C-91/05

Trybunał stwierdził nieważność decyzji Rady dotyczącej finansowania działań przeciwko rozprzestrzenianiu broni strzeleckiej i lekkiej, uznając, że decyzja ta narusza art. 47 TFUE, ponieważ wkracza w kompetencje Wspólnoty w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju.

Komisja Europejska wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady dotyczącej wykonania wspólnego działania w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium na broń strzelecką i lekką. Komisja argumentowała, że decyzja narusza art. 47 TFUE, ponieważ została podjęta w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB), podczas gdy działania te powinny być finansowane w ramach polityki współpracy na rzecz rozwoju, która leży w kompetencji Wspólnoty. Trybunał uznał, że decyzja miała podwójny cel: utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspieranie trwałego rozwoju (polityka rozwojowa), przy czym żaden z tych celów nie był pomocniczy. W związku z tym, przyjęcie decyzji na podstawie WPZiB, gdy mogła być wydana na podstawie traktatu WE, stanowiło naruszenie art. 47 TFUE, co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji.

Sprawa C-91/05 dotyczyła skargi Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/833/WPZiB, która miała na celu wykonanie wspólnego działania Rady 2002/589/WPZiB w zakresie wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium na broń strzelecką i lekką. Komisja argumentowała, że zaskarżona decyzja narusza art. 47 TFUE, ponieważ wkracza w kompetencje Wspólnoty w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju, podczas gdy została podjęta w ramach WPZiB. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) rozpoznał kwestię właściwości do rozpoznania skargi, potwierdzając, że jest właściwy do badania zgodności aktów WPZiB z kompetencjami Wspólnoty na mocy art. 47 TFUE. Następnie TSUE zbadał, czy zaskarżona decyzja narusza art. 47 TFUE. Komisja twierdziła, że zwalczanie rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej, włączone w politykę współpracy na rzecz rozwoju, podlega kompetencjom Wspólnoty. Rada argumentowała, że działania te należą do WPZiB i nie naruszają kompetencji Wspólnoty. TSUE uznał, że polityka współpracy na rzecz rozwoju obejmuje szeroki zakres działań, w tym promowanie pokoju, bezpieczeństwa, demokracji i praw człowieka, a także zwalczanie przeszkód w rozwoju, takich jak niestabilność spowodowana rozprzestrzenianiem broni. Analiza celu i treści zaskarżonej decyzji wykazała, że miała ona podwójny charakter: z jednej strony, wpisywała się w cele WPZiB (utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego), a z drugiej strony, przyczyniała się do celów polityki współpracy na rzecz rozwoju (wspieranie trwałego rozwoju państw AKP). TSUE stwierdził, że żaden z tych aspektów nie był pomocniczy w stosunku do drugiego. Ponieważ zaskarżona decyzja mogła zostać wydana na podstawie traktatu WE (w ramach polityki współpracy na rzecz rozwoju), a została przyjęta na podstawie tytułu V traktatu UE (WPZiB), stanowiło to naruszenie art. 47 TFUE. W konsekwencji, TSUE orzekł nieważność zaskarżonej decyzji. Z uwagi na to, że decyzja została uchylona z powodu wad prawnych, Trybunał nie analizował zarzutu niezgodności z prawem wspólnego działania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy