C-879/19
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że pracownik wykonujący pracę w kilku państwach członkowskich w ramach jednej umowy o pracę, gdzie okresy pracy w każdym państwie przekraczają 12 miesięcy, nie jest "zwykle zatrudniony" w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71, co oznacza, że podlega ustawodawstwu państwa, w którym pracuje.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących zabezpieczenia społecznego dla pracownika wykonującego pracę w kilku państwach członkowskich w ramach jednej umowy o pracę. Sąd Najwyższy Polski zapytał, czy pracownik pracujący kolejno w różnych państwach członkowskich przez okresy przekraczające 12 miesięcy w każdym z nich, w ramach jednej umowy, jest "zwykle zatrudniony" na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że taka sytuacja nie podlega przepisom szczególnym (art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71), a pracownik podlega ustawodawstwu państwa, w którym faktycznie pracuje, zgodnie z zasadą ogólną (art. 13 ust. 2 lit. a).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych przemieszczających się we Wspólnocie. Sprawa rozpatrywana była w kontekście sporu między polską spółką FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie, dotyczącego ustalenia właściwego ustawodawstwa z zakresu zabezpieczenia społecznego dla polskiego pracownika, który w ramach jednej umowy o pracę świadczył pracę kolejno we Francji i w Wielkiej Brytanii, przy czym okresy pracy w każdym z tych państw przekraczały 12 miesięcy. Sąd Najwyższy Polski zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy taka osoba jest "zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich" w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71. Trybunał, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo i cel rozporządzenia, jakim jest zapewnienie podlegania ubezpieczeniu tylko jednego państwa członkowskiego, orzekł, że przepis ten nie obejmuje sytuacji, w której pracownik w ramach jednej umowy o pracę pracuje w kilku państwach członkowskich, a okresy pracy w każdym z nich przekraczają 12 miesięcy. W takim przypadku pracownik podlega ustawodawstwu państwa, w którym faktycznie pracuje, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia. Trybunał podkreślił, że art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 stanowi wyjątek od zasady ogólnej i powinien być interpretowany ściśle. Ustalenie faktycznych okresów pracy i ich długości należy do sądu krajowego.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Artykuł 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 nie obejmuje swoim zakresem stosowania sytuacji osoby, która w ramach jednej i tej samej umowy o pracę zawartej z jednym i tym samym pracodawcą, przewidującej wykonywanie działalności zawodowej w kilku państwach członkowskich, podczas kilku kolejnych miesięcy pracuje wyłącznie na terytorium każdego z tych państw członkowskich, jeżeli długość nieprzerwanych okresów pracy wykonywanej w każdym z tych państw członkowskich przekracza 12 miesięcy.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że celem rozporządzenia jest zapewnienie podlegania ubezpieczeniu tylko jednego państwa członkowskiego. Artykuł 14 ust. 2 stanowi wyjątek od zasady ogólnej (art. 13 ust. 2 lit. a) i powinien być interpretowany ściśle. Jeśli okresy pracy w poszczególnych państwach członkowskich przekraczają 12 miesięcy, nie można uznać pracownika za "zwykle zatrudnionego" na terytorium kilku państw w rozumieniu tego przepisu, a tym samym podlega on ustawodawstwu państwa, w którym faktycznie pracuje.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe | spolka | skarżący |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie | organ_krajowy | pozwany |
| UA | osoba_fizyczna | strona_w_postępowaniu_głównym |
| rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd belgijski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (4)
Główne
Rozporządzenie nr 1408/71 art. 14 § pkt 2 lit. b
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
Nie ma zastosowania do sytuacji, w której pracownik w ramach jednej umowy o pracę pracuje w kilku państwach członkowskich, a okresy pracy w każdym z nich przekraczają 12 miesięcy.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 1408/71 art. 13 § 2 lit. a
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
Pracownik najemny podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym pracuje.
Rozporządzenie nr 1408/71 art. 14 § pkt 1 lit. a
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
Może mieć zastosowanie, jeśli przedsiębiorstwo zwykle prowadzi znaczącą część swojej działalności w państwie członkowskim siedziby, co wymaga ustalenia przez sąd krajowy.
Rozporządzenie nr 574/72 art. 12a
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pracownik, który w ramach jednej umowy o pracę pracuje w kilku państwach członkowskich, a okresy pracy w każdym z nich przekraczają 12 miesięcy, nie jest "zwykle zatrudniony" na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71. Taka wykładnia zapobiega obejściu zasady ogólnej (art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 i zapewnia podleganie ubezpieczeniu tylko jednego państwa członkowskiego.
Godne uwagi sformułowania
przepisy tytułu II rozporządzenia nr 1408/71 [...] stanowią kompletny i jednolity system norm kolizyjnych aby zapobiec stosowaniu ustawodawstwa więcej niż jednego państwa członkowskiego i uniknąć wynikających z tego komplikacji art. 14 pkt 2 rozporządzenia nr 1408/71 [...] powinien podlegać ścisłej wykładni
Skład orzekający
N. Wahl
prezes izby
F. Biltgen
sprawozdawca
L.S. Rossi
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretacja przepisów dotyczących określenia właściwego ustawodawstwa z zakresu zabezpieczenia społecznego dla pracowników wykonujących pracę w kilku państwach członkowskich w ramach jednej umowy, zwłaszcza w kontekście przekroczenia 12-miesięcznych okresów pracy w poszczególnych krajach."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnie art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 i sytuacji, gdy okresy pracy w poszczególnych państwach członkowskich przekraczają 12 miesięcy. Wymaga ustalenia faktycznych okresów pracy przez sąd krajowy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa pracy UE – zabezpieczenia społecznego dla pracowników migrujących, co jest istotne dla wielu osób i firm działających transgranicznie. Wykładnia przepisów jest kluczowa dla ustalenia, gdzie pracownik podlega ubezpieczeniu.
“Pracujesz w kilku krajach UE na jednej umowie? ZUS może Cię zaskoczyć – TSUE wyjaśnia, gdzie płacisz składki!”
Sektor
praca
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę