C-778/18

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że francuskie przepisy pozwalające bankom na uzależnianie udzielenia kredytu hipotecznego od umiejscowienia całego wynagrodzenia na rachunku w tym banku przez maksymalnie 10 lat są niezgodne z prawem UE, jeśli nie uwzględniają specyfiki kredytu.

Sprawa dotyczyła zgodności francuskich przepisów z prawem UE, które pozwalały bankom uzależniać udzielenie kredytu hipotecznego od umiejscowienia przez kredytobiorcę całego wynagrodzenia na rachunku w tym banku przez określony czas, w zamian za zindywidualizowane korzyści. Francuskie prawo przewidywało maksymalny okres 10 lat lub okres kredytowania. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że takie przepisy są niezgodne z dyrektywą 2014/17, jeśli nie uwzględniają kwoty, harmonogramu i okresu spłaty kredytu, co może prowadzić do nieproporcjonalnego obciążenia konsumenta i ograniczenia jego mobilności bankowej. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że utrata zindywidualizowanej korzyści z powodu wcześniejszego zamknięcia rachunku nie jest traktowana jako 'opłata' w rozumieniu przepisów o usługach płatniczych.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów dyrektyw UE dotyczących kredytów hipotecznych, usług płatniczych oraz rachunków płatniczych, w kontekście francuskich przepisów krajowych. Sprawa wywołała Conseil d’État (radę stanu, Francja) w związku z zarzutami, że francuski dekret nr 2017-1099, ustanawiający maksymalny dziesięcioletni okres, przez który bank może wymagać od kredytobiorcy umiejscowienia wynagrodzenia na rachunku w tym banku w zamian za zindywidualizowane korzyści, jest niezgodny z prawem UE. AFUB (Association française des usagers de banques) argumentowało, że takie praktyki ograniczają mobilność bankową konsumentów i są sprzeczne z celem dyrektyw UE. Trybunał Sprawiedliwości UE rozpatrzył dwa główne pytania. Po pierwsze, czy art. 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2014/17 zezwala na takie praktyki. Trybunał orzekł, że przepis ten należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które pozwalają kredytodawcy na uzależnienie udzielenia kredytu od umiejscowienia CAŁOŚCI wynagrodzenia na rachunku w banku, niezależnie od kwoty, harmonogramu i okresu spłaty kredytu. Podkreślono, że takie wymaganie jest nieproporcjonalne i szkodzi celom dyrektywy, jakim jest ochrona konsumentów i ich mobilność bankowa. Jednakże Trybunał zaznaczył, że przepisy krajowe nie stoją na przeszkodzie wymogowi umiejscowienia dochodów przez określony czas (do 10 lat lub okresu kredytowania), pod warunkiem, że nie dotyczy to całości wynagrodzenia i jest niezbędne do celów spłaty lub zabezpieczenia kredytu. Po drugie, Trybunał rozpatrzył, czy utrata zindywidualizowanej korzyści z powodu wcześniejszego zamknięcia rachunku bankowego jest traktowana jako 'opłata' w rozumieniu dyrektyw 2007/64, 2015/2366 i 2014/92. Trybunał orzekł, że utrata takiej korzyści nie jest 'opłatą' w rozumieniu tych dyrektyw, ponieważ wynika ona z warunku umownego dotyczącego umiejscowienia dochodów, a nie z samego zamknięcia rachunku. W związku z tym zasady dotyczące opłat za wypowiedzenie umowy lub zamknięcie rachunku nie mają zastosowania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy