C-930/19

Trybunał Sprawiedliwości2021-09-02
cjeuazyl_imigracjaprawo pobytu członków rodziny obywatela UEWysokatrybunal
prawo pobytuprzemoc domowarozwódobywatelstwo UEobywatele państw trzecichrówność traktowaniaKarta praw podstawowychdyrektywa 2004/38dyrektywa 2003/86

Podsumowanie

Trybunał orzekł, że przepisy dyrektywy 2004/38 dotyczące zachowania prawa pobytu przez obywateli państw trzecich będących ofiarami przemocy domowej po rozwodzie z obywatelem UE są ważne i nie naruszają zasady równego traktowania, ponieważ sytuacje te nie są porównywalne z sytuacjami osób łączących się w rodzinie z innymi obywatelami państw trzecich.

Sprawa dotyczyła ważności art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 w świetle Karty praw podstawowych UE, w szczególności zasady równego traktowania. Sąd odsyłający pytał, czy przepisy te nie dyskryminują obywateli państw trzecich będących ofiarami przemocy domowej, których małżonek jest obywatelem UE, w porównaniu do sytuacji, gdy małżonek jest obywatelem państwa trzeciego. Trybunał uznał, że sytuacje te nie są porównywalne ze względu na różne cele i zakresy dyrektyw 2004/38 i 2003/86, a także różne statusy prawne beneficjentów.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył ważności art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE w świetle art. 20 i 21 Karty praw podstawowych UE. Sąd odsyłający (Conseil du contentieux des étrangers, Belgia) pytał, czy przepisy te, które uzależniają zachowanie prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego będącego ofiarą przemocy domowej po rozwodzie z obywatelem UE od spełnienia określonych warunków (np. posiadanie wystarczających środków), nie naruszają zasady równego traktowania w porównaniu do sytuacji, gdy małżonek jest obywatelem państwa trzeciego, a prawo pobytu reguluje dyrektywa 2003/86 (która nie nakłada takich warunków). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba) uznał się za właściwy do rozpatrzenia sprawy. Po analizie przepisów i celów obu dyrektyw, Trybunał stwierdził, że sytuacje te nie są porównywalne. Dyrektywa 2004/38 dotyczy swobodnego przepływu osób i prawa pobytu obywateli UE oraz członków ich rodzin, podczas gdy dyrektywa 2003/86 reguluje prawo do łączenia rodzin obywateli państw trzecich. Różnice w zakresie uznania przyznanego państwom członkowskim w stosowaniu tych dyrektyw oraz odmienne cele i zasady sprawiają, że odmienne traktowanie nie narusza zasady równego traktowania. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 w świetle art. 20 Karty praw podstawowych UE.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE nie narusza zasady równego traktowania (art. 20 Karty praw podstawowych UE), ponieważ sytuacje te nie są porównywalne. Dyrektywy 2004/38 i 2003/86 mają różne cele, zakresy i zasady, a także różny status prawny beneficjentów oraz zakres uznania przyznany państwom członkowskim.

Uzasadnienie

Trybunał stwierdził, że dyrektywa 2004/38 dotyczy swobodnego przepływu osób i prawa pobytu obywateli UE oraz członków ich rodzin, podczas gdy dyrektywa 2003/86 reguluje prawo do łączenia rodzin obywateli państw trzecich. Różnice w celach, zakresie, zasadach, statusie prawnym beneficjentów oraz zakresie uznania dla państw członkowskich sprawiają, że sytuacje te nie są porównywalne. W związku z tym odmienne traktowanie nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

brak jednoznacznego zwycięzcy, odpowiedź na pytanie prejudycjalne udzielona na korzyść ważności przepisów UE

Strony

NazwaTypRola
Xosoba_fizycznaskarżący
État belgeorgan_krajowypozwany
Parlament Europejskiinstytucja_ueinterwenient
Rada Unii Europejskiejinstytucja_ueinterwenient
Komisja Europejskainstytucja_ueinterwenient

Przepisy (10)

Główne

Dyrektywa 2004/38/WE art. 13 § 2

Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

Przepis ten reguluje zachowanie prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami państw członkowskich, w przypadku rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego, w tym w sytuacjach przemocy domowej. Określa warunki, pod jakimi prawo to może być zachowane, w tym wymóg posiadania wystarczających środków i ubezpieczenia zdrowotnego.

Karta art. 20

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

Artykuł ten stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa i zakazuje dyskryminacji. Został zastosowany do oceny, czy art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 nie narusza zasady równego traktowania.

TFUE art. 267

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Podstawa prawna dla odesłania prejudycjalnego.

Pomocnicze

Karta art. 21

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

Artykuł ten zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową. Trybunał uznał, że nie ma zastosowania do różnic w traktowaniu obywateli państw trzecich.

Dyrektywa 2003/86/WE art. 15 § 3

Dyrektywa Rady 2003/86/WE

Przepis ten przewiduje możliwość wydania samoistnego dokumentu pobytowego w przypadku rozwodu lub separacji dla członków rodziny obywatela państwa trzeciego, którzy wjechali na terytorium państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin i byli ofiarami przemocy domowej. Nie nakłada on jednak takich samych warunków finansowych jak dyrektywa 2004/38.

TFUE art. 18

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Dotyczy zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

TFUE art. 79

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Podstawa prawna dla dyrektywy 2003/86 (wspólna polityka imigracyjna).

TFUE art. 21

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Podstawa prawna dla swobodnego przepływu osób.

loi sur l’accès au territoire, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers art. 42 quater § 1 i 4

Ustawa z dnia 15 grudnia 1980 r.

Belgijska ustawa transponująca art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, która uzależnia zachowanie prawa pobytu od wykazania środków i ubezpieczenia zdrowotnego.

loi sur l’accès au territoire, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers art. 11 § 2

Ustawa z dnia 15 grudnia 1980 r.

Belgijska ustawa transponująca art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86, która przewiduje wydanie samoistnego zezwolenia na pobyt w przypadku przemocy domowej bez wymogu posiadania środków.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Sytuacje regulowane przez dyrektywę 2004/38 (obywatel UE jako małżonek) i dyrektywę 2003/86 (obywatel państwa trzeciego jako małżonek) nie są porównywalne ze względu na różne cele, zakresy, zasady, status prawny beneficjentów i zakres uznania dla państw członkowskich. Dyrektywa 2004/38 ma na celu ułatwienie swobodnego przepływu obywateli UE, podczas gdy dyrektywa 2003/86 dotyczy polityki imigracyjnej i łączenia rodzin obywateli państw trzecich. Ograniczenia w stosowaniu art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 (np. wymóg posiadania środków) są uzasadnione celem uniknięcia obciążenia dla systemu pomocy społecznej i zapewnienia pewności prawa. Postępowanie rozwodowe może być wszczęte po wyjeździe obywatela UE, ale musi nastąpić w rozsądnym terminie, aby zapobiec szantażowi i zapewnić pewność prawa.

Odrzucone argumenty

Art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 narusza zasadę równego traktowania (art. 20 Karty praw podstawowych UE), ponieważ nakłada surowsze warunki na obywateli państw trzecich będących ofiarami przemocy domowej, których małżonek jest obywatelem UE, w porównaniu do sytuacji, gdy małżonek jest obywatelem państwa trzeciego.

Godne uwagi sformułowania

nie znajdują się w porównywalnej sytuacji do celów ewentualnego stosowania zasady równego traktowania różnice w zakresie uznania przyznanego państwom członkowskim w ramach stosowania dyrektyw 2004/38 i 2003/86 cel ochrony i integracji mają drugorzędne znaczenie w stosunku do podstawowego celu wspomnianej dyrektywy, którym jest wspieranie swobodnego przepływu obywateli Unii możliwość szantażu groźbą rozwodu

Skład orzekający

K. Lenaerts

prezes

R. Silva de Lapuerta

sprawozdawca

J.-C. Bonichot

sędzia

A. Prechal

sędzia

M. Vilaras

sędzia

N. Piçarra

sędzia

A. Kumin

sędzia

M. Safjan

sędzia

D. Šváby

sędzia

S. Rodin

sędzia

K. Jürimäe

sędzia

P.G. Xuereb

sędzia

L.S. Rossi

sędzia

I. Jarukaitis

sędzia

J. Passer

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja zasady równego traktowania w kontekście prawa pobytu członków rodzin obywateli UE, zwłaszcza w sytuacjach przemocy domowej i rozwodu. Ustalenie porównywalności sytuacji w prawie UE."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji porównania dwóch różnych dyrektyw UE i ich zastosowania w kontekście prawa pobytu. Wymaga analizy konkretnych przepisów krajowych transponujących te dyrektywy.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa porusza ważny temat ochrony ofiar przemocy domowej w kontekście prawa migracyjnego UE, co jest istotne społecznie i prawnie. Pokazuje złożoność interpretacji przepisów UE i ich stosowania w praktyce.

Ochrona ofiar przemocy domowej po rozwodzie: Czy prawo UE traktuje wszystkich jednakowo?

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI