FSK 1320/04

FSK 1320/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kuczyńska
Krzysztof Stanik /przewodniczący/
Małgorzata Niezgódka - Medek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Po 832/02 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-02-03
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 3 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska, Małgorzata Niezgódka Medek (spr.), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Zagranicznego "V." H. J. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt I SA/Po 832/02 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Zagranicznego "V." H. J. w W. na decyzję Izby Skarbowej w Poznaniu Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia 6 lutego 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Zagranicznego "V." H. J. w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 2.700 zł /dwa tysiące siedemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W wyroku z dnia 3 lutego 2004 r. I SA/Po 832/02, zaskarżonym skargą kasacyjną Przedsiębiorstwa Zagranicznego "V." H. J. w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Przedsiębiorstwa na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia 6 lutego 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r.
W uzasadnieniu wyroku WSA przedstawił przebieg postępowania w sprawie.
Inspektor kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w P. decyzją z dnia 26 października 2001 r. określił Przedsiębiorstwu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. w kwocie 162.967 zł, zaległość podatkową w tym podatku w wysokości 165.473 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 88.689 zł.
Inspektor zakwestionował bowiem stanowisko podatnika, że kwota 350.000 zł, uzyskana w wyniku transakcji zawartej na podstawie umowy z dnia 31 maja 2000 r. przez Przedsiębiorstwo H. J. ze Spółką z o.o. "Vp." i udokumentowanej fakturą (...) z dnia 31 maja 2000 r., jest wolna od podatku od towarów i usług. Łączna wartość nabytych przez Spółkę "Vp." dóbr wyniosła 1.620.999,90 zł, natomiast przejęte zobowiązania Przedsiębiorstwa opiewały na kwotę 1.270.999,90 zł. Różnica w wysokości 350.000 zł została przedstawiona przez Przedsiębiorstwo w korekcie deklaracji podatkowej jako kwota nie podlegająca opodatkowaniu z tytułu sprzedaży przedsiębiorstwa.
W ocenie organu umowa nie dotyczyła sprzedaży przedsiębiorstwa lecz jedynie środków trwałych /o wartości 902.733,43 zł/ oraz urządzeń i wyposażenia /o wartości 281.431,12 zł/. W tej sytuacji nie wystąpił stan faktyczny uzasadniający zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej "ustawą o podatku od towarów i usług".
W odwołaniu od tej decyzji podatnik podniósł, że sprzedaż przedsiębiorstwa nie musi nastąpić na podstawie jednej czynności prawnej. W związku z tym miał prawo zastosować w odniesieniu do opisanej wyżej transakcji art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto zwrócił uwagę, że w chwili wystawienia faktury nr 1(...) nie istniała możliwość przeniesienia na nabywcę - Spółkę "Vp." - nieruchomości wchodzących w skład Przedsiębiorstwa oraz praw wynikających z otwartych postępowań celnych. Przeniesienie tych uprawnień uzależnione było bowiem od uzyskania zezwolenia właściwych władz organów administracji państwowej.
Izba Skarbowa w P. Ośrodek Zamiejscowy w P. wymienioną na wstępie decyzją z dnia 6 lutego 2002 r., po rozpatrzeniu odwołania utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy dokonał analizy art. 55[1] Kc i stwierdził, że z ustaleń dokonanych w toku kontroli skarbowej wynika, iż umowa z dnia 31 maja 2000 r. nie dotyczyła zbycia wielu rzeczy stanowiących w rozumieniu tego przepisu istotne elementy przedsiębiorstwa. Zbycie tych składników nie nastąpiło także w okresie następującym po podpisaniu umowy i wystawieniu faktury, obejmującej sprzedaż dóbr określonych w umowie. Ponadto organ zauważył, że dnia 21 lipca 2001 r. Sąd Rejonowy w P. dokonał zmiany w rejestrze handlowym na skutek, której Spółka "Vp." zmieniła nazwę na "T." Sp. z o.o.
W skardze do NSA na wyżej wymienioną decyzję organu drugiej instancji podatnik domagał się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji inspektora kontroli skarbowej, zarzucając im naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Podnosił w szczególności, że o zamiarze sprzedaży przez niego przedsiębiorstwa na podstawie spornej umowy świadczy list intencyjny z dnia 11 maja 2000 r. Ponadto czynności dokonane po dacie zawarcia umowy tj. po 31 maja 2000 r., miały na celu jedynie doprowadzenie do zbycia przedsiębiorstwa w całości. Nie wyrejestrowanie Przedsiębiorstwa spowodowane było koniecznością dokonania czynności mających na celu dokończenie procesu jego prywatyzacji.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i powołała się na argumenty podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który przejął sprawę do rozpoznania, stwierdził, że istota sporu pomiędzy podatnikiem a organami sprowadza się do kwestii czy umowa sprzedaży zawarta w dniu 31 maja 2000 r. przez H. J. - właściciela Przedsiębiorstwa "V." ze Spółką z o.o. "Vp." była umową sprzedaży przedsiębiorstwa.
Sąd podał, że w treści tej umowy stwierdzono, iż H. J. sprzedaje Spółce prawo własności ruchomości znajdujących się na terenie nieruchomości sprzedawcy położonej w W. przy ul. P. 3, wymienione w załączniku nr 1 /środki trwałe/ i w załączniku nr 2 /narzędzia i wyposażenie/ według stanu na dzień 31 maja 2000 r. za zryczałtowaną kwotę 350.000 zł, a ponadto oddaje w najem kupującemu na przeciąg roku posadowiony na gruncie tej nieruchomości budynek wraz z infrastrukturą techniczną, obejmujący całość pomieszczeń produkcyjnych i magazynowych zakładu produkcyjnego w W. Przedsiębiorstwa Zagranicznego "V.", w całości stanowiące gospodarczo i majątkowo zorganizowany i wyodrębniony ze składników majątkowych sprzedawca zakład produkcyjny.
W ocenie Sądu te postanowienia umowy nie pozwalają przyjąć, że była to umowa sprzedaży przedsiębiorstwa lub zakładu /oddziału/ samodzielnie sporządzającego bilans, nie objęta podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Sąd zwrócił uwagę, że ta ustawa nie zawiera definicji pojęcia "przedsiębiorstwo". Dlatego przyjął, że należy wykorzystać definicję zawartą w art. 55[1] Kc i dokonał jej analizy.
Sąd stwierdził, że umowa z dnia 31 maja 2000 r. obejmuje tylko niektóre składniki Przedsiębiorstwa Zagranicznego "V.", w tym ruchomości /środki trwałe, narzędzia i wyposażenie wyszczególnione w załącznikach/, których cenę określono na kwotę 350.000 zł. Taka też kwota została podana w fakturze nr 1(...) z dnia 1 czerwca 2000 r., wystawionej za "sprzedaż Przedsiębiorstwa Zagranicznego V.". Natomiast prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności zabudowań na tym gruncie zostały sprzedane przez skarżącego na rzecz Spółki "T." /poprzednia nazwa: Spółka z o.o. "Vp."/ dopiero aktem notarialnym dnia 30 maja 2001 r. Ponadto niesporne było, że Przedsiębiorstwo Zagraniczne "V." nadal istniało pod dawną firmą i prowadziło działalność - chociaż w ograniczonym zakresie. Decyzję o jego likwidacji właściciel podjął dopiero w dniu 21 września 2001 r. tj. po upływie prawie 16 miesięcy od zawarcia umowy z dnia 30 maja 2000 r.
Dlatego też Sąd podzielił stanowisko Izby Skarbowej, że wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2001 r. III RN 163/00, który strona powoływała na poparcie swojego stanowiska, dotyczył innego stanu faktycznego niż istniejący w rozpatrywanej sprawie. W sprawie, której dotyczył ten wyrok wyzbycie się wszystkich składników przedsiębiorstwa nastąpiło w znacznie krótszym czasie niż okres, który upłynął od zawarcia przez Przedsiębiorstwo Zagraniczne "V." pierwszej umowy dotyczącej sprzedaży części składników przedsiębiorstwa /31 maja 2000 r./ do sprzedaży pozostałego mienia /31 maja 2001 r./. Ponadto Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, że umowa z dnia 31 maja 2000 r. nie odpowiadała wymogom art. 75[1] par. 1 Kc, zgodnie z którym zbycie przedsiębiorstwa powinno być dokonane w formie pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym - pod rygorem nieważności /art. 73 ust. 2 Kc/
W podsumowaniu WSA w Poznaniu stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w szczególności art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku sporządzonej przez pełnomocnika - radcę prawnego skarżący, powołując się na art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", wniósł uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Zarzucił temu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący opisał przebieg postępowania przed organami, a także treść wyroku WSA w Poznaniu. Podkreślił, że Przedsiębiorstwo Zagraniczne "V." dokonało praktycznie dwóch czynności prawnych, składających się na jedno zdarzenie gospodarcze, jakim była sprzedaż przedsiębiorstwa. W dniu 31 maja 2000 r. zbyło ruchomości, a w dniu 30 maja 2001 r. zbyło nieruchomości i prawo użytkowania wieczystego. W związku z tym faktura nr 1(...), którą sprzedawca musiał wystawić, nie mogła obejmować wszystkich składników mienia przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo zbyło nieruchomości i prawo użytkowania wieczystego dopiero po uzyskaniu stosownych zezwoleń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji gdyż nabywcą przedsiębiorstwa był cudzoziemiec w rozumieniu ustawy o sprzedaży nieruchomości cudzoziemcom. Do czasu gdy te pozostałe składniki mienia przedsiębiorstwa mogły zostać sprzedane nabywcy przedsiębiorstwa strona oddała je nabywcy w najem. Tym samym już w dniu 31 maja 2000 r. nabywca nabył prawo do wszystkich składników przedsiębiorstwa, tj. własność ruchomości i prawo obligacyjne /najem/ w stosunku do budynków i gruntów. W tym dniu nabywca przedsiębiorstwa z przyczyn obiektywnych nie mógł uzyskać prawa własności budynków i gruntów.
Skarżący podkreślił, że osią sporu jest to, czy sprzedaż przedsiębiorstwa musi być objęta jedną czynnością prawną /jednym oświadczeniem woli/, czy też może składać się z kilku czynności, które łącznie mają za przedmiot praktycznie wszystkie składniki mienia przedsiębiorstwa. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie rozstrzyga czy sprzedaż przedsiębiorstwa wyłączona z tego podatku ma być dokonana jedną czynnością bądź wynikać z jednego dokumentu, czy też sprzedaż ta może być ujęta w wielu dokumentach, potwierdzających szereg czynności składających się na sprzedaż przedsiębiorstwa. Przepisy prawa cywilnego także nie zawierają zakazu sprzedaży przedsiębiorstwa w wyniku kilku czynności prawnych.
Skarżący podniósł, że o jego zamiarach sprzedaży przedsiębiorstwa świadczył list intencyjny z dnia 11 maja 2000 r. Wszystkie czynności prawne dokonane po tej dacie mające za przedmiot przeniesienie majątku przedsiębiorstwa na nabywcę doprowadziły do tego, że dokonano zbycia przedsiębiorstwa jako całości. Tak bowiem należy, w świetle art. 65 Kc, tłumaczyć złożone przez strony oświadczenia woli, nadając im sens zgodny z zamiarem stron i celem umowy. To, że umowa z dnia 31 maja 2000 r. wymieniała ruchomości przedsiębiorstwa nie niweczyło jej skutku jaki zamierzały osiągnąć strony tej umowy, a jakim było nabycie przedsiębiorstwa. O tym, że czynność ta wykonana była w ramach zbycia przedsiębiorstwa świadczy również, iż w związku z faktycznym i prawnym przejęciem mienia przez nabywcę w dniu 31 maja 2000 r. nastąpiło w trybie art. 23[1] Kp przejęcie wszystkich pracowników zbywanego przedsiębiorstwa przez tegoż nabywcę. Okoliczność tę potwierdzały dokumenty złożone w dniu 28 stycznia 2004 r. w WSA. W tym stanie rzeczy zostały spełnione przesłanki, określone w art. 55[1] Kc - dokonano zbycia zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych celów gospodarczych.
Skarżący dodał ponadto, że fakt późniejszego zlikwidowania przedsiębiorstwa wynikał z konieczności podejmowania czynności koniecznych do zakończenia procesu sprzedaży przedsiębiorstwa. Wykreślenie z rejestru nie miało zresztą znaczenia dla oceny czy dokonano sprzedaży przedsiębiorstwa. Opisał czasochłonne czynności, które były niezbędne do otwarcia procedury likwidacyjnej z uwagi na zarejestrowanie PZ "V." w rejestrze handlowym prowadzonym przez Sąd Rejonowy w P.
Dodał również, iż swoje stanowisko zawarte w skardze wsparł powołując się na tezy wyroku SN z dnia 20 grudnia 2001 r. /III RN 163/00/, który szczegółowo opisał. Podkreślił, że wyrok zapadł w analogicznym do rozpatrywanego stanie faktycznym. WSA wyrokując w rozpatrywanej sprawie nie zakwestionował zasadności stanowiska zawartego w tym wyroku. Stwierdził jednak, że stan faktyczny, którego dotyczył ten wyrok jest inny niż w niniejszej sprawie gdyż strony umów w powołanym orzeczeniu zawierały szereg transakcji przez kilka miesięcy, a niniejszej sprawie różnica wynosiła ponad rok. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, że ta dłuższa różnica miałaby uniemożliwiać w rozpatrywanej sprawie posiłkowanie się wyrokiem SN. Inne istotne szczegóły w obu stanach faktycznych były praktycznie takie same, z wyjątkiem tego, że w sprawie rozpatrywanej przez WSA strony musiały ze względu na wymogi wynikające z ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców dokonać sprzedaży przedsiębiorstwa więcej niż jedną czynnością prawną.
Za nieuzasadnione skarżący uznał również stanowisko WSA, że z uwagi na niedochowanie wymogów formalnych przewidzianych dla tego rodzaju aktu umowa z dnia 31 maja 2000 r. nie może obrazować sprzedaży przedsiębiorstwa. Dla skutków podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy, nie ma znaczenia forma prawna dokonania danej czynności, co potwierdza orzecznictwo NSA.
Ponadto skarżący zwrócił uwagę na złożony na rozprawie przed WSA dokument - kopię postanowienia Urzędu Skarbowego w C. z dnia 29 sierpnia 2002 r. o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania PZ "V." na "T." Sp. z o.o., z którego jednoznacznie wynika, że odpowiedzialność tej spółki wynika z nabycia Przedsiębiorstwa "V.". Konsekwencją utrzymania w mocy zaskarżonych decyzji, w związku ze stanowiskiem Urzędu Skarbowego w C. byłoby zatem to, że nawet gdyby skarżący wystawił w związku z umową z dnia 31 maja 2000 r. fakturę, w której transakcję określiłby jako sprzedaż składników przedsiębiorstwa i opodatkował ją podatkiem od towarów i usług, to i tak wykazany w takiej fakturze podatek nie mógłby być odliczony przez nabywcę, gdyż zbycie przedsiębiorstwa nie podlega temu podatkowi. Byłoby to sprzeczne z istotą tego podatku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Podkreślił, że w skardze kasacyjnej zarzuty oparto wyłącznie na pierwszej podstawie kasacyjnej, o której mowa art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Podniesiono jednocześnie, co było niedopuszczalne, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ograniczenie się tylko do zarzutu naruszenia w zaskarżonym wyroku prawa materialnego prowadzi w konsekwencji do przyjęcia za miarodajne ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia. Z tych zaś kategorycznie wynika, że w umowie z dnia 31 maja 2000 r. H. J. sprzedał Spółce "Vp." prawo własności ruchomości znajdujących się na nieruchomości skarżącego w W., a nie przedsiębiorstwo.
W piśmie procesowym z dnia 11 marca 2005 r. skarżący polemizował ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że nie można jednocześnie naruszyć prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przeczy temu sposób sformułowania art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Podkreślił, że Sąd w skardze kasacyjnej bezpodstawnie uznał, że czynność zbycia przedsiębiorstwa odnosi się jedynie do sytuacji, gdy owo zbycie następuje w wyniku dokonania jednej czynności prawnej bądź ewentualnie kilku czynności, także niedokonanych jednocześnie, lecz tylko gdy okres pomiędzy tymi czynnościami wynosi kilka miesięcy a nie aż 12 miesięcy. W skutek tej niewłaściwej wykładni Sąd nie zastosował art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług we właściwy sposób.
Podkreślił też, iż nie zarzucał Sądowi dokonania błędnych ustaleń gdyż ustalenia faktyczne w ich istotnej części, na której oparł się WSA, pozwalały na właściwe i odpowiednie zastosowanie prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący, formułując podstawy kasacyjne, skoncentrował się jedynie na zarzucie naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej /chyba, że zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w par. 2 tego artykułu, co w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca/. Tak więc jedynie kwestia naruszenia prawa materialnego może być przedmiotem analizy przed sądem drugiej instancji.
Jak trafnie zauważył w odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. ograniczenie podstaw kasacyjnych do wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oznacza, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku nie może być kwestionowany przez sąd drugiej instancji i stanowi podstawę do oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Dlatego też mimo, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w zasadzie koncentruje się na zagadnieniach związanych z ustaleniami okoliczności sprawy, które w ocenie skarżącego przedstawiały się odmiennie niż przyjęły to organy, a następnie WSA w zaskarżonym wyroku, to ta kwestia nie może być zbadana w postępowaniu kasacyjnym. Skarżący bowiem nie postawił żadnego zarzutu związanego z naruszeniem przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając zaś na uwadze art. 183 par. 1 p.p.s.a. NSA nie ma uprawnienia do uzupełnienia wywodów zawartych w motywach skargi kasacyjnej poprzez odniesienie ich do odpowiednich przepisów procedury sądowej, które mogły zostać przez sąd pierwszej instancji naruszone, jeśli nie uczynił tego sporządzający skargę kasacyjną. NSA nie może także, co w sposób oczywisty wynika z tego przepisu, prowadzić dodatkowego postępowania wyjaśniającego w oparciu o nowe okoliczności, nie podane w zaskarżonym wyroku, jeśli skarżący opiera skargę kasacyjną jedynie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Wbrew wywodom skarżącego zawartym w piśmie procesowym przedstawienie w wyroku istotnych elementów stanu faktycznego, podobnie jak czynił to skarżący, nie oznaczało, że ocena i wnioski Sądu, co do stanu faktycznego, na który składały się te elementy, były zbieżne z prezentowanymi przez stronę. W zaskarżonym wyroku Sąd przyjął jako niebudzący wątpliwości stan faktyczny, że z treści i formy umowy z dnia 31 maja 2000 r., a także innych materiałów dowodowych zebranych w sprawie wynikało, iż umowa ta nie jest umową sprzedaży przedsiębiorstwa lub zakładu /oddziału/ samodzielnie sporządzającego bilans.
W świetle takiego stanu faktycznego brak jest podstaw do postawienia Sądowi zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Jeśli bowiem strona dokonała sprzedaży ruchomości, określonych w załącznikach do umowy z dnia 31 maja 2000 r., co ustaliły organy orzekające w sprawie i co znalazło potwierdzenie w zaskarżonym wyroku, a nie zostało skutecznie podważone w skardze kasacyjnej, to nie można było takiego stanu faktycznego odnieść do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis ten w 2000 r. stanowił bowiem, że przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie stosuje się do sprzedaży przedsiębiorstwa lub zakładu /oddziału/ samodzielnie sporządzającego bilans. Nie dawał natomiast podstaw do wyłączenia z opodatkowania tym podatkiem sprzedaży niektórych towarów, wchodzących w skład przedsiębiorstwa.
Nie ma także usprawiedliwionych podstaw zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni tego przepisu. Wbrew wywodom skarżącego osią sporu w rozpatrywanej sprawie nie była kwestia czy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a także przepisy Kc rozstrzygają czy też nie rozstrzygają tego czy sprzedaż przedsiębiorstwa ma nastąpić w drodze jednej czy też kilku czynności prawnych. W zaskarżonym wyroku Sąd nie twierdził bowiem, że z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika konieczność dokonania sprzedaży przedsiębiorstwa jednym aktem. Sąd nie polemizował także ze stanowiskiem zawartym w powołanym przez stronę wyroku Sądu Najwyższego. Podkreślał jedynie, że w obu sprawach występują odmienne stany faktyczne, które nie pozwalają na przeniesienie stanowiska zawartego w tym wyroku na grunt rozpatrywanej sprawy. W zaskarżonym orzeczeniu WSA skoncentrował się bowiem na kwestii czy umowę sprzedaży z dnia 31 maja 2000 r. można uznać za umowę sprzedaży przedsiębiorstwa i po analizie materiału zgromadzonego w aktach sprawy udzielił negatywnej odpowiedzi na to pytanie.
Nie jest też zasadne twierdzenie zawarte w piśmie procesowym skarżącego, że Sąd przyjął, iż "czynność zbycia przedsiębiorstwa odnosi się jedynie do sytuacji, gdy owo zbycie następuje w wyniku dokonania jednej czynności prawnej bądź ewentualnie kilku czynności, także niedokonanych jednocześnie, lecz tylko gdy okres pomiędzy tymi czynnościami wynosi kilka miesięcy, a nie aż 12 miesięcy" i odnoszenie tego stanowiska do błędnej wykładni prawa materialnego. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonał takiej interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jak sugeruje to skarżący. Natomiast koncentrował się na ustaleniach faktycznych, z których wynikało, że faktura VAT nr 1(...) nie dokumentowała sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu w zw. z art. 55[1] Kc, a tych ustaleń faktycznych skarżący nie zakwestionował gdyż nie wskazał jako podstawy kasacyjnej naruszenia odpowiednich przepisów procesowych i nie wymienił jako naruszonych takich przepisów, wykazując, że takie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną i orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego przez skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P.