C-806/18
Podsumowanie
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w związku z postępowaniem karnym przeciwko JZ, obywatelowi Algierii, który przebywał w Niderlandach mimo orzeczonego zakazu wjazdu, ale nigdy nie opuścił terytorium Unii Europejskiej. Niderlandzkie prawo karne przewidywało karę pozbawienia wolności za taki pobyt, jeśli osoba była świadoma zakazu wjazdu. Sąd odsyłający powziął wątpliwość, czy takie uregulowanie jest zgodne z dyrektywą 2008/115/WE, w szczególności z art. 11, biorąc pod uwagę wcześniejsze orzecznictwo TSUE (wyrok Ouhrami), zgodnie z którym zakaz wjazdu wywołuje skutki prawne dopiero od momentu opuszczenia terytorium państw członkowskich. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przypomniał, że dyrektywa 2008/115/WE ma na celu ustanowienie wspólnych norm i procedur dotyczących powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, z poszanowaniem ich praw podstawowych i godności. Dyrektywa ta nie harmonizuje jednak przepisów państw członkowskich dotyczących samego pobytu cudzoziemców, co oznacza, że państwa członkowskie mogą kwalifikować nielegalny pobyt jako przestępstwo i przewidywać sankcje karne. Niemniej jednak, sankcje te nie mogą zagrażać realizacji celów dyrektywy ani pozbawiać jej skuteczności. TSUE orzekł, że dyrektywa 2008/115/WE nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje karę pozbawienia wolności wobec nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, nawet jeśli nie opuścił on terytorium UE, pod warunkiem, że zarzucane zachowanie jest definiowane jako nielegalny pobyt ze świadomością zakazu wjazdu (orzeczonego np. z powodu karalności lub zagrożenia dla porządku publicznego), a nie jako naruszenie samego zakazu wjazdu, który nie wszedł w życie. Kluczowe jest, aby prawo krajowe było wystarczająco dostępne, precyzyjne i przewidywalne, aby uniknąć arbitralności. W analizowanej sprawie, jeśli niderlandzki przepis penalizuje nielegalny pobyt ze świadomością zakazu wjazdu, a nie samo naruszenie zakazu, to może być zgodny z prawem UE, pod warunkiem spełnienia wymogów dotyczących precyzji i przewidywalności prawa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaWykładnia art. 11 dyrektywy 2008/115/WE w kontekście krajowych przepisów karnych dotyczących nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich, którzy nie opuścili terytorium UE.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, gdy zakaz wjazdu nie wszedł w życie z powodu nieopuszczenia terytorium UE. Wymaga oceny przez sąd krajowy, czy prawo krajowe spełnia wymogi precyzji i przewidywalności.
Zagadnienia prawne (1)
Czy prawo Unii, w szczególności art. 11 dyrektywy 2008/115/WE, stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje karę pozbawienia wolności za nielegalny pobyt obywatela państwa trzeciego, który nie opuścił terytorium państw członkowskich, mimo orzeczenia zakazu wjazdu, jeśli prawo krajowe definiuje to jako nielegalny pobyt ze świadomością zakazu, a nie naruszenie samego zakazu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, pod warunkiem, że zarzucane zachowanie nie jest definiowane poprzez odniesienie do naruszenia zakazu wjazdu, który nie wszedł w życie, oraz że uregulowanie krajowe jest wystarczająco dostępne, precyzyjne i przewidywalne, aby uniknąć ryzyka arbitralności.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że zakaz wjazdu wywołuje skutki prawne dopiero od chwili opuszczenia terytorium UE. Dlatego też, jeśli obywatel państwa trzeciego nigdy nie opuścił terytorium UE, nie można mu zarzucić naruszenia zakazu wjazdu. Jednakże, prawo UE nie wyklucza możliwości karania za sam nielegalny pobyt, jeśli jest on świadomy orzeczonego zakazu wjazdu, pod warunkiem, że prawo krajowe jest precyzyjne i nie penalizuje naruszenia zakazu, który nie wszedł w życie.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| JZ | osoba_fizyczna | oskarżony w postępowaniu głównym |
| Rząd niderlandzki | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd czeski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd niemiecki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (26)
Główne
Dyrektywa 2008/115/WE art. 11 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Vw art. 66a § 7
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000))
kodeks karny art. 197
Kodeks karny (Wetboek van Strafrecht)
Pomocnicze
Dyrektywa 2008/115/WE art. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 3 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 3 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 3 § 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 3 § 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 3 § 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 6 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 6 § 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 7 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 7 § 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 8 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 8 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 11 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 11 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 20
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Rozporządzenie 562/2006 art. 5
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)
Vw art. 61 § 1
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000))
Vw art. 62 § 1
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000))
Vw art. 62 § 2
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000))
Vw art. 66 § 1
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000))
Vw art. 66a § 4
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000))
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 79 § 2
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawo UE dopuszcza karanie za nielegalny pobyt, jeśli nie jest on definiowany jako naruszenie zakazu wjazdu, który nie wszedł w życie. • Prawo krajowe musi być precyzyjne i przewidywalne, aby uniknąć arbitralności.
Odrzucone argumenty
Zakaz wjazdu wywołuje skutki prawne dopiero od chwili opuszczenia terytorium UE, co uniemożliwia karanie za jego naruszenie, jeśli osoba nigdy nie opuściła terytorium UE.
Godne uwagi sformułowania
zakaz wjazdu wywołuje skutki prawne dopiero od chwili, gdy obywatel państwa trzeciego rzeczywiście opuścił terytorium państw członkowskich • nie można uznać, że zakaz ten został naruszony • nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego [...] pod warunkiem, że zarzucane zachowanie nie jest definiowane poprzez odniesienie do naruszenia tego zakazu wjazdu oraz że uregulowanie to jest wystarczająco dostępne, precyzyjne i przewidywalne w zakresie jego stosowania, tak aby uniknąć wszelkiego ryzyka arbitralności
Skład orzekający
E. Regan
prezes izby
I. Jarukaitis
sędzia
E. Juhász
sędzia
M. Ilešič
sprawozdawca
C. Lycourgos
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia art. 11 dyrektywy 2008/115/WE w kontekście krajowych przepisów karnych dotyczących nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich, którzy nie opuścili terytorium UE."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, gdy zakaz wjazdu nie wszedł w życie z powodu nieopuszczenia terytorium UE. Wymaga oceny przez sąd krajowy, czy prawo krajowe spełnia wymogi precyzji i przewidywalności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia granicznego między prawem migracyjnym a prawem karnym w UE, z praktycznymi implikacjami dla państw członkowskich i osób objętych zakazem wjazdu.
“Czy można karać za pobyt w UE, jeśli zakaz wjazdu nigdy nie wszedł w życie?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny