C-8/20
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że wniosek o ochronę międzynarodową złożony w państwie członkowskim UE nie może być odrzucony jako 'kolejny wniosek', jeśli poprzedni wniosek został oddalony w państwie trzecim (np. Norwegii), nawet jeśli państwo to stosuje przepisy dublińskie.
Sprawa dotyczyła interpretacji przepisów UE dotyczących ochrony międzynarodowej, w szczególności definicji 'kolejnego wniosku'. Sąd niemiecki zapytał, czy wniosek o azyl złożony w Niemczech może być odrzucony jako niedopuszczalny, jeśli poprzedni wniosek został oddalony w Norwegii. Trybunał Sprawiedliwości UE wyjaśnił, że definicja 'kolejnego wniosku' w dyrektywie 2013/32 odnosi się wyłącznie do wniosków złożonych w państwach członkowskich UE. W związku z tym, oddalenie wniosku w państwie trzecim, nawet stosującym przepisy dublińskie, nie pozwala na odrzucenie kolejnego wniosku w państwie członkowskim UE jako niedopuszczalnego na tej podstawie.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez sąd administracyjny w Szlezwiku-Holsztynie w związku ze sprawą L.R., obywatela Iranu, który złożył wniosek o azyl w Niemczech. Niemiecki urząd ds. migracji odrzucił wniosek L.R. jako niedopuszczalny, uznając go za 'drugi wniosek' w rozumieniu niemieckiej ustawy o prawie azylu (§ 29a ust. 1 pkt 5 AsylG), ponieważ wcześniejszy wniosek został oddalony w Norwegii. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy takie uregulowanie jest zgodne z prawem UE, w szczególności z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 2 lit. q) dyrektywy 2013/32, które definiują 'kolejny wniosek'. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując definicje zawarte w dyrektywie 2013/32, stwierdził, że pojęcia 'wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej' (art. 2 lit. b)) i 'ostateczna decyzja' (art. 2 lit. e)) odnoszą się wyłącznie do wniosków i decyzji wydanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej. W związku z tym, wniosek złożony w państwie trzecim, nawet jeśli jest ono stroną umowy z UE dotyczącej kryteriów ustalania państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku (jak Norwegia w ramach umowy między Unią a Islandią i Norwegią), nie może być uznany za 'poprzedni wniosek' w rozumieniu dyrektywy. W konsekwencji, oddalenie wniosku o azyl w państwie trzecim nie pozwala państwu członkowskiemu UE na odrzucenie kolejnego wniosku złożonego przez tę samą osobę jako niedopuszczalnego na podstawie art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32. Trybunał podkreślił, że nawet jeśli system azylowy państwa trzeciego jest równoważny z systemem UE, nie można traktować państwa trzeciego na równi z państwem członkowskim w celu stosowania przepisów dyrektywy, aby uniknąć naruszenia pewności prawa. W związku z tym, orzeczono, że prawo krajowe przewidujące odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego 'drugiego wniosku' z powodu wcześniejszego oddalenia wniosku w państwie trzecim jest niezgodne z prawem UE.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 33 ust. 2 lit. d) w związku z art. 2 lit. q) dyrektywy 2013/32 stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu.
Uzasadnienie
Definicje 'wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej' i 'ostatecznej decyzji' w dyrektywie 2013/32 odnoszą się wyłącznie do wniosków i decyzji wydanych przez państwa członkowskie UE. Wniosek złożony w państwie trzecim, nawet stosującym przepisy dublińskie, nie jest 'wnioskiem' ani 'ostateczną decyzją' w rozumieniu dyrektywy. Dlatego oddalenie wniosku w państwie trzecim nie pozwala na odrzucenie kolejnego wniosku w państwie członkowskim jako niedopuszczalnego na tej podstawie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (L.R.)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| L.R. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Bundesrepublik Deutschland | panstwo_czlonkowskie | pozwany |
Przepisy (11)
Główne
Dyrektywa 2013/32/UE art. 33 § 2 lit. d)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Państwa członkowskie mogą uznać wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, jeżeli jest to kolejny wniosek i nie przedstawiono nowych okoliczności lub ocen.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 2 § lit. q)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Definicja 'kolejnego wniosku' jako następnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, złożonego po podjęciu ostatecznej decyzji w odniesieniu do poprzedniego wniosku.
Pomocnicze
Dyrektywa 2013/32/UE art. 2 § lit. b)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Definicja 'wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej' jako wniosku o ochronę 'ze strony państwa członkowskiego'.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 2 § lit. e)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej
Definicja 'ostatecznej decyzji' jako decyzji stwierdzającej, czy można nadać status uchodźcy lub ochrony uzupełniającej na mocy dyrektywy 2011/95, która nie podlega już środkowi zaskarżenia.
Dyrektywa 2011/95/UE
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony
Rozporządzenie Dublin III art. 18 § ust. 1 lit. c) i d)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca
Rozporządzenie Dublin III art. 19 § ust. 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca
AsylG art. 29a § ust. 1 pkt 5
Ustawa o prawie azylu
AsylG art. 71a § ust. 1
Ustawa o prawie azylu
Ustawa Zasadnicza art. 16a § ust. 1 i 2
Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland
VwVfG art. 51 § ust. 1-3
Verwaltungsverfahrensgesetz
Argumenty
Skuteczne argumenty
Definicje 'wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej' i 'ostatecznej decyzji' w dyrektywie 2013/32 mają zastosowanie wyłącznie do państw członkowskich UE. Umowa z Norwegią nie powoduje, że państwo trzecie jest traktowane na równi z państwem członkowskim w kontekście stosowania art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32. Nawet jeśli system azylowy państwa trzeciego jest równoważny, nie można odmiennie interpretować przepisów dyrektywy, aby zachować pewność prawa.
Odrzucone argumenty
Wniosek o azyl złożony w państwie członkowskim UE może być odrzucony jako 'kolejny wniosek', jeśli poprzedni wniosek został oddalony w państwie trzecim (Norwegii), które stosuje przepisy dublińskie. System azylowy Norwegii jest równoważny z systemem UE, co uzasadnia traktowanie jej decyzji na równi z decyzjami państw członkowskich.
Godne uwagi sformułowania
Z jasnego brzmienia tego przepisu wynika zatem, że wniosek skierowany do państwa trzeciego nie może być rozumiany jako 'wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej' lub 'wniosek' w rozumieniu tego przepisu. Pomijając fakt, że z jednoznacznego brzmienia właściwych przepisów dyrektywy 2013/32 wynika, iż przy obecnym stanie prawa Unii państwo trzecie nie może być traktowane na równi z państwem członkowskim do celów stosowania art. 33 ust. 2 lit. d) tej dyrektywy, takie zrównanie nie może zależeć od oceny konkretnego poziomu ochrony osób ubiegających się o azyl w danym państwie trzecim, gdyż w przeciwnym razie groziłoby to naruszeniem pewności prawa.
Skład orzekający
M. Vilaras
prezes izby
N. Piçarra
sędzia
D. Šváby
sędzia
S. Rodin
sędzia
K. Jürimäe
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia 'kolejnego wniosku' w kontekście wniosków złożonych w państwach trzecich, które stosują przepisy dublińskie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku złożonego w państwie członkowskim UE po oddaleniu wniosku w państwie trzecim, z którym UE zawarła umowę dotyczącą procedury dublińskiej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii w prawie azylowym UE – jak traktować wnioski o azyl po wcześniejszych odmowach w krajach spoza UE, ale współpracujących z UE. Ma to bezpośrednie implikacje dla osób ubiegających się o ochronę.
“Czy odmowa azylu w Norwegii zamyka drogę do ochrony w UE? TSUE wyjaśnia.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę