C-784/19
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że agencja pracy tymczasowej musi wykonywać istotną część działalności polegającej na udostępnianiu pracowników użytkownikom w państwie siedziby, aby podlegać jego ustawodawstwu zabezpieczenia społecznego.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w szczególności ustalenia właściwego ustawodawstwa dla pracownika tymczasowego delegowanego do innego państwa członkowskiego. Sąd odsyłający pytał, czy agencja pracy tymczasowej musi faktycznie udostępniać pracowników w państwie swojej siedziby, aby móc skorzystać z przepisów pozwalających na podleganie ustawodawstwu tego państwa. Trybunał wyjaśnił, że sama rekrutacja pracowników nie wystarcza; kluczowe jest faktyczne udostępnianie pracowników przedsiębiorstwom użytkownikom w państwie siedziby agencji.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, który precyzuje warunki stosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Sprawa dotyczyła bułgarskiej agencji pracy tymczasowej „TEAM POWER EUROPE” EOOD, która udostępniała pracowników do pracy w Niemczech. Bułgarskie organy odmówiły wydania zaświadczenia A1, twierdząc, że agencja nie prowadzi „znacznej części działalności” w Bułgarii, ponieważ nie udostępnia pracowników przedsiębiorstwom użytkownikom w tym kraju. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy sama rekrutacja i zatrudnianie pracowników w Bułgarii jest wystarczające, czy też agencja musi faktycznie udostępniać pracowników w tym państwie. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba) orzekł, że aby agencja pracy tymczasowej mogła być uznana za „normalnie prowadzącą swoją działalność” w państwie członkowskim swojej siedziby i podlegać jego ustawodawstwu zabezpieczenia społecznego w przypadku delegowania pracownika, musi ona faktycznie wykonywać istotną część swojej działalności polegającej na udostępnianiu pracowników tymczasowych przedsiębiorstwom użytkownikom mającym siedzibę i prowadzącym działalność w tym samym państwie członkowskim. Trybunał podkreślił, że sama rekrutacja i administracja nie są wystarczające, a celem przepisu jest zapobieganie nadużyciom i tzw. "forum shopping" w zakresie ubezpieczeń społecznych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Agencja pracy tymczasowej musi wykonywać istotną część swojej działalności polegającej na udostępnianiu pracowników tymczasowych przedsiębiorstwom użytkownikom mającym siedzibę i prowadzącym działalność na terytorium państwa członkowskiego, w którym agencja ma siedzibę, aby mogła być uznana za „normalnie prowadzącą swoją działalność” w tym państwie.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że sama rekrutacja i administracja pracowników nie wystarcza. Kluczowe jest faktyczne udostępnianie pracowników przedsiębiorstwom użytkownikom w państwie siedziby agencji, aby zapobiec nadużyciom i tzw. "forum shopping" w zakresie ubezpieczeń społecznych oraz zapewnić skuteczność swobody świadczenia usług.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| TEAM POWER EUROPE | spolka | skarżący |
| Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite – Varna | organ_krajowy | pozwany |
| rząd bułgarski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd belgijski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd estoński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd francuski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd fiński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Rozporządzenie nr 987/2009 art. 14 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009
Określa, że wyrażenie „który normalnie tam prowadzi swą działalność” odnosi się do pracodawcy zazwyczaj prowadzącego znaczną część działalności, innej niż działalność związana z samym zarządzaniem wewnętrznym, na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 12 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Stanowi, że osoba delegowana do innego państwa członkowskiego nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem że pracodawca normalnie prowadzi tam swą działalność, a przewidywany czas pracy nie przekracza 24 miesięcy.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 11 § 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Ustanawia zasadę, że osoba wykonująca pracę najemną w państwie członkowskim podlega ustawodawstwu tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów art. 12-16.
Dyrektywa 2008/104/WE art. 3 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE
Definiuje agencję pracy tymczasowej i pracownika tymczasowego, wskazując cel działalności agencji polegający na udostępnianiu pracowników przedsiębiorstwom użytkownikom.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
TFUE art. 56
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna swobody świadczenia usług, której dotyczy sprawa.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Agencja pracy tymczasowej musi faktycznie udostępniać pracowników przedsiębiorstwom użytkownikom w państwie swojej siedziby, aby móc skorzystać z przepisów pozwalających na podleganie ustawodawstwu tego państwa w zakresie zabezpieczenia społecznego. Sama rekrutacja i administracja pracowników nie jest wystarczająca do spełnienia wymogu "znacznej części działalności" w państwie siedziby. Celem przepisu jest zapobieganie nadużyciom i "forum shopping" w zakresie ubezpieczeń społecznych.
Odrzucone argumenty
Agencja pracy tymczasowej, która rekrutuje i zatrudnia pracowników w państwie siedziby, powinna podlegać ustawodawstwu tego państwa, nawet jeśli udostępnia pracowników wyłącznie przedsiębiorstwom użytkownikom w innych państwach członkowskich.
Godne uwagi sformułowania
„normalnie prowadzi swą działalność” „znaczna część działalności, innej niż działalność związana z samym zarządzaniem wewnętrznym” „forum shopping” „zapobieganie pozbawieniu osób objętych zakresem stosowania jednego z tych rozporządzeń ochrony w dziedzinie zabezpieczenia społecznego z powodu braku ustawodawstwa, jakie miałoby do nich zastosowanie”
Skład orzekający
K. Lenaerts
prezes
R. Silva de Lapuerta
wiceprezes
J.C. Bonichot
sędzia
M. Vilaras
sędzia
E. Regan
sprawozdawca
M. Ilešič
sędzia
L. Bay Larsen
sędzia
N. Piçarra
sędzia
A. Kumin
prezes izby
T. von Danwitz
sędzia
C. Toader
sędzia
M. Safjan
sędzia
L.S. Rossi
sędzia
I. Jarukaitis
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalanie właściwego ustawodawstwa zabezpieczenia społecznego dla pracowników delegowanych przez agencje pracy tymczasowej, interpretacja pojęcia \"normalnego prowadzenia działalności\" i \"znacznej części działalności\" w kontekście przepisów UE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji agencji pracy tymczasowej, która udostępnia pracowników wyłącznie lub głównie do pracy w państwach członkowskich innych niż państwo siedziby.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa pracy i zabezpieczenia społecznego w kontekście swobodnego przepływu pracowników, z praktycznymi implikacjami dla agencji pracy tymczasowej i pracowników.
“Czy Twoja agencja pracy tymczasowej podlega polskim, czy zagranicznym ubezpieczeniom? Kluczowa interpretacja TSUE.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI