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu go do niewłaściwego stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżone orzeczenie w istotny sposób narusza art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną jego subsumpcję tj. zastosowanie go do niewłaściwego stanu faktycznego.
Pełnomocnik ponadto skierował zarzuty pod adresem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając wydanej przez ten organ decyzji rażące naruszenie art. 120-123 oraz art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ albowiem organ ten przy rozpatrywaniu kwestii wysokości podatku od nieruchomości za 1999 r. zastosował podwyższone stawki podatku, jak dla nieruchomości przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej zamiast stawek podatków przeznaczonych dla gruntów będących w użytkowaniu wieczystym i budynków stanowiących własność Spółki.
Ponadto podniesiono, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy Sąd I instancji nie wziął pod uwagę zarzutów skarżącej co do nieprawidłowości w ustaleniu przez organ stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana przedmiotowa decyzja. W ocenie pełnomocnika skarżącej Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny bezkrytycznie przyjął, że ustalenie podstawy opodatkowania nastąpiło w sposób zgodny z prawem. Oddalając skargę Sąd oparł się na językowej wykładni naruszonych przepisów. Zdaniem pełnomocnika Spółki, przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie" sposób przyjąć, że zdewastowane obiekty, które nie spełniają podstawowych wymogów prowadzenia w nich jakiejkolwiek działalności, nadające się do rozbiórki, są budynkiem przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. O tym czy budynek związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też nie, zależy wyłącznie od faktycznego sposobu jego wykorzystania. Na poparcie przedstawionego stanowiska, powołano się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego.
Pełnomocnik skarżącej Spółki podkreślił, że nie zachodzi żaden związek, pomiędzy opodatkowaną nieruchomością, a prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Dowodem tego jest fakt, że na podstawie decyzji Starosty powiatowego w Ż. z dnia 22 listopada 2000 r., budynki znajdujące się na gruncie skarżącej Spółki zostały zakwalifikowane, jako nadające się do rozbiórki. Tym samym, nieuzasadnione było pomijanie tej okoliczności zarówno przez organy podatkowe, jak i Sąd I instancji.
W dalszej części uzasadnienia, zarzucono organom podatkowym jak i Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie wykładni przepisów art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sprzecznej z poczuciem sprawiedliwości oraz zasadami logiki. Stwierdzono, powołując się przy tym na stanowisko doktryny, że tak dokonaną wykładnię, należy odrzucić, jako "jaskrawię społecznie niedorzeczną".
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. W skardze kasacyjnej przytaczając jej podstawy wskazano na naruszenie prawa materialnego tj. treści art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną ich wykładnię oraz ich niewłaściwe zastosowanie. Należy jednak zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia prawa materialnego można skutecznie zgłaszać tylko wtedy, gdy ustalony, co do zasady, w trakcie postępowania podatkowego stan faktyczny, będący podstawą, na której oparto zakończone orzeczenie sądu I instancji, nie nasuwa zastrzeżeń. Tymczasem wnoszący skargę kasacyjną, nie czyniąc zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a więc błędnego postępowania Sądu I instancji w wyniku czego przyjął on bezzasadnie ustalony stan faktyczny za odpowiadający prawdzie materialnej, wskazuje na to, że jest on ustalony niewłaściwie.
Argumentacji przemawiającej za taką treścią skargi kasacyjną dopatrzyć się można w jej uzasadnieniu. Wnoszący skargę kasacyjną nie kryje bowiem, iż jego zdaniem przedmiotowe obiekty są zdewastowane i nie spełniają podstawowych wymogów prowadzenia działalności gospodarczej, nadają się do rozbiórki, a więc nie mają żadnej użyteczności. Na dowód nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego wskazuję skargę z dnia 7 czerwca 2002 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. oraz przytacza zarzuty wskazujące na naruszenie przez ten organ przepisów postępowania podatkowego. Wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał więc w sposób prawidłowy podstawy kasacyjnej umożliwiającej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarga kasacyjna, z uwagi na jej szczególny i sformalizowany charakter, powinna być tak zredagowana aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Natomiast wskazana przez stronę podstawa kasacyjna ma charakter wiążący dla Sądu. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Sąd nie może zatem samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać ani w inny sposób ich korygować.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.