C-921/19
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że dokumenty przedstawione w kolejnym wniosku o ochronę międzynarodową nie mogą być automatycznie odrzucane jako nieważne tylko z powodu niemożności stwierdzenia ich autentyczności.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących kolejnych wniosków o ochronę międzynarodową. Wnioskodawca złożył dokumenty, których autentyczności nie można było potwierdzić. Sąd krajowy pytał, czy takie dokumenty mogą stanowić nowe dowody i czy ocena dowodów może różnić się w zależności od tego, czy jest to pierwszy, czy kolejny wniosek. Trybunał stwierdził, że dokumenty te mogą stanowić nowe dowody, a ocena dowodów musi być spójna, a państwo członkowskie ma obowiązek współpracy z wnioskodawcą.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE oraz art. 47 i 52 Karty praw podstawowych. Sprawa dotyczyła LH, obywatela Afganistanu, który złożył kolejny wniosek o ochronę międzynarodową po tym, jak jego pierwszy wniosek został oddalony. W ramach kolejnego wniosku przedłożył nowe dokumenty, których autentyczności nie można było stwierdzić. Holenderski sekretarz stanu uznał te dokumenty za niedopuszczalne, ponieważ brak możliwości stwierdzenia ich autentyczności sam w sobie wykluczał je jako nowe dowody. Sąd krajowy pytał, czy takie podejście jest zgodne z prawem UE, zwłaszcza z obowiązkiem współpracy państw członkowskich i prawem do skutecznego środka prawnego. Trybunał orzekł, że art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/95 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które automatycznie odrzucają dokumenty jako nieważne z powodu niemożności stwierdzenia ich autentyczności. Podkreślono, że ocena dowodów nie może się różnić w zależności od tego, czy jest to pierwszy, czy kolejny wniosek, a państwo członkowskie jest zobowiązane do współpracy z wnioskodawcą w ocenie istotnych elementów wniosku, nawet jeśli autentyczność dokumentów nie może zostać w pełni potwierdzona.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, dokumenty te mogą stanowić nowe elementy lub ustalenia, a ich automatyczne odrzucenie z powodu niemożności stwierdzenia autentyczności jest niezgodne z prawem UE.
Uzasadnienie
Prawo UE wymaga indywidualnej oceny każdego wniosku, a art. 4 dyrektywy 2011/95 traktuje wszelkie dokumenty jako elementy wniosku, niezależnie od ich autentyczności. Obowiązek współpracy państwa członkowskiego z wnioskodawcą obejmuje również ocenę takich dokumentów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
wnioskodawca (LH)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| LH | osoba_fizyczna | wnoszący_odwołanie |
| Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd niderlandzki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (8)
Główne
Dyrektywa 2013/32/UE art. 40 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest poddawany wstępnemu rozpatrzeniu, czy zaistniały lub zostały przedstawione nowe elementy lub ustalenia. Dokumenty, których autentyczności nie można stwierdzić, mogą stanowić takie nowe elementy lub ustalenia.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 4 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony
Obowiązek państwa członkowskiego oceny odpowiednich elementów wniosku we współpracy z wnioskodawcą.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 4 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony
Elementy wniosku obejmują wszelkie dokumenty znajdujące się w posiadaniu wnioskodawcy.
Pomocnicze
Karta art. 47
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do skutecznego środka prawnego.
Karta art. 52
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Ograniczenia praw i wolności.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 31 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej są rozpatrywane zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 33 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Możliwość uznania wniosku za niedopuszczalny, w tym kolejnego wniosku bez nowych elementów.
Vreemdelingenwet 2000 art. 30a § 1
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r.
Krajowe przepisy dotyczące niedopuszczalności kolejnego wniosku o azyl.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Dokumenty, których autentyczności nie można stwierdzić, mogą stanowić nowe elementy lub ustalenia w kolejnym wniosku o ochronę międzynarodową. Ocena dowodów w kolejnym wniosku nie może być mniej korzystna niż w pierwszym wniosku. Państwo członkowskie ma obowiązek współpracy z wnioskodawcą w ocenie istotnych elementów wniosku, nawet jeśli autentyczność dokumentów jest wątpliwa.
Odrzucone argumenty
Automatyczne odrzucenie dokumentów z powodu niemożności stwierdzenia ich autentyczności jest zgodne z prawem UE. Państwo członkowskie może zaprzestać współpracy w ocenie dokumentów, których autentyczności nie można stwierdzić.
Godne uwagi sformułowania
każdy dokument przedstawiony przez wnioskodawcę na poparcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej należy uznać za jego element, który należy wziąć pod uwagę niemożność uwierzytelnienia tego dokumentu lub brak jakiegokolwiek obiektywnie weryfikowalnego źródła nie może sama w sobie uzasadniać wykluczenia takiego dokumentu z rozpatrywania ocena dowodów przedstawionych na poparcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej nie może się różnić w zależności od tego, czy chodzi o pierwszy wniosek, czy o kolejny wniosek
Skład orzekający
A. Prechal
prezes_izby
N. Wahl
sędzia
F. Biltgen
sędzia
L.S. Rossi
sprawozdawczyni
J. Passer
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia przepisów dotyczących kolejnych wniosków o ochronę międzynarodową, oceny dowodów w sprawach azylowych, obowiązku współpracy państw członkowskich."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji kolejnych wniosków o ochronę międzynarodową i oceny dokumentów, których autentyczność jest niepewna.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa azylowego – oceny dowodów w kolejnych wnioskach, co ma istotne znaczenie praktyczne dla prawników i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. Wykładnia TSUE jest kluczowa dla zapewnienia spójności i sprawiedliwości procedur.
“Czy niepewne dokumenty mogą zaważyć na losie azylanta? TSUE wyjaśnia zasady oceny dowodów w kolejnych wnioskach.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI