FSK 1291/04

FSK 1291/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Artur Mudrecki
Jerzy Rypina /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
SA/Bk 1113/03 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2004-02-04
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym dla niej i nie ulegającym sanacji.
W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej kwestionuje jedynie ustalenia stanu faktycznego, przyjąć należy, iż skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, w związku z czym Sąd orzeka na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina (spr.) Sędziowie NSA Antoni Hanusz Artur Mudrecki Protokolant Natalia Prałat po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. Spółka z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1113/03 w sprawie ze skargi F. Spółka z o.o. w B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, lipiec, sierpień i grudzień 2000 r. oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1113/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę F. – Spółki z o.o. w B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, lipiec, sierpień i grudzień 2000 r.
Sąd wyjaśnił, iż w sprawie jest bezsporne, że na podstawie umowy dzierżawy z dnia 7.01.2000 r. skarżąca dzierżawiła od firmy zagranicznej lokal o pow. 64 m2 znajdujący się w B. przy ul. L. [...] oraz na podstawie umowy z dnia 1.03.1999 r. i aneksu z dnia 22.12.1999 r. dzierżawiła samochód Skoda.
W umowach określono wysokość czynszu dzierżawnego i terminy zapłaty. Zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez import usług rozumie się usługi świadczone na terytorium RP, za których wykonanie należność jest przekazywana osobie lub jednostce mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą. Podstawą opodatkowania w imporcie usług jest kwota, którą usługobiorca jest obowiązany zapłacić (art. 15 ust. 5 ustawy o VAT).
W myśl § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstaje z chwilą dokonania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności. Z tytułu dzierżawy lokalu Spółka obowiązana była zapłacić czynsz do 28.02.2000 r. oraz do dnia 30.08.2000 r. zaś z tytułu dzierżawy samochodu do dnia 31.12.2000 r. Spółka czynszu nie zapłaciła i nie zadeklarowała w tych miesiącach podatku należnego. Z uwagi na powyższe zaskarżona decyzja w tym zakresie jest zgodna z prawem zaś argumentacja zawarta w skardze nie znajduje prawnego uzasadnienia w przepisach.
W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut dotyczący uznania przez organy podatkowe, iż Spółka zaniżyła za miesiące lipiec i sierpień podatek należny na skutek bezpodstawnego opodatkowania usług spedycyjnych preferencyjną stawką podatku w wysokości 0%.
We wspomnianym na wstępie wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2002 r. sygn. akt SA/Bk 420/02 Sąd stwierdził, że skarga strony w tym przedmiocie jest niezasadna i obszernie swoje stanowisko uzasadnił. Stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Do dnia wejścia w życie powyższej ustawy podobny zapis zamieszczony był w art. 30 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA. Obecna treść art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi szerzej niż poprzedni przepis art. 30 ustawy o NSA wskazuje, że Sąd i organ związane są nie tylko oceną prawną, ale i wskazaniami co do dalszego postępowania. Ten zapis usuwa wszelkie wątpliwości co do obowiązku zastosowania się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku.
W skardze kasacyjnej F. spółka z o.o. domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Skargę opiera na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Twierdzi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w skarżonym wyroku błędnie określił podmiot podatku od towarów i usług z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.) z tytułu dzierżawy lokalu i samochodu ciężarowego m-ki Skoda – jako skarżącego F. sp. z o.o. w B., gdy zgodnie z prawem, podatnikiem tego podatku powinien być podmiot określony w art. 5 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy – tj. I. z U.
Ponadto Sąd błędnie określił przedmiot opodatkowania jako czynności określone w art. 2 ust.2, gdy zgodnie z obowiązującym prawem przedmiotem opodatkowania były odpłatne usługi określone w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wyżej wymienionej.
Podnosi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego spornej problematyki dotyczącej stosowania stawki 0% do opodatkowania usług spedycyjnych. Swoje stwierdzenie, że zarzut skarżącej jest niezasadny oparł na ocenie prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2002 r. sygn. akt SA/Bk 420/02 po rozpoznaniu skargi F. sp. z o.o. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] uchylającym zaskarżoną decyzję. Ocena prawna zawarta w wyroku NSA dotyczyła innego stanu faktycznego sprawy i nie powinna być brana pod uwagę oraz być podstawą do rozstrzygnięcia odmiennego stanu faktycznego i prawnopodatkowego zagadnienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wywodzi, iż nie skarżąca spółka lecz firma zagraniczna I. z siedzibą w U., świadcząca usługi dzierżawy lokalu i samochodów, była w sprawie podatnikiem podatku od towarów i usług od importu usług, gdyż firma ta spełniała warunek bycia podatnikiem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że podatnikiem z tytułu świadczenia usług jest usługodawca oraz usługodawca mający siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu zagranicą, jeżeli usługi wykonywane są na terenie Polski (art. 5 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy);
a) osobiście przez podatnika lub przez osobę upoważnioną,
b) albo przy pomocy pracowników bądź przy wykorzystaniu zakładu lub urządzenia służącego działalności produkcyjnej, handlowej lub usługowej. Skoro usługę wykonywał osobiście podatnik, określenie przedmiotu opodatkowania i podmiotu jest oczywiste - gdyż podmiotem jest firma zagraniczna.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji Izby Skarbowej oraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (błąd subsmupcji),
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym dla niej i nie ulegającym sanacji.
Zgodnie z art. 183 cyt. ustawy, naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacji .
W skardze kasacyjnej autor skargi - doradca podatkowy powołał się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a., jednakże wskazał jako podstawę skargi naruszenie prawa materialnego "przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie".
Nie wskazał natomiast żadnego przepisu prawa procesowego, wobec czego należy stwierdzić, iż faktycznie skarga kasacyjna sprowadza się do zarzucenia Sądowi naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie błędnego określenia podmiotu opodatkowania z art. 5 ust. 1 pkt 5 i błędnego określenia przedmiotu opodatkowania z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Analiza powyższego zarzutu prowadzi do wniosku, iż faktycznie autor skargi kasacyjnej kwestionuje ustalenia stanu faktycznego. Świadczy o tym dobitnie treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym autor skargi przedstawia swoje stanowisko odnośnie stanu faktycznego, a mianowicie, że podatnikiem podatku VAT w rozpoznawanej sprawie jest podmiot zagraniczny FWZ Inc. z USA będącej usługodawcą, oraz że przedmiotem opodatkowania nie był import usług lecz odpłatna usługa.
W punkcie 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej autor skargi wprost stwierdza: że Sąd "nie dokonał w ogóle analizy i oceny stanu faktycznego i prawnego problematyki spornej", że Sąd "nie zauważył, że ustalenie stanu faktycznego", że Sąd "przyjął do oceny na podstawie nieprawdziwych danych". Natomiast w punkcie 7 uzasadnienia przedstawia zarzuty Izbie Skarbowej.
Skarżący, zdaje się, nie dostrzega różnic pomiędzy środkiem odwoławczym jakim jest skarga kasacyjna a skargą na decyzję izby Skarbowej.
Wobec tego, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, Sąd na podstawie art. 184 i art. 204 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.