C-790/19
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że przepisy UE dotyczące prania pieniędzy nie wykluczają możliwości ścigania sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy pochodzących z tego przestępstwa.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy UE w sprawie zapobiegania praniu pieniędzy, a konkretnie tego, czy sprawca przestępstwa źródłowego (np. oszustwa podatkowego) może być jednocześnie uznany za sprawcę przestępstwa prania pieniędzy. Sąd odsyłający z Rumunii pytał, czy przepisy UE wykluczają taką możliwość, obawiając się naruszenia zasady ne bis in idem. Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że przepisy te nie wykluczają takiej sytuacji, a ocena zgodności z zasadą ne bis in idem należy do sądu krajowego.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rumuński sąd apelacyjny dotyczył wykładni dyrektywy (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Głównym pytaniem było, czy sprawca przestępstwa źródłowego (w tym przypadku oszustwa podatkowego) może być jednocześnie ścigany za przestępstwo prania pieniędzy pochodzących z tego przestępstwa. Sąd odsyłający wyraził obawę, że taka możliwość może naruszać zasadę ne bis in idem. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, analizując brzmienie, kontekst i cele dyrektyw (UE) 2005/60 i 2015/849, stwierdził, że przepisy te nie wykluczają możliwości ścigania sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy. Trybunał podkreślił, że celem dyrektyw jest zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a karalność sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy może utrudniać wprowadzanie nielegalnych środków do obiegu i przyczyniać się do stabilności systemu finansowego. Odnosząc się do zasady ne bis in idem, Trybunał wskazał, że zakaz ponownego sądzenia lub karania dotyczy sytuacji, gdy czyny są identyczne, a ocena tej tożsamości należy do sądu krajowego, który musi zbadać, czy czyny stanowiące przestępstwo źródłowe są tożsame z czynami będącymi podstawą postępowania w sprawie prania pieniędzy. W związku z tym, Trybunał orzekł, że przepisy UE nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które dopuszcza ściganie sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, przepisy dyrektyw UE dotyczące prania pieniędzy nie wykluczają możliwości ścigania sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy pochodzących z tego przestępstwa.
Uzasadnienie
Trybunał analizował brzmienie, kontekst i cele dyrektyw 2005/60 i 2015/849. Stwierdził, że definicje prania pieniędzy nie wykluczają sprawcy przestępstwa źródłowego jako sprawcy tego przestępstwa. Podkreślono, że celem dyrektyw jest zapobieganie praniu pieniędzy, a karalność sprawcy przestępstwa źródłowego może wzmocnić ten cel. Dopuszczalność takiej karalności wynikała również z wcześniejszych regulacji i konwencji międzynarodowych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Parchetul de pe lângă Tribunalul Braşov | organ_krajowy | skarżący |
| LG | osoba_fizyczna | oskarżony |
| MH | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov | organ_krajowy | wnoszący powództwo cywilne |
| Rząd rumuński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd czeski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (9)
Główne
Dyrektywa 2015/849 art. 1 § 3 lit. a)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849
Definicja prania pieniędzy nie wyklucza sprawcy przestępstwa źródłowego jako sprawcy tego przestępstwa.
Dyrektywa 2005/60 art. 1 § 2 lit. a)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE
Definicja prania pieniędzy nie wyklucza sprawcy przestępstwa źródłowego jako sprawcy tego przestępstwa.
ustawa nr 656/2002 art. 29 § ust. 1 lit. a)
Legea nr. 656/2002
Rumuńskie przepisy dotyczące prania pieniędzy, transponujące dyrektywę 2005/60.
Pomocnicze
Konwencja strasburska art. 6 § 1 lit. a) i 2 lit. b)
Konwencja Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa
Dopuszcza możliwość nie stosowania przepisów o praniu pieniędzy do sprawców przestępstwa źródłowego, ale nie nakazuje tego.
Konwencja warszawska art. 9 § 1 lit. a) i 2 lit. b)
Konwencja Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa oraz o finansowaniu terroryzmu
Dopuszcza możliwość nie stosowania przepisów o praniu pieniędzy do sprawców przestępstwa źródłowego, ale nie nakazuje tego.
Karta Praw Podstawowych art. 50
Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej
Zasada ne bis in idem - zakaz ponownego sądzenia lub karania za ten sam czyn.
EKPC art. 4 § protokół nr 7
Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
Zasada ne bis in idem.
Decyzja ramowa 2001/500 art. 1 § lit. b)
Decyzja ramowa Rady 2001/500/WSiSW
Dyrektywa 2018/1673 art. 3 § ust. 1 lit. a) i ust. 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1673
Nakłada obowiązek karania prania pieniędzy także przez sprawcę działalności przestępczej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy UE dotyczące prania pieniędzy nie wykluczają ścigania sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy. Karalność sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy przyczynia się do celów dyrektyw UE w zakresie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Zasada ne bis in idem nie jest naruszona, jeśli czyny stanowiące przestępstwo źródłowe nie są identyczne z czynami będącymi podstawą postępowania w sprawie prania pieniędzy.
Odrzucone argumenty
Sprawca przestępstwa źródłowego nie może być jednocześnie sprawcą przestępstwa prania pieniędzy. Ściganie sprawcy przestępstwa źródłowego za pranie pieniędzy narusza zasadę ne bis in idem.
Godne uwagi sformułowania
pranie pieniędzy przez ten sam podmiot, który je uzyskał nie wyklucza, że ten ostatni może być sprawcą przestępstwa prania pieniędzy nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu przewidującemu, że przestępstwo prania pieniędzy [...] może zostać popełnione przez sprawcę działalności przestępczej, z której pochodzą dane środki pieniężne tożsamość czynów, rozumianego jako istnienie zespołu nierozerwalnie powiązanych ze sobą okoliczności faktycznych
Skład orzekający
A. Arabadjiev
prezes izby
A. Kumin
sędzia
T. von Danwitz
sędzia
P.G. Xuereb
sędzia
I. Ziemele
sprawozdawczyni
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów UE dotyczących prania pieniędzy, w szczególności w kontekście możliwości ścigania sprawcy przestępstwa źródłowego oraz stosowania zasady ne bis in idem."
Ograniczenia: Ocena tożsamości czynów dla celów zasady ne bis in idem pozostaje w gestii sądu krajowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia karnego prawa UE, jakim jest pranie pieniędzy i jego związek z przestępstwem źródłowym, a także potencjalne konflikty z zasadą ne bis in idem. Jest to istotne dla praktyków prawa karnego i finansowego.
“Czy sprawca oszustwa może być jednocześnie winny prania pieniędzy? TSUE wyjaśnia granice prawa.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI