C-829/21 i C-129/22
Podsumowanie
W połączonych sprawach C-829/21 i C-129/22 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał wnioski o wykładnię dyrektywy 2003/109 dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. Sprawy dotyczyły obywateli Ghany i Pakistanu, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego UE we Włoszech, a następnie przenieśli się do Niemiec. Niemieckie organy odmówiły odnowienia ich zezwoleń na pobyt, argumentując, że utracili oni status rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim (Włoszech) z powodu nieobecności na jego terytorium przez okres przekraczający sześć lat, zgodnie z art. 9 ust. 4 akapit drugi dyrektywy. Trybunał orzekł, że drugie państwo członkowskie może odmówić odnowienia zezwolenia na pobyt, jeśli stwierdzi utratę statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim z powodu nieobecności dłuższej niż sześć lat, pod warunkiem, że termin ten upłynął najpóźniej w dniu złożenia wniosku o odnowienie. Kluczowe jest jednak, że państwo odsyłające musi przeprowadzić szczegółowe postępowanie wyjaśniające. Obywatel państwa trzeciego musi zostać wezwany do przedstawienia dowodów swojej ewentualnej obecności na terytorium pierwszego państwa członkowskiego w trakcie biegu sześciu lat, co mogłoby przerwać bieg terminu. Ponadto, drugie państwo członkowskie musi zbadać, czy pierwsze państwo członkowskie nie przewidziało szczególnych okoliczności pozwalających na zachowanie statusu mimo dłuższej nieobecności. W przypadku wątpliwości, drugie państwo członkowskie powinno zwrócić się o pomoc do pierwszego państwa członkowskiego. Trybunał podkreślił również, że posiadanie ważnego zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE wydanego przez pierwsze państwo członkowskie stanowi domniemanie posiadania statusu, które nie jest jednak niewzruszalne. W kwestii warunków mieszkaniowych, Trybunał stwierdził, że drugie państwo członkowskie nie może oddalić wniosku z powodu braku dowodów odpowiednich warunków mieszkaniowych, jeśli samo nie wdrożyło odpowiednich przepisów krajowych transponujących art. 15 ust. 4 akapit drugi dyrektywy.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaWykładnia przepisów dyrektywy 2003/109 dotyczących utraty statusu rezydenta długoterminowego z powodu nieobecności, procedury oceny wniosków o odnowienie zezwolenia na pobyt w drugim państwie członkowskim, ciężaru dowodu oraz transpozycji prawa UE do prawa krajowego.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji obywateli państw trzecich posiadających status rezydenta długoterminowego UE i przenoszących się między państwami członkowskimi. Interpretacja przepisów dyrektywy może być stosowana w innych państwach członkowskich, ale szczegółowe wymogi proceduralne i krajowe mogą się różnić.
Zagadnienia prawne (5)
Czy państwo członkowskie może odmówić odnowienia zezwolenia na pobyt obywatelowi państwa trzeciego, który posiadał status rezydenta długoterminowego UE wydany przez inne państwo członkowskie, jeśli ten obywatel utracił ten status z powodu nieobecności na terytorium pierwszego państwa członkowskiego przez okres dłuższy niż sześć lat?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, państwo członkowskie może odmówić odnowienia zezwolenia na pobyt, jeśli stwierdzi utratę statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim z powodu nieobecności dłuższej niż sześć lat, pod warunkiem przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego.
Uzasadnienie
Prawo do pobytu w drugim państwie członkowskim jest prawem pochodnym od statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie. Drugie państwo ma prawo i obowiązek weryfikacji spełnienia warunków, w tym posiadania statusu rezydenta długoterminowego. Utrata statusu z powodu nieobecności dłuższej niż sześć lat jest przesłanką do odmowy odnowienia zezwolenia, ale wymaga to dokładnego zbadania, w tym wezwania do przedstawienia dowodów i sprawdzenia, czy nie zachodzą szczególne okoliczności.
Jaki jest termin właściwy do oceny, czy obywatel państwa trzeciego nadal posiada status rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim na potrzeby odnowienia zezwolenia na pobyt w drugim państwie członkowskim?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Właściwą datą jest data złożenia wniosku o odnowienie zezwolenia na pobyt.
Uzasadnienie
Ustalenie terminu oceny na datę złożenia wniosku zapewnia pewność prawa i równe traktowanie, unikając wpływu opóźnień administracyjnych lub sądowych na sytuację prawną wnioskodawcy.
Na kim spoczywa ciężar dowodu posiadania statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim przy wniosku o odnowienie zezwolenia na pobyt w drugim państwie członkowskim?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Ciężar dowodu co do zasady spoczywa na obywatelu państwa trzeciego, jednak posiadanie ważnego zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE wydanego przez pierwsze państwo członkowskie stanowi domniemanie posiadania tego statusu.
Uzasadnienie
Ważne zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE jest dokumentem potwierdzającym status i pozwala na domniemanie jego posiadania. Domniemanie to nie jest jednak niewzruszalne i może zostać podważone przez drugie państwo członkowskie w oparciu o konkretne poszlaki utraty statusu.
Czy drugie państwo członkowskie może odmówić odnowienia zezwolenia na pobyt z powodu braku odpowiednich warunków mieszkaniowych, jeśli samo nie wdrożyło przepisów krajowych transponujących odpowiednie postanowienia dyrektywy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, drugie państwo członkowskie nie może oddalić wniosku z tego powodu, jeśli nie wdrożyło odpowiedniego przepisu krajowego.
Uzasadnienie
Państwo członkowskie nie może powoływać się na przepisy prawa Unii, jeśli nie dokonało ich prawidłowej transpozycji do prawa krajowego, zapewniając wymaganą szczegółowość, precyzję i jasność.
Czy transpozycja przepisów dyrektywy 2003/109 dotyczących utraty statusu rezydenta długoterminowego i cofnięcia zezwolenia na pobyt do prawa krajowego jest prawidłowa, jeśli jest dokonana w dwóch odrębnych przepisach, z których jeden powtarza przesłankę utraty statusu, a drugi przewiduje cofnięcie zezwolenia bez szczegółowego odniesienia do wszystkich przesłanek utraty statusu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, taka transpozycja jest prawidłowa, jeśli przepisy krajowe są wystarczająco szczegółowe, precyzyjne i jasne.
Uzasadnienie
Przepisy krajowe muszą zapewniać pewność prawa. W tym przypadku, nawet jeśli drugi przepis nie odnosi się bezpośrednio do wszystkich przesłanek utraty statusu z dyrektywy, jego ogólne brzmienie pozwala na zastosowanie tych przesłanek, a pierwszy przepis precyzuje jedną z nich.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| TE | osoba_fizyczna | skarżący |
| RU | osoba_fizyczna | skarżący |
| EF | osoba_fizyczna | skarżący |
| Stadt Frankfurt am Main | organ_krajowy | pozwany |
| Stadt Offenbach am Main | organ_krajowy | pozwany |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (9)
Główne
Dyrektywa 2003/109/WE art. 9 § 4
Dyrektywa Rady 2003/109/WE
Utrata statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim w przypadku nieobecności na jego terytorium przez okres przekraczający sześć lat, chyba że przewidziano inaczej z przyczyn szczególnych.
Dyrektywa 2003/109/WE art. 14 § 1
Dyrektywa Rady 2003/109/WE
Warunek posiadania statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim jest niezbędny do uzyskania prawa pobytu w drugim państwie członkowskim.
Dyrektywa 2003/109/WE art. 15 § 4
Dyrektywa Rady 2003/109/WE
Państwo członkowskie może wymagać dokumentów potwierdzających odpowiednie warunki mieszkaniowe, ale nie może oddalić wniosku, jeśli samo nie wdrożyło tego przepisu.
Dyrektywa 2003/109/WE art. 19 § 2
Dyrektywa Rady 2003/109/WE
Potwierdza warunek posiadania statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim dla uzyskania zezwolenia na pobyt w drugim państwie.
Dyrektywa 2003/109/WE art. 22 § 1
Dyrektywa Rady 2003/109/WE
Państwo członkowskie może odmówić odnowienia lub cofnąć dokument pobytowy, gdy warunki przewidziane w art. 14-16 przestały być spełniane.
Pomocnicze
AufenthG art. 9a § 2
Ustawa o pobycie, działalności zarobkowej i integracji cudzoziemców
Wymóg posiadania odpowiednich warunków mieszkaniowych dla zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
AufenthG art. 38a § 1
Ustawa o pobycie, działalności zarobkowej i integracji cudzoziemców
Wydawanie zezwolenia na pobyt cudzoziemcowi posiadającemu status rezydenta długoterminowego w innym państwie członkowskim UE.
AufenthG art. 51 § 9
Ustawa o pobycie, działalności zarobkowej i integracji cudzoziemców
Utrata ważności zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w przypadku sześciu lat nieobecności poza terytorium federalnym.
AufenthG art. 52 § 6
Ustawa o pobycie, działalności zarobkowej i integracji cudzoziemców
Cofnięcie zezwolenia na pobyt wydanego na podstawie § 38a w przypadku utraty statusu rezydenta długoterminowego w innym państwie członkowskim UE.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Drugie państwo członkowskie musi przeprowadzić szczegółowe postępowanie wyjaśniające przed odmową odnowienia zezwolenia na pobyt z powodu utraty statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie. • Posiadanie ważnego zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stanowi domniemanie posiadania statusu. • Drugie państwo członkowskie nie może odmówić wniosku z powodu braku dowodów warunków mieszkaniowych, jeśli samo nie wdrożyło odpowiednich przepisów krajowych. • Transpozycja przepisów dyrektywy do prawa krajowego w dwóch odrębnych aktach jest dopuszczalna, jeśli zapewnia pewność prawa.
Odrzucone argumenty
Możliwość automatycznego odmówienia odnowienia zezwolenia na pobyt w drugim państwie członkowskim, jeśli obywatel państwa trzeciego nie przebywał w pierwszym państwie członkowskim przez sześć lat. • Brak obowiązku badania przez drugie państwo członkowskie, czy obywatel państwa trzeciego nadal posiada status rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim. • Możliwość odmowy wniosku z powodu braku dowodów warunków mieszkaniowych, nawet jeśli drugie państwo nie wdrożyło odpowiednich przepisów krajowych.
Godne uwagi sformułowania
prawo pochodne względem prawa do statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim • domniemanie na ich korzyść, że nadal posiadają oni status rezydenta długoterminowego • nie ma jednak charakteru niewzruszalnego • wystarczająco konkretnych i spójnych poszlak • zasada lojalnej współpracy ustanowiona w art. 4 ust. 3 TUE • wymóg pewności prawa
Skład orzekający
A. Prechal
prezes izby
M. L. Arastey Sahún
sędzia
F. Biltgen
sędzia
N. Wahl
sędzia
J. Passer
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia przepisów dyrektywy 2003/109 dotyczących utraty statusu rezydenta długoterminowego z powodu nieobecności, procedury oceny wniosków o odnowienie zezwolenia na pobyt w drugim państwie członkowskim, ciężaru dowodu oraz transpozycji prawa UE do prawa krajowego."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji obywateli państw trzecich posiadających status rezydenta długoterminowego UE i przenoszących się między państwami członkowskimi. Interpretacja przepisów dyrektywy może być stosowana w innych państwach członkowskich, ale szczegółowe wymogi proceduralne i krajowe mogą się różnić.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii związanych z prawami obywateli państw trzecich w UE, ich mobilnością i statusem pobytowym, co jest tematem aktualnym i budzącym zainteresowanie.
“Czy utrata statusu rezydenta UE po 6 latach poza krajem jest nieunikniona? TSUE wyjaśnia procedury i prawa migrantów.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny