C-810/21 do C-813/21

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że dziesięcioletni termin przedawnienia roszczenia konsumenta o zwrot kosztów kredytu hipotecznego, który rozpoczyna bieg od momentu zapłaty ostatniej raty, jest niezgodny z prawem UE, jeśli nie uwzględnia wiedzy konsumenta o prawach wynikających z dyrektywy i wystarczającego czasu na dochodzenie roszczeń.

Wnioski prejudycjalne dotyczyły wykładni dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności dotyczących kosztów kredytu hipotecznego. Sąd odsyłający pytał, czy dziesięcioletni termin przedawnienia roszczenia restytucyjnego, rozpoczynający bieg od momentu zapłaty ostatniej raty, jest zgodny z prawem UE, jeśli konsument ma wiedzę jedynie o okolicznościach faktycznych, a nie o prawnej ocenie tych okoliczności. Trybunał orzekł, że taki termin przedawnienia jest niezgodny z zasadą skuteczności, jeśli nie uwzględnia wiedzy konsumenta o jego prawach wynikających z dyrektywy oraz wystarczającego czasu na dochodzenie roszczeń.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w kontekście roszczeń o zwrot kosztów kredytu hipotecznego, które zostały uznane za nieuczciwe. Sąd okręgowy w Barcelonie zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami dotyczącymi zgodności dziesięcioletniego terminu przedawnienia z prawem Unii Europejskiej. Kluczowe pytanie dotyczyło momentu rozpoczęcia biegu tego terminu oraz zakresu wiedzy konsumenta, która jest wymagana do jego rozpoczęcia. Trybunał przypomniał, że przepisy krajowe dotyczące terminów proceduralnych muszą być zgodne z zasadą skuteczności, co oznacza, że nie mogą czynić niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych przez prawo UE. W analizowanej sprawie, termin przedawnienia rozpoczynał bieg od momentu zapłaty ostatniej raty, a konsument musiał mieć wiedzę jedynie o okolicznościach faktycznych, a nie o prawnej ocenie tych okoliczności. Trybunał uznał, że taki termin przedawnienia jest niezgodny z zasadą skuteczności, ponieważ nie uwzględnia on wiedzy konsumenta o jego prawach wynikających z dyrektywy 93/13 ani faktu, że konsument musi mieć wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i wniesienie skutecznego powództwa. Dodatkowo, Trybunał stwierdził, że samo istnienie utrwalonego orzecznictwa krajowego dotyczącego nieważności podobnych warunków umownych nie może być podstawą do uznania, że konsument posiada wiedzę o nieuczciwym charakterze warunku i jego skutkach prawnych.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy