C-97/18
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że prawo państwa wykonującego zezwalające na zastosowanie aresztu w celu przymuszenia w celu wykonania nakazu konfiskaty jest zgodne z prawem UE, nawet jeśli prawo państwa wydającego również przewiduje taki środek.
Sprawa dotyczyła wykładni decyzji ramowej Rady 2006/783 w sprawie wzajemnego uznawania nakazów konfiskaty. Sąd holenderski zapytał, czy można zastosować areszt w celu przymuszenia w celu wykonania belgijskiego nakazu konfiskaty. Trybunał uznał, że prawo państwa wykonującego reguluje procedurę wykonania, a areszt w celu przymuszenia, mający na celu doprowadzenie do wykonania nakazu, nie jest środkiem zastępczym ani dodatkową karą, dlatego jego zastosowanie nie wymaga zgody państwa wydającego.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez holenderski sąd rejonowy dotyczył wykładni art. 12 decyzji ramowej Rady 2006/783 w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty. Sprawa rozpatrywana przez sąd holenderski dotyczyła wniosku o zezwolenie na zastosowanie aresztu w celu przymuszenia wobec osoby, która nie uiściła zasądzonej kwoty konfiskaty. Sąd odsyłający powziął wątpliwości, czy areszt w celu przymuszenia, uznawany w Niderlandach za karę w rozumieniu EKPC, jest zgodny z decyzją ramową, zwłaszcza że prawo belgijskie również przewiduje możliwość zastosowania takiego środka. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, opierając się na zasadzie wzajemnego uznawania i zaufania między państwami członkowskimi, orzekł, że wykonanie nakazu konfiskaty podlega przepisom państwa wykonującego. Areszt w celu przymuszenia, mający na celu doprowadzenie do wykonania nakazu konfiskaty, nie jest środkiem zastępczym ani dodatkową karą, a jego zastosowanie nie wymaga zgody państwa wydającego. Trybunał podkreślił, że takie środki wykonawcze mają na celu ułatwienie współpracy i wywarcie nacisku na osobę odmawiającą uiszczenia należności, przy jednoczesnym poszanowaniu praw podstawowych. Okoliczność, że prawo państwa wydającego również przewiduje areszt w celu przymuszenia, nie ma wpływu na stosowanie tego środka w państwie wykonującym.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 12 ust. 1 i 4 decyzji ramowej 2006/783 nie stoi na przeszkodzie stosowaniu takiego ustawodawstwa.
Uzasadnienie
Wykonanie nakazu konfiskaty podlega przepisom państwa wykonującego. Areszt w celu przymuszenia, mający na celu doprowadzenie do wykonania nakazu, nie jest środkiem zastępczym ani dodatkową karą, a jego zastosowanie nie wymaga zgody państwa wydającego. Decydujące jest prawo państwa wykonującego, a kwalifikacja aresztu jako kary w prawie krajowym nie wpływa na możliwość jego zastosowania w ramach decyzji ramowej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| ET | osoba_fizyczna | strona_w_postępowaniu_głównym |
| rząd niderlandzki | inne | interwenient |
| rząd niemiecki | inne | interwenient |
| rząd austriacki | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
| Openbaar ministerie | organ_krajowy | inne |
Przepisy (7)
Główne
Decyzja ramowa 2006/783/WSiSW art. 12 § 1 i 4
Decyzja ramowa Rady 2006/783/WSiSW
Wykonanie nakazu podlega przepisom państwa wykonującego. Organy państwa wykonującego decydują o procedurze wykonania i środkach. Środek zastępczy wymaga zgody państwa wydającego.
ustawa o uznawaniu i wykonywaniu art. 22 § 1 lit. a i 3
Ustawa o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu kar pieniężnych oraz nakazów konfiskaty
Nakaz konfiskaty służący zapłacie sumy pieniężnej wykonuje się zgodnie z prawem niderlandzkim; organem właściwym do rozpatrywania wniosków o zezwolenie na wykonanie aresztu w celu przymuszenia jest raadkamer rechtbank Noord-Nederland. Kara zastępcza lub środek zastępczy wymaga zgody państwa wydającego.
k.p.k. art. 577c § 1
Kodeks postępowania karnego
Areszt w celu przymuszenia może być zastosowany na wniosek prokuratora, jeżeli skazany nie wywiązuje się z obowiązku zapłaty, a uzyskanie kwoty z majątku jest niemożliwe; okres aresztu do trzech lat.
Pomocnicze
Decyzja ramowa 2006/783/WSiSW art. 1
Decyzja ramowa Rady 2006/783/WSiSW
Cel decyzji ramowej: określenie zasad wzajemnego uznawania i wykonywania nakazów konfiskaty.
Decyzja ramowa 2006/783/WSiSW art. 7 § 1
Decyzja ramowa Rady 2006/783/WSiSW
Organy państwa wykonującego uznają nakaz i niezwłocznie podejmują środki wykonania, chyba że istnieją podstawy odmowy lub odroczenia.
EKPC art. 7 § 1
Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
Areszt w celu przymuszenia uznany za 'karę' w rozumieniu art. 7 ust. 1 EKPC.
Karta praw podstawowych art. 49 § 1
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Areszt w celu przymuszenia jako potencjalna 'kara' w rozumieniu art. 49 ust. 1 Karty.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Areszt w celu przymuszenia jest środkiem wykonawczym służącym doprowadzeniu do wykonania nakazu konfiskaty, a nie środkiem zastępczym lub dodatkową karą. Wykonanie nakazu konfiskaty podlega przepisom państwa wykonującego, zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzji ramowej. Zasada wzajemnego uznawania opiera się na zaufaniu do systemów prawnych innych państw członkowskich.
Odrzucone argumenty
Areszt w celu przymuszenia jest karą w rozumieniu EKPC i Karty praw podstawowych, a jego zastosowanie stanowi zaostrzenie kary. Zastosowanie aresztu w celu przymuszenia wymaga zgody państwa wydającego, jeśli prawo tego państwa również przewiduje taki środek.
Godne uwagi sformułowania
zasada wzajemnego uznawania powinna być podstawą współpracy sądowej w Unii areszt w celu przymuszenia [...] powinien być uważany za »karę« w rozumieniu art. 7 ust. 1 EKPC areszt w celu przymuszenia [...] nie może być postrzegany jako środek zastępczy w stosunku do tego nakazu [...] i nie stanowi on też dodatkowej kary lub zmiany takiego nakazu zasada wzajemnego uznawania [...] oznacza, że istnieje wzajemne zaufanie co do tego, że każde z państw członkowskich akceptuje stosowanie prawa karnego obowiązującego w innych państwach członkowskich
Skład orzekający
J.C. Bonichot
prezes
R. Silva de Lapuerta
sprawozdawca
C. Toader
sędzia
A. Rosas
sędzia
L. Bay Larsen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretacja art. 12 decyzji ramowej 2006/783 w kontekście stosowania środków wykonawczych, takich jak areszt w celu przymuszenia, w ramach zasady wzajemnego uznawania nakazów konfiskaty."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego środka wykonawczego (areszt w celu przymuszenia) i jego zgodności z prawem UE w kontekście współpracy sądowej w sprawach karnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy praktycznego zastosowania prawa UE w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych, a konkretnie egzekwowania nakazów konfiskaty i stosowania aresztu w celu przymuszenia. Jest to interesujące dla prawników specjalizujących się w prawie karnym i europejskim.
“Czy areszt w celu przymuszenia jest zgodny z prawem UE przy egzekwowaniu nakazów konfiskaty?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI