C-841/19
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że hiszpańskie przepisy ograniczające maksymalną kwotę świadczeń wypłacanych przez fundusz gwarantowany pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy, proporcjonalnie do ich czasu pracy, nie stanowią dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektyw UE w zakresie równego traktowania pracowników. Hiszpański sąd pracy zapytał, czy przepisy ograniczające maksymalną kwotę świadczeń wypłacanych przez fundusz gwarantowany (Fogasa) pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy, proporcjonalnie do ich czasu pracy, stanowią dyskryminację pośrednią ze względu na płeć, biorąc pod uwagę, że pracownicy ci to głównie kobiety. Trybunał uznał, że zastosowanie zasady pro rata temporis do ustalenia górnej granicy świadczeń jest obiektywnym kryterium i nie stanowi dyskryminacji.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektyw 79/7/EWG i 2006/54/WE w kontekście hiszpańskich przepisów dotyczących Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (Fogasa). Sprawa dotyczyła pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, którego roszczenia wobec niewypłacalnego pracodawcy miały zostać zaspokojone przez Fogasa. Hiszpański sąd pracy zastanawiał się, czy ograniczenie maksymalnej kwoty świadczeń wypłacanych przez Fogasa, które było proporcjonalnie obniżane dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, stanowi dyskryminację pośrednią ze względu na płeć, ponieważ pracownicy ci to głównie kobiety. Trybunał Sprawiedliwości UE, stosując art. 99 regulaminu postępowania, orzekł, że dyrektywa 79/7/EWG nie ma zastosowania, ale dyrektywa 2006/54/WE ma zastosowanie do wypłacanych wynagrodzeń i odszkodowań. Trybunał stwierdził, że zastosowanie zasady pro rata temporis, polegającej na proporcjonalnym obniżeniu górnej granicy świadczeń dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, jest obiektywnym kryterium uzasadniającym odmienne traktowanie i nie stanowi dyskryminacji pośredniej. W związku z tym, hiszpańskie przepisy nie naruszają prawa UE.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, takie przepisy nie stanowią dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć, jeśli zastosowanie zasady pro rata temporis jest obiektywnym kryterium uzasadniającym odmienne traktowanie.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że zastosowanie zasady pro rata temporis do ustalenia górnej granicy świadczeń dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy jest obiektywnym kryterium, które pozwala na proporcjonalne obniżenie uprawnień, a tym samym nie stanowi dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć. Finansowanie funduszu ze składek pracodawców dodatkowo potwierdza, że korekta ta jest uzasadniona.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Fogasa (instytucja krajowa)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| JL | osoba_fizyczna | wnoszący_odwołanie |
| Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) | organ_krajowy | pozwany |
| rząd hiszpański | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (10)
Główne
Dyrektywa 2006/54/WE art. 2 ust. 1
Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy
Definiuje pojęcia 'dyskryminacja pośrednia' i 'wynagrodzenie'.
Dyrektywa 2006/54/WE art. 4
Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy
Nakazuje eliminację bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w odniesieniu do wszelkich aspektów i warunków wynagrodzenia.
Dyrektywa 2008/94/WE art. 1 ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy
Ma zastosowanie do roszczeń pracowników wynikających z umów o pracę wobec niewypłacalnych pracodawców.
kodeks pracy art. 33 ust. 1
Ley del Estatuto de los Trabajadores (kodeks pracy)
Fogasa wypłaca pracownikom kwoty wynagrodzeń nieotrzymanych z powodu niewypłacalności pracodawcy, z górną granicą obliczaną jako dwukrotność dziennego minimalnego wynagrodzenia międzybranżowego pomnożoną przez liczbę dni, za które nie wypłacono wynagrodzenia (do 120 dni). Górna granica podlega obniżeniu proporcjonalnie do czasu pracy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze.
kodeks pracy art. 33 ust. 2
Ley del Estatuto de los Trabajadores (kodeks pracy)
Fogasa wypłaca odszkodowania z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia umowy o pracę, z górną granicą rocznego wynagrodzenia, gdzie dzienne wynagrodzenie nie może przekraczać dwukrotności minimalnego wynagrodzenia międzybranżowego.
Pomocnicze
Dyrektywa 79/7/EWG art. 4 ust. 1
Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego
Nie ma zastosowania do sytuacji, w której świadczenie nie dotyczy systemów ochrony przed ryzykami wymienionymi w art. 3 ust. 1 dyrektywy.
Porozumienie ramowe art. Klauzula 4 pkt 1
Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin
Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy nie mogą być traktowani w mniej korzystny sposób niż porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy, o ile odmienne traktowanie nie znajduje uzasadnienia w przyczynach o charakterze obiektywnym.
Porozumienie ramowe art. Klauzula 4 pkt 2
Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin
Stosuje się zasadę pro rata temporis.
Dyrektywa 2008/94/WE art. 4 ust. 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy
Państwa członkowskie mogą ustalić pułapy wypłat dokonywanych przez instytucje gwarancyjne, pod warunkiem że nie są one niższe od poziomu zgodnego z celem społecznym dyrektywy.
kodeks pracy art. 33 ust. 5
Ley del Estatuto de los Trabajadores (kodeks pracy)
Fogasa jest finansowana ze składek pracodawców.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zastosowanie zasady pro rata temporis do ustalenia górnej granicy świadczeń dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy jest obiektywnym kryterium, które nie stanowi dyskryminacji pośredniej. Korekta górnej granicy świadczeń dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy gwarantuje, że maksymalne kwoty niezaspokojonych roszczeń pracowniczych wypłacane w przeliczeniu na każdą przepracowaną godzinę pracy będą równe, co sprzyja równemu traktowaniu. Finansowanie Fogasy ze składek pracodawców uzasadnia uwzględnienie proporcji czasu pracy przy ustalaniu górnej granicy świadczeń.
Odrzucone argumenty
Hiszpańskie przepisy, poprzez proporcjonalne obniżenie górnej granicy świadczeń dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, stanowią dyskryminację pośrednią ze względu na płeć, ponieważ pracownicy ci to głównie kobiety.
Godne uwagi sformułowania
nie można uznać, iż uregulowanie krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym działa w przeważającej mierze na niekorzyść określonej kategorii pracowników, w tym wypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, a tym bardziej pracowników płci żeńskiej. nie można uznać tego uregulowania za przejaw „dyskryminacji pośredniej” w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 4 dyrektywy 2006/54. zastosowanie tej korekty gwarantuje, że maksymalne kwoty niezaspokojonych roszczeń pracowniczych wypłacane ze środków Fogasy w przeliczeniu na każdą przepracowaną godzinę pracy będą równe, co sprzyja równemu traktowaniu.
Skład orzekający
N. Wahl
prezes izby
F. Biltgen
sprawozdawca
L.S. Rossi
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady pro rata temporis w kontekście ochrony pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz zasady równego traktowania w kontekście świadczeń z funduszu gwarantowanego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego hiszpańskiego systemu prawnego i funduszu Fogasa, ale zasady wykładni prawa UE są uniwersalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia równego traktowania w zatrudnieniu i ochrony pracowników, z potencjalnym wpływem na dużą grupę osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy. Wykładnia zasady pro rata temporis jest kluczowa dla zrozumienia, jak prawo UE chroni pracowników.
“Czy niższe świadczenia dla pracowników na część etatu to dyskryminacja? TSUE wyjaśnia.”
Sektor
praca
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę