C-85/22

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2024-06-20

cjeuochrona_srodowiskaochrona siedlisk przyrodniczych i dzikiej fauny i floryWysokatrybunal

Natura 2000ochrona siedliskobszary ochronydyrektywa siedliskowauchybienie zobowiązaniomprawo ochrony środowiskaBułgaria

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że Bułgaria uchybiła zobowiązaniom w zakresie ochrony siedlisk przyrodniczych, nie wyznaczając w terminie specjalnych obszarów ochrony, ale oddalił pozostałe zarzuty dotyczące celów i środków ochrony.

Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Republice Bułgarii, zarzucając jej uchybienie zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy siedliskowej. Główne zarzuty dotyczyły braku wyznaczenia w terminie specjalnych obszarów ochrony (SOO), braku ustalenia szczegółowych celów ochrony, braku ustanowienia koniecznych środków ochronnych oraz nieprawidłowej transpozycji przepisów. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując sprawę, stwierdził uchybienie jedynie w zakresie niewyznaczenia SOO w terminie. Pozostałe zarzuty, dotyczące celów i środków ochrony, zostały oddalone z powodu niewystarczającego wykazania przez Komisję systematycznego i uporczywego naruszenia przepisów.

Skarga Komisji Europejskiej przeciwko Republice Bułgarii dotyczyła uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w zakresie ochrony siedlisk przyrodniczych i dzikiej fauny i flory, zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG (dyrektywą siedliskową). Komisja zarzuciła Bułgarii przede wszystkim niewyznaczenie w terminie 194 spośród 229 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty jako specjalne obszary ochrony (SOO). Ponadto, zarzucono brak ustalenia szczegółowych i specyficznych celów ochrony, brak ustanowienia koniecznych środków ochronnych oraz nieprawidłową transpozycję art. 6 ust. 1 dyrektywy do prawa krajowego. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując sprawę, uznał, że Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 4 dyrektywy siedliskowej poprzez niewyznaczenie w terminie wymaganej liczby terenów jako SOO. Jednakże, pozostałe zarzuty podniesione przez Komisję zostały oddalone. W odniesieniu do braku ustalenia celów ochrony, Trybunał stwierdził, że Komisja nie wykazała w sposób wystarczający, że przykłady podanych przez nią zarządzeń były reprezentatywne dla wszystkich rozpatrywanych obszarów i że cele ochrony nie były wystarczająco szczegółowe. Podobnie, zarzut dotyczący braku ustanowienia środków ochronnych został oddalony, ponieważ Komisja nie wykazała, że bułgarskie ramy prawne nie pozwalają na skuteczne wdrożenie tych środków, a także dlatego, że kwestia braku środków dla konkretnych terenów była już przedmiotem innego zarzutu. Zarzut dotyczący nieprawidłowej transpozycji art. 6 ust. 1 dyrektywy również został oddalony, gdyż Trybunał uznał, że bułgarskie przepisy krajowe, w tym przepisy dotyczące planów zagospodarowania i środków ochronnych, są wystarczające. W konsekwencji, Trybunał orzekł częściowe uwzględnienie skargi, stwierdzając uchybienie jedynie w zakresie terminu wyznaczenia SOO, a w pozostałym zakresie skargę oddalił. Strony ponoszą własne koszty postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (4)

Odpowiedź sądu

Tak, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy siedliskowej poprzez niewyznaczenie możliwie najszybciej, nie później niż w terminie sześciu lat, jako specjalnych obszarów ochrony 194 spośród 229 rozpatrywanych terenów mających znaczenie dla Wspólnoty.

Uzasadnienie

Trybunał przypomniał, że państwa członkowskie są zobowiązane do wyznaczenia terenów mających znaczenie dla Wspólnoty jako specjalnych obszarów ochrony w terminie sześciu lat od ich zatwierdzenia. Bułgaria nie zakwestionowała faktu niewyznaczenia wszystkich terenów w terminie, powołując się jedynie na istnienie mechanizmów prewencyjnej ochrony. Trybunał, opierając się na utrwalonym orzecznictwie, stwierdził, że formalne wyznaczenie jest niezbędnym etapem systemu ochrony i nie można go zastąpić innymi środkami.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

stwierdzono_uchybienie

Strona wygrywająca

Komisja Europejska (częściowo)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Komisja Europejska	instytucja_ue	skarżąca
Republika Bułgarii	panstwo_czlonkowskie	pozwana

Przepisy (13)

Główne

dyrektywa siedliskowa art. 4 § 4

Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory

Państwa członkowskie są zobowiązane do wyznaczenia terenów mających znaczenie dla Wspólnoty jako specjalnych obszarów ochrony w terminie sześciu lat od ich zatwierdzenia.

dyrektywa siedliskowa art. 6 § 1

Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory

Dla specjalnych obszarów ochrony państwa członkowskie tworzą konieczne środki ochronne.

TFUE art. 258

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Podstawa prawna skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Pomocnicze

ZBR art. 8 § 1