C-88/14
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości oddalił skargę Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności przepisów rozporządzenia dotyczących przyznania Komisji uprawnień do zawieszania zwolnienia z obowiązku wizowego, uznając je za zgodne z prawem UE.
Komisja Europejska wniosła skargę o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia zmieniającego przepisy dotyczące obowiązku wizowego, zarzucając naruszenie art. 290 i 291 TFUE poprzez przyznanie jej uprawnień delegowanych zamiast wykonawczych. Trybunał uznał, że przyznane uprawnienia do zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego poprzez wprowadzenie przypisu w załączniku do rozporządzenia stanowią zmianę aktu ustawodawczego, a zatem są zgodne z art. 290 TFUE, co skutkowało oddaleniem skargi.
Komisja Europejska zaskarżyła do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przepisy rozporządzenia nr 1289/2013, które zmieniały rozporządzenie nr 539/2001 w zakresie obowiązku wizowego. Głównym zarzutem Komisji było naruszenie art. 290 i 291 TFUE, ponieważ uważała, że przyznane jej uprawnienia do tymczasowego zawieszania zwolnienia z obowiązku wizowego dla obywateli państw trzecich poprzez wprowadzenie przypisu do załącznika rozporządzenia, stanowiły uprawnienia wykonawcze, a nie delegowane, jak błędnie zakwalifikował je prawodawca. Komisja argumentowała, że takie działania nie zmieniają aktu ustawodawczego, a jedynie wykonują jego postanowienia. Trybunał, rozpatrując sprawę w pełnym składzie (wielka izba), odrzucił argumentację Komisji. Analizując przepisy TFUE dotyczące aktów delegowanych (art. 290) i wykonawczych (art. 291), Trybunał stwierdził, że wprowadzenie przypisu do załącznika rozporządzenia, który tymczasowo zawiesza zwolnienie z obowiązku wizowego, stanowi zmianę normatywnej treści aktu ustawodawczego. W związku z tym, prawodawca Unii miał prawo powierzyć Komisji uprawnienie delegowane na podstawie art. 290 TFUE. Trybunał podkreślił, że nawet jeśli akty wykonawcze w ramach pierwszego etapu mechanizmu wzajemności są uznawane za wykonawcze, nie oznacza to, że akty w kolejnych etapach również muszą być traktowane jako wykonawcze. Skoro akt delegowany zmieniał treść rozporządzenia, przyznanie takiego uprawnienia Komisji było zgodne z prawem. W konsekwencji, Trybunał oddalił skargę Komisji jako bezzasadną i obciążył ją kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, przyznanie Komisji uprawnienia do przyjęcia aktu delegowanego w celu tymczasowego zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego poprzez wprowadzenie przypisu do załącznika rozporządzenia nr 539/2001 nie stanowi naruszenia art. 290 i 291 TFUE, ponieważ jest to uprawnienie delegowane, a nie wykonawcze.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że tymczasowe zawieszenie zwolnienia z obowiązku wizowego poprzez wprowadzenie przypisu do załącznika rozporządzenia nr 539/2001 stanowi zmianę normatywnej treści aktu ustawodawczego. W związku z tym, prawodawca Unii miał prawo powierzyć Komisji uprawnienie delegowane na podstawie art. 290 TFUE, a nie uprawnienie wykonawcze.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skarge
Strona wygrywająca
Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Komisja Europejska | instytucja_ue | skarżący |
| Parlament Europejski | instytucja_ue | pozwany |
| Rada Unii Europejskiej | instytucja_ue | pozwany |
| Republika Czeska | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
Przepisy (11)
Główne
TFUE art. 263
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 290 § 1
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Akt ustawodawczy może przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, uzupełniających lub zmieniających niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego. Akt ustawodawczy dokonujący takiego delegowania winien wyraźnie określać cele, treść, zakres oraz czas obowiązywania przekazanych uprawnień.
TFUE art. 291 § 2
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Prawnie wiążące akty Unii powierzają uprawnienie wykonawcze Komisji lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, określonych w art. 24 TUE i 26 TUE, Radzie, kiedy jest to konieczne z uwagi na zapewnienie jednolitego wykonywania tych aktów.
Rozporządzenie nr 539/2001 art. 1 § 1
Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001
Rozporządzenie nr 539/2001 art. 1 § 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001
Rozporządzenie nr 539/2001 art. 1 § 4
Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001
Rozporządzenie nr 1289/2013 art. 1 § 1
Rozporządzenie (UE) nr 1289/2013
Rozporządzenie nr 1289/2013 art. 1 § 4
Rozporządzenie (UE) nr 1289/2013
Pomocnicze
Rozporządzenie (UE) nr 539/2001 w zmienionym brzmieniu art. 4b § 2
Rozporządzenie (UE) nr 539/2001 w zmienionym brzmieniu art. 4b § 3
Rozporządzenie (UE) nr 539/2001 w zmienionym brzmieniu art. 4b § 5
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przyznanie Komisji uprawnienia do przyjęcia aktu delegowanego w celu tymczasowego zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego poprzez wprowadzenie przypisu do załącznika rozporządzenia nr 539/2001 stanowi zmianę normatywnej treści aktu ustawodawczego, co uzasadnia zastosowanie art. 290 TFUE. Prawodawca Unii dysponuje swobodnym uznaniem w zakresie wyboru między uprawnieniem delegowanym a wykonawczym, o ile przestrzegane są warunki określone w TFUE. Argumentacja Komisji dotycząca trudności praktycznych związanych z aktami delegowanymi nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem przyznania takiego uprawnienia.
Odrzucone argumenty
Akt przyjęty na podstawie art. 1 ust. 4 lit. f) rozporządzenia nr 539/2001 nie uzupełnia tego rozporządzenia, lecz stanowi wykonanie jego postanowień, ponieważ przyznaje Komisji niewielki zakres uznania lub nie powierza go wcale. Akt przyjęty na podstawie art. 1 ust. 4 lit. f) rozporządzenia nr 539/2001 nie powoduje zmiany aktu ustawodawczego w rozumieniu art. 290 ust. 1 TFUE, gdyż nie pociąga za sobą uchylenia odniesienia do państwa trzeciego z załącznika II i umieszczenia go w załączniku I. Wprowadzenie przypisu w akcie ustawodawczym stanowi czysto techniczne narzędzie, które nie powinno być kwalifikowane jako zmiana w rozumieniu art. 290 ust. 1 TFUE. Przyznanie Komisji uprawnienia delegowanego w art. 1 ust. 4 lit. f) rozporządzenia nr 539/2001 opiera się na oczywistym błędzie, ponieważ ograniczony zakres uznania Komisji czyni prawo sprzeciwu prawodawcy Unii zbliżonym do weta wobec środka wykonawczego.
Godne uwagi sformułowania
akt ustawodawczy może przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, uzupełniających lub zmieniających niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego akt ustawodawczy dokonujący takiego delegowania winien wyraźnie określać cele, treść, zakres oraz czas obowiązywania przekazanych uprawnień Komisja – korzystając z uprawnień wykonawczych – nie może zmieniać ani uzupełniać aktu ustawodawczego, nawet w odniesieniu do jego elementów innych niż zasadnicze akt przyjęty na podstawie art. 1 ust. 4 lit. f) rozporządzenia nr 539/2001 w zmienionym brzmieniu prowadzi zatem do zmiany, choćby czasowo, normatywnej treści danego aktu ustawodawczego Umieszczenie w załączniku II do wskazanego rozporządzenia przypisu obok nazwy danego państwa trzeciego, przewidziane w tymże przepisie, świadczy o woli włączenia przez prawodawcę Unii aktu przyjętego na podstawie tego przepisu do samego tekstu rozporządzenia nr 539/2001 w zmienionym brzmieniu.
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
K. Lenaerts
sprawozdawca
A. Tizzano
sędzia
R. Silva de Lapuerta
sędzia
T. von Danwitz
prezes_izby
J.C. Bonichot
prezes_izby
A. Rosas
sędzia
A. Arabadjiev
sędzia
C. Toader
sędzia
M. Safjan
sędzia
D. Šváby
sędzia
M. Berger
sędzia
E. Jarašiūnas
sędzia
C.G. Fernlund
sędzia
J.L. da Cruz Vilaça
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja rozróżnienia między aktami delegowanymi a wykonawczymi w prawie UE, a także zasady stosowania art. 290 i 291 TFUE w kontekście polityki wizowej i kompetencji instytucji UE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z rozporządzeniem nr 539/2001 i mechanizmem wzajemności wizowej. Ogólne zasady dotyczące aktów delegowanych i wykonawczych są jednak szeroko stosowalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy kluczowej kwestii podziału kompetencji między instytucjami UE, co jest fundamentalne dla zrozumienia funkcjonowania Unii. Choć temat wiz może wydawać się techniczny, dotyka on ważnych aspektów suwerenności i bezpieczeństwa.
“Kto decyduje o wizach? TSUE rozstrzyga spór o kompetencje między Komisją a prawodawcą UE.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI