C-804/19
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że pracownik może pozwać pracodawcę w kraju, gdzie miał świadczyć pracę, nawet jeśli jej faktycznie nie świadczył, a przepisy UE wyłączają stosowanie krajowych przepisów jurysdykcyjnych.
Sprawa dotyczyła pracownicy z Austrii, która zawarła umowę o pracę z niemiecką spółką Markt24 GmbH, ale nigdy nie świadczyła pracy, mimo że była gotowa do jej podjęcia. Pracownica pozwała pracodawcę w Austrii, powołując się na austriackie przepisy jurysdykcyjne. Sąd odsyłający zapytał Trybunał Sprawiedliwości UE, czy w takiej sytuacji stosuje się przepisy unijne dotyczące umów o pracę, czy też można zastosować przepisy krajowe. Trybunał stwierdził, że przepisy unijne dotyczące jurysdykcji w indywidualnych umowach o pracę mają pierwszeństwo i pracownik może pozwać pracodawcę w państwie, w którym miał świadczyć pracę, nawet jeśli jej faktycznie nie świadczył.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni rozporządzenia nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych. Sprawa dotyczyła pracownicy (BU) z Austrii, która zawarła umowę o pracę z niemiecką spółką Markt24 GmbH. Umowa przewidywała świadczenie pracy w Niemczech, jednak pracownica nigdy jej nie świadczyła, mimo że była gotowa do podjęcia zatrudnienia i była zarejestrowana w austriackim systemie ubezpieczeń społecznych. Pracownica pozwała pracodawcę w Austrii, powołując się na krajowe przepisy jurysdykcyjne. Sąd odsyłający (Landesgericht Salzburg) miał wątpliwości, czy w sytuacji, gdy praca nie była świadczona, stosuje się przepisy unijne dotyczące indywidualnych umów o pracę (sekcja 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012), czy też można zastosować przepisy krajowe. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 mają zastosowanie do takich sporów, nawet jeśli praca nie została faktycznie świadczona z winy pracodawcy. Ponadto, Trybunał stwierdził, że przepisy unijne wyłączają stosowanie krajowych przepisów jurysdykcyjnych, nawet jeśli są one korzystniejsze dla pracownika. Wskazał również, że pracownik może pozwać pracodawcę przed sądem miejsca, w którym zgodnie z umową miał świadczyć pracę, co w tym przypadku oznaczało Niemcy, chyba że zastosowanie znajdzie art. 7 pkt 5 rozporządzenia (dotyczący oddziałów).
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, przepisy te mają zastosowanie, nawet jeśli praca nie była świadczona z powodów, za które odpowiedzialność ponosi pracodawca.
Uzasadnienie
Pojęcie 'indywidualnej umowy o pracę' należy interpretować autonomicznie. Istnienie stosunku podporządkowania i powstanie praw i obowiązków stron w ramach stosunku pracy jest wystarczające do zastosowania przepisów sekcji 5, niezależnie od faktycznego świadczenia pracy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
pracownik (BU)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| BU | osoba_fizyczna | powód |
| Markt24 GmbH | spolka | pozwany |
| rząd czeski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (8)
Główne
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 20 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 21 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
Określa miejsca, gdzie pracodawca może być pozwany: w państwie siedziby lub w państwie, gdzie pracownik zazwyczaj świadczy pracę lub gdzie znajduje się oddział zatrudniający pracownika.
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 21 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
W przypadku braku faktycznego świadczenia pracy, decydujące jest miejsce przewidziane w umowie jako miejsce świadczenia pracy.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 4 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 5 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 7 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
Rozporządzenie nr 1215/2012 art. 7 § 5
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
ASGG art. 4 § 1
Ustawa federalna o sądach pracy i ds. zabezpieczenia społecznego
Austriacki przepis dotyczący jurysdykcji w sprawach pracowniczych, który został uznany za wyłączony przez przepisy UE.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy UE dotyczące jurysdykcji w indywidualnych umowach o pracę mają pierwszeństwo przed przepisami krajowymi. Pojęcie 'indywidualnej umowy o pracę' należy interpretować autonomicznie. Fakt nieświadczenia pracy z winy pracodawcy nie wyłącza stosowania przepisów UE o jurysdykcji. Miejsce świadczenia pracy określone w umowie jest kluczowe dla ustalenia jurysdykcji, gdy praca nie była faktycznie świadczona.
Odrzucone argumenty
Stosowanie krajowych przepisów jurysdykcyjnych, nawet korzystniejszych dla pracownika. Argumentacja oparta na braku faktycznego świadczenia pracy w danym państwie członkowskim.
Godne uwagi sformułowania
strona słabsza powinna być chroniona przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne pojęcie „indywidualnej umowy o pracę” należy interpretować w sposób autonomiczny zasadniczą cechą stosunku pracy jest okoliczność, że dana osoba jest zobowiązana do wykonywania przez pewien okres, na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem, pracy, w zamian za którą jest ona uprawniona do otrzymania wynagrodzenia niezależnie od tego, czy praca będąca przedmiotem tej umowy została wykonana, czy też nie przepisy jurysdykcyjne przewidziane w rozporządzeniu nr 1215/2012 powinny mieć pierwszeństwo przed krajowymi przepisami jurysdykcyjnymi przepisy sekcji 5 mają charakter nie tylko szczególny, lecz również wyczerpujący nie można stosować krajowych przepisów określających jurysdykcję w zakresie indywidualnych umów o pracę, które różnią się od przepisów tego rozporządzenia, niezależnie od tego, czy wspomniane przepisy krajowe są korzystniejsze dla pracownika zamiar wyrażony przez strony umowy w odniesieniu do miejsca jej wykonywania jest co do zasady jedynym elementem pozwalającym na ustalenie zwykłego miejsca pracy dla celów art. 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1215/2012 miejsce pracy zamierzone przez strony w umowie o pracę jest co do zasady łatwe do zidentyfikowania
Skład orzekający
J.-C. Bonichot
prezes izby
L. Bay Larsen
sędzia
C. Toader
sędzia
M. Safjan
sprawozdawca
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie jurysdykcji w sprawach o roszczenia pracownicze, gdy praca nie była faktycznie świadczona, a także pierwszeństwo przepisów unijnych nad krajowymi w tym zakresie."
Ograniczenia: Dotyczy spraw objętych zakresem rozporządzenia nr 1215/2012 i specyficznych okoliczności braku świadczenia pracy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu jurysdykcji w umowach o pracę transgranicznych, szczególnie w sytuacji, gdy praca nie została faktycznie wykonana, co jest częstym źródłem sporów.
“Pracowałeś za granicą, ale nigdy nie świadczyłeś pracy? Sprawdź, gdzie możesz pozwać pracodawcę!”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę