FSK 1043/04

FSK 1043/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Edyta Anyżewska /przewodniczący/
Jacek Brolik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 173 par. 1, art. 176, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA Jacek Brolik (spr.), Antoni Hanusz, Protokolant Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Romana P. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 25 sierpnia 2003 r. sygn. akt I SA/Ka 1750/02 w sprawie ze skargi Romana P. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. z dnia 17 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17.06.2002 r., (...) Skarbowa w K.- Ośrodek Zamiejscowy w C. po rozpatrzeniu odwołania Romana P. utrzymała w mocy, na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 45 par. 6 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ decyzję (...) Urzędu Skarbowego w C. z dnia 11.01.2002 r.,(...) w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W tych zaś ramach przybliżono zasadnicze elementy zeznania podatkowego, jakie podatnik założył za ww. rok. W dalszej zaś kolejności nadmieniono, że ustalone zostało, iż małoletnia córka Romana i Krystyny P. uzyskała w tymże roku podatkowym dochód w wysokości 20.000 zł z tytułu renty ustanowionej aktem notarialnym z dnia 18.12.1997 r., który to fakt potwierdzony został pokwitowaniem odbioru świadczenia z dnia 24.12.1998 r. W tej sytuacji organ I instancji uznał, że podatnik miał obowiązek wykazać i doliczyć w swym zeznaniu podatkowym połowę renty otrzymanej przez małoletnią córkę. Ponieważ zaś tego nie uczynił, organ /ten/ skorygował wynik zeznania podatkowego strony decyzją, którą określił wysokość należnego podatku dochodowego w kwocie 5.971 zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie 2.480,20 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 2.683,50 zł.
Następnie przedstawiono argumentację odwołania, w którym podniesiono, iż przedstawicielom ustawowym małoletniej Magdaleny P. nie przysługiwało prawo do czerpania pożytków z renty ustanowionej na jej rzecz. Twierdzenie to wsparto przy tym nawiązaniem do argumentacji i dowodów, jakie zawarto /w innej sprawie/ w odwołaniu żony podatnika - Krystyny P. Zaskarżonej decyzji zarzucono także "brak konsekwencji" poprzez przypisanie podatnikowi 50 % renty córki, a nie przypisanie połowy wpłaconego od tej kwoty podatku.
Odnosząc się do okoliczności sprawy oraz powyższych zarzutów podniesiono, że zasady opodatkowania dochodów małoletnich dzieci reguluje art. 7 cyt. wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który następnie przytoczono.
Nawiązując do powyższych uwag dalsze rozważania przeniesiono na grunt uregulowań Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego w zakresie postanowień dotyczących władzy rodzicielskiej /art. 95 par. 1 Krio/ i zarządu majątkiem dziecka, w tym obejmującego darowizny /art. 101 i art. 102 Krio/ oraz Kodeksu cywilnego w zakresie umów darowizny.
Wywody te odniesiono następnie do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach nadmieniono, że żona podatnika, będąca pełnomocnikiem córki, w toku całego postępowania nie wspominała o umowie cywilnoprawnej pozbawiającej rodziców prawa pobierania pożytków z renty, jaką ustanowiono na jej rzecz, na którą powołała się dopiero przed organem odwoławczym. Stąd też uznano, iż umowa ta została sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania i "nie uznano za dowód w sprawie".
Jako nieuzasadnione uznano także zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Przede wszystkim, bowiem, wbrew twierdzeniom odwołania, podatnika zapoznano z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego, o czym świadczy adnotacja służbowa z dnia 20.12.2001 r., jak też umożliwiono mu działanie w sprawie, z którego to prawa korzystał. Podobnie oceniono zarzut braku konsekwencji organu I instancji, albowiem wydanemu, w sprawie rozstrzygnięciu towarzyszyły orzeczenia dotyczące Krystyny i Magdaleny P., którymi łącznie sprawę załatwiono kompleksowo.
Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Romana P., który wniósł o jej uchylenie w całości.
Na poparcie tego żądania nawiązano w uzasadnieniu w pierwszej kolejności do okoliczności faktycznych sprawy oraz stanowiska, jakie zajęły w niej organy podatkowe. Zaakcentowano przy tym, że postępowanie podatkowe prowadzone było wadliwie. Organ I instancji "nie pytał, bowiem, o inne dokumenty prawne /jak umowa cywilnoprawna/ określające cel nadania córce renty", jak też podjął rozstrzygnięcie "pospiesznie", bowiem uczynił to jeszcze przed upływem zakreślonego przez siebie terminu do przedstawienia pozostałych dowodów.
Niezależnie od tego zwrócono uwagę, że nawet, gdyby pominąć przedłożoną w toku postępowania umowę to i tak z zapisów aktu notarialnego wynikało, że rodzice małoletniej Magdaleny P. nie mieli prawa pobierać pożytków z ustanowionej na jej rzecz renty. Wytknięto przy tym, że prowadząc postępowanie organy nie zadały sobie trudu ażeby wyjaśnić treść spornego oświadczenia woli po myśli art. 65 Kc. Mogły zaś wyjaśnić wszelkie wątpliwości przesłuchując darczyńcę. Tym samym, więc, dokonana przez organy ocena umowy przeprowadzona została za pomocą wykładni preferującej interesy Skarbu Państwa, która w orzecznictwie NSA uznana została za niedopuszczalną /wyrok z dnia 4.11.2000 r., III SA 680/99/.
W związku z tym uzasadnione stają się zarzuty naruszenia przepisów art. 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej a w konsekwencji i przedstawione wyżej żądanie.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosła o jej oddalenie. W terminie publikacyjnym organ odwoławczy na żądanie Sądu nadesłał odpisy decyzji wydanych w sprawie Krystyny P. /(...) Urzędu Skarbowego w C. z dnia 17.07.2002 r., (...) i Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia 11.10.2002 r., (...)/, z których wynika, że do podstawy opodatkowania wymienionej doliczono 50% renty małoletniej córki jaką ta otrzymała w 1998 r. oraz Magdaleny P., którą stwierdzono nadpłatę w podatku dochodowym za 1998 r. Równocześnie wyjaśniono, że, zgodnie z wolą tejże, nadpłatę zaliczono na poczet zaległości podatkowych rodziców.
Wyrokiem z dnia 25.08.2003 r. wydanym w sprawie I SA/Ka 1750/02 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach - oddalił wniesioną przez skarżącego skargę.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wywiódł i przedstawił, co następuje.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zauważyć na wstępie należy, że okoliczności faktyczne sprawy sporne między stronami nie są. Zatem dla porządku jedynie przypomnieć trzeba, że w dniu 18.12.1997 r. zawarta został w formie aktu notarialnego umowa renty, którą ustanowiono na rzecz małoletniej córki skarżącego - Magdaleny P. i z tego tytułu uzyskała ona w roku 1998 przychód w wysokości 20.000 zł. Tym samym więc, kwestią podstawową dla sprawy jest to, w jaki sposób ów przychód winien zostać opodatkowany.
Kwestię tą, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, reguluje przepis art. 7 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Stanowi zaś on w ust. 1, że "dochody małoletnich dzieci własnych i przysposobionych, z wyjątkiem dochodów z ich pracy, stypendiów oraz dochodów z przedmiotów oddanych im do swobodnego użytku, dolicza się do dochodów rodziców lub dochodów osób, o których mowa w art. 6 ust. 4, chyba że rodzicom nie przysługuje prawo pobierania pożytków ze źródeł przychodów dzieci". Równocześnie zaś ust. 2 tego przepisu wyjaśnia, że w przypadku, gdy "małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu, dochody małoletnich dzieci dolicza się po połowie do dochodu każdego z małżonków".
W świetle powyższej regulacji w pełni uprawniony staje się, zatem, wniosek, iż generalną zasadą jest opodatkowanie przychodów małoletnich dzieci wraz z dochodami ich rodziców. Zasada ta doznaje jednak wyłączenia w dwóch wypadkach tj. wtedy, gdy:
- małoletnie dzieci osiągnęły ściśle określone w ustawie rodzaje dochodów /z pracy, stypendiów oraz dochodów z przedmiotów oddanych im do swobodnego użytku/,
- rodzicom nie przysługuje prawo pobierania pożytków ze źródeł
przychodów dzieci.
Pierwsze z wyżej wymienionych odstępstw od zasady opodatkowania dochodów małoletnich dzieci nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Przedmiotowy dochód córki skarżącego nie pochodził, bowiem, ze źródeł przychodów, o których mowa w ust. 1 art. 7 ustawy. Tym samym więc, rozważenia wymaga to, czy zawarta umowa renty wyłączała prawo rodziców, a więc i skarżącego, do pobierania pożytków z ustanowionej na rzecz małoletniej Magdaleny P. renty /tj. ze źródeł przychodów dziecka/. Kwestia ta stanowiła, zresztą, zasadniczy przedmiot rozważań organu odwoławczego, który - wbrew twierdzeniom skarżącego - doszedł w tym zakresie do trafnych, prawidłowo umotywowanych, wniosków.
Otóż zauważyć trzeba, że umowa zawarta w formie aktu notarialnego /k. 9 akt skarbowych/ nie dawała jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż jej strony wyłączyły prawo rodziców uposażonego dziecka do pobierania pożytków z przyznanego na 1998 r. świadczenia. O wyłączeniu takim nie przesądza, bowiem, ani określony w umowie cel ustanowienia renty "poprawa sprawności fizycznej oraz poprawa warunków bytowych uposażonej", ani też przyjęcie renty przez przedstawiciela ustawowego "w imieniu i na rzecz małoletniej". Skoro, bowiem, małoletnia w dacie zawierania przedmiotowej umowy renty była ograniczona w samodzielnym dokonywaniu czynności cywilnoprawnych, o czym przesądzały przepisy art. 11 i 15 Kodeksu cywilnego, to tym samym musiała zostać zastąpiona przy tej czynności przez swego "przedstawiciela ustawowego /art. 98 Krio/. Z istoty zaś przedstawicielstwa wynika, że działa on, co prawda, osobiście, lecz na rzecz i ze skutkiem dla osoby, którą reprezentuje /art. 95 Kc/. Co zaś się tyczy celu umowy, to określenie go samo w sobie nie pozbawiało jeszcze rodziców możliwości korzystania, chociażby przejściowego czy też niejako przy "okazji", z pożytków jakie kwota renty przynosiła małoletniej. Tymczasem tylko stwierdzenie takiego stanu rzeczy wyłączyć mogłoby po stronie rodziców możliwość doliczenia przychodu z tytułu renty małoletniego dziecka do podstawy opodatkowania ich przychodów.
Powyższego wniosku nie zmienia także fakt przedłożenia na etapie postępowania odwoławczego nowego dowodu w postaci pisemnej umowy renty zawartej dnia 31.10.1997 r. (...), w której wyraźnie postanowiono, że "rentodawca zastrzega, iż rodzicom Magdaleny P. nie przysługuje prawo pobierania pożytków z tytułu tejże renty".
Powodem takiego stanowiska jest fakt, że w sytuacji ujawnienia dwóch umów, których treść różniła się między sobą, organ odwoławczy był nie tylko uprawniony, co wprost zobowiązany, do oceny wiarygodności tych dowodów. Stosowną ocenę przeprowadził i w jej rezultacie odmówił wiarygodności umowie z dnia 31.10.1997 r. Co prawda posłużył się na ten użytek wadliwym określeniem stwierdzając, że umowy tej nie uznaje za dowód - które to określenie niewątpliwie narusza dyspozycję art. 180 par. 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ - niemniej wada ta nie ma wpływu na wynik sprawy, albowiem intencja organu, zmierzającego do zanegowania wiarygodności tegoż dokumentu, jest w tym wypadku oczywista. Swoją drogą w świetle naprowadzonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności wniosek taki uznać należy za uzasadniony tym bardziej, że za jego aprobatą przemawia fakt, iż jego wyprowadzenie poprzedziła ocena odpowiadająca wymaganiom określonym w przepisie art. 191 Ordynacji podatkowej /por.: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Oficyna Wyd. "UNIMEX" Wrocław 2003 r., str. 630-631 wraz z cyt. tam literaturą i orzecznictwem/.
Poza tym, za uwzględnieniem powyższej oceny przemawia także fakt, pominięty w rozważaniach organu odwoławczego, że odrzucona umowa była wcześniejsza aniżeli ta, w oparciu o którą poczyniono ustalenia. Okoliczność ta jest zaś nie bez znaczenia. Nawet, bowiem, gdyby odrzucić stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w roztrząsanym tu zakresie to zawarcie nowej /nota bene - prawidłowej co do formy/ umowy sprawia, iż postanowienia wcześniejszej, dotyczącej tego samego stosunku prawnego, zostają uchylone. Nowa umowa zastępuje, bowiem, starą, w związku z czym, skoro strony po raz wtóry uregulowały ten sam stosunek prawny, jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, to tym samym nie można domniemywać, iż w tym zakresie obowiązują postanowienia także wcześniejszej umowy. Tym samym, więc, w ocenie składu orzekającego, wykluczona została możliwość powoływania się na postanowienia wcześniejszej, następnie zmienionej, umowy.
Mając, zatem, powyższe względy na uwadze przyjąć należało, iż w sprawie brak było podstaw do powoływanie się na omawiane tu wyłączenie przedmiotowego przychodu spod opodatkowania, którego - stosownie do sposobu opodatkowania się małżonków P. w 1998 r. - dokonano prawidłowo, z uwzględnieniem treści regulacji zawartej w art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Równocześnie też zauważyć trzeba, że skoro postępowanie dowodowe w sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo, to tym-samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, że zaskarżona decyzja narusza postanowienia art. 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie zostały one należycie umotywowane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarga oparta jest na zarzutach naruszenia prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania, które, zdaniem skarżącego, miały wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w zw. z art. 65 par. 1 i 2 Kodeksu cywilnego oraz art. 121 par. 1 i art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137poz. 926 ze zm./.
Uzasadnienie kasacji oparte jest zasadniczo na tezie, że organy podatkowe, jak i Sąd I instancji, "zignorowały" szereg istotnych elementów rozpatrywanego stanu faktycznego i skupiły się wyłącznie na "formalnej" treści umowy renty, podczas gdy z okoliczności tych wynika, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do pobierania pożytków z renty ustanowionej i wykonywanej na rzecz jego małoletniej córki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Brak jest dostatecznych, uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że w rozpatrywanej kasacji zarzut naruszenia art. 121 par. 1 i art. 122 /cyt./ ustawy Ordynacja podatkowa nie został przez skarżącego sformułowany, sprecyzowany, przedstawiony i uzasadniony w relacji do /nie powoływanego nawet w skardze/ unormowania art. 59 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, które obowiązywało w czasie spornego orzekania przed Sądem I instancji i przewidywało odpowiednie stosowanie określonych przepisów postępowania podatkowego i postępowania cywilnego /również/ w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Powyższe, ewidentne, zaniechania skargi kasacyjnej we wskazanym przedmiocie są niezwykle istotne, albowiem uniemożliwiają uzasadnioną ocenę związku podnoszonego zarzutu z konkretnymi, zindywidualizowanymi prawnie i faktycznie, czynnościami procesowymi Sądu /nie zaś organów podatkowych/. Zważyć należy, że, na podstawie art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, prawo wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje nie od decyzji administracyjnej kończącej postępowanie podatkowe, lecz od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji. Dopiero sformułowanie i uzasadnienie powyższego zarzutu kasacyjnego w odniesieniu do przepisu art. 59 /cyt./ ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, pod adresem sądu administracyjnego, w szczególności sądowej oceny ocen dowodowych postępowania administracyjnego - uzasadnianej zgodnie z wymogami /nie wskazywanego również w skardze kasacyjnej/ art. 328 par. 2 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z /tymże, wymienionym/ art. 59 o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - konstytuowałoby taki stan procesowy sprawy w postępowaniu kasacyjnym, w którym sąd kasacyjny dysponowałby dostatecznymi podstawami do merytorycznej analizy rozważań, tez i sugestii dowodowych kasacji. Zważyć, bowiem, należy, że, zgodnie z art. 183 par. 1 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny /zasadniczo/ rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, to jest na podstawie prawidłowo, zgodnie z prawem, przedstawionych i uzasadnionych, skierowanych do zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, zarzutów kasacyjnych.
Kasacja w sprawienie niniejszej dotknięta jest, więc, rozważonymi powyżej, /nieusuwalnymi/ wadami skargi kasacyjnej, z powodu których uznać należało, że skarżący w postępowaniu kasacyjnym nie zakwestionował skutecznie ocen Sądu I instancji w przedmiocie zakresu i treści ocen dowodowych organów postępowania administracyjnego.
Kolejny zarzut skargi kasacyjnej - podnoszący naruszenie powołanych w niej przepisów prawa materialnego - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został dostatecznie sprecyzowany i, co jest z tym związane, poprawnie przedstawiony i uzasadniony. Zważyć należy, że nie wynika z niego, czy wnoszący kasację zarzuca w sprawie naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe /jego/ zastosowanie czy też przez błędną wykładnię. Uchybienie to jest istotne. Należy mieć, bowiem, na uwadze, że przepisy prawa materialnego współtworzące, dopełniające, indywidualny podatkowy stan faktyczny /konkretyzowanego/ zobowiązania podatkowego, w celu weryfikacji danego samoobliczenia podatku, określenia, należnej, zgodnej z prawem, wysokości zobowiązania podatkowego, są stosowane przez organy podatkowe w postępowaniu podatkowym nie zaś przez sąd administracyjny, który w ramach sądowej kontroli legalności wykonywania administracji publicznej ocenia prawidłowość /za/stosowania prawa w postępowaniu podatkowym.
Jeżeli więc przedmiotowy zarzut skargi artykułuje pogląd skarżącego o błędnym zastosowaniu prawa materialnego, to niewątpliwie, wbrew art. 173 par. 1 w zw. z art. 176 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skierowany jest on pod adresem organów podatkowych a nie sądu administracyjnego.
Zgodnie z wymogami /przywoływanego/ unormowania art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna być sformułowana, przedstawiona i uzasadniona w taki sposób, aby nie wymagała, a nawet i nie dopuszczała, interpretowania jej treści, a w szczególności zarzutów kasacyjnych.
Gdyby jednak nawet, w interesie strony skarżącej, wyłożyć i przyjąć, że rozpatrywany niniejszym zarzut naruszenia prawa materialnego podnosi i argumentuje błędną wykładnię /tego/ prawa przez Sąd I instancji, to i tak zarzut ten należałoby uznać za niezasadny.
Należy, bowiem, mieć na uwadze, że, jak przeanalizowano to już powyżej, wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionował /w niej/ skutecznie ocen Sądu I instancji w przedmiocie zakresu i treści ocen organów podatkowych odnoszących się do zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, do ustalonego w nim stanu faktycznego sprawy.
W związku z powyższym nie można nawet, w sposób uzasadniony realiami procesowymi sprawy, skonstatować, że Sąd dokonywał określonej wykładni podnoszonych przez kasację przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji - w relacji do jednoznacznej treści zastosowanego przez organy podatkowe unormowania art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - ocenił tylko aprobująco ocenę organów podatkowych, że treść umowy renty z dnia 18 XII 1997 r. nie wyłączała prawa i możliwości pobierania z niej pożytków przez skarżącego; oceny stanu faktycznego w tym przedmiocie nie zostały natomiast w postępowaniu kasacyjnym skutecznie podważone prawidłowo przedstawionymi i uzasadnionymi zarzutami kasacyjnymi.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną w sprawie skargę kasacyjną oddalił.