C-762/18 i C-37/19
Podsumowanie
TSUE orzekł, że pracownik zwolniony niezgodnie z prawem i przywrócony do pracy ma prawo do urlopu wypoczynkowego i ekwiwalentu za okres między zwolnieniem a przywróceniem.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2003/88/WE w kontekście prawa pracownika do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w sytuacji, gdy pracownik został zwolniony niezgodnie z prawem, a następnie przywrócony do pracy. Trybunał orzekł, że okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a przywróceniem do pracy należy traktować jako okres pracy, za który pracownik nabywa prawo do urlopu lub ekwiwalentu, nawet jeśli faktycznie nie świadczył pracy.
W połączonych sprawach C-762/18 i C-37/19 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał pytania prejudycjalne dotyczące wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE w sprawie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego oraz ekwiwalentu pieniężnego. Sprawy dotyczyły pracowników, którzy zostali zwolnieni niezgodnie z prawem, a następnie przywróceni do pracy na mocy orzeczenia sądu. W okresie między zwolnieniem a przywróceniem do pracy pracownicy ci nie świadczyli faktycznie pracy. Sądy krajowe miały wątpliwości, czy w takim przypadku pracownikom przysługuje prawo do urlopu lub ekwiwalentu za ten okres. Trybunał orzekł, że okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a przywróceniem do pracy należy zrównać z okresem rzeczywistego świadczenia pracy. W związku z tym pracownik ma prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego za ten okres, a w przypadku późniejszego rozwiązania stosunku pracy – do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Trybunał podkreślił, że prawo do urlopu jest fundamentalną zasadą prawa socjalnego UE i nie może być ograniczane przez przepisy krajowe, które wyłączają możliwość nabycia tego prawa lub prawa do ekwiwalentu w sytuacji, gdy pracownik nie mógł świadczyć pracy z przyczyn niezależnych od swojej woli, takich jak bezprawne zwolnienie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a przywróceniem do pracy należy traktować jako okres pracy, za który pracownik nabywa prawo do urlopu.
Uzasadnienie
Okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a przywróceniem do pracy, podobnie jak nieobecność z powodu choroby, jest nieprzewidywalny i niezależny od woli pracownika. Pracodawca, który dopuścił się bezprawnego zwolnienia, ponosi konsekwencje braku możliwości skorzystania przez pracownika z urlopu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
pracownicy (skarżący w sprawach głównych)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| QH | osoba_fizyczna | skarżący |
| Varhoven kasatsionen sad na Republika Bulgaria | organ_krajowy | pozwany |
| Prokuratura na Republika Bulgaria | organ_krajowy | inne |
| CV | osoba_fizyczna | skarżący |
| Iccrea Banca SpA | spolka | pozwany |
| Rząd bułgarski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd włoski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (10)
Główne
Dyrektywa 2003/88/WE art. 7 § 1
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
Każdy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej czterech tygodni. Okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a przywróceniem do pracy należy traktować jako okres rzeczywistego świadczenia pracy.
Dyrektywa 2003/88/WE art. 7 § 2
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
Minimalny okres corocznego płatnego urlopu nie może być zastąpiony wypłatą ekwiwalentu pieniężnego, z wyjątkiem przypadku gdy stosunek pracy ulega rozwiązaniu. Pracownikowi przysługuje ekwiwalent za niewykorzystany urlop za okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a przywróceniem do pracy, jeśli stosunek pracy uległ rozwiązaniu.
Karta art. 31 § 2
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Potwierdza prawo pracownika do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.
Pomocnicze
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna dla odesłań prejudycjalnych.
Kodeks na truda art. 155 § 1
Kodeks pracy
Prawo pracownika do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego (prawo bułgarskie).
Kodeks na truda art. 224 § 1
Kodeks pracy
Prawo pracownika do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop przy rozwiązaniu stosunku pracy (prawo bułgarskie).
Kodeks na truda art. 354 § 1
Kodeks pracy
Wliczenie okresu pozostawania bez pracy w następstwie zwolnienia do stażu pracy (prawo bułgarskie).
Costituzione art. 36 § 3
Konstytucja Republiki Włoskiej
Prawo pracownika do tygodniowego odpoczynku i corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego (prawo włoskie).
decreto legislativo n. 66 art. 10
Dekret ustawodawczy nr 66
Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej czterech tygodni, możliwość zastąpienia ekwiwalentu pieniężnego tylko w przypadku rozwiązania stosunku pracy (prawo włoskie).
legge nr. 300/1970 art. 18
Ustawa nr 300/1970
Ochrona pracownika przed niezgodnym z prawem zwolnieniem, przywrócenie do pracy i odszkodowanie (prawo włoskie).
Argumenty
Skuteczne argumenty
Okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a przywróceniem do pracy należy traktować jako okres pracy, za który pracownik nabywa prawo do urlopu. Prawo do urlopu wypoczynkowego i ekwiwalentu pieniężnego jest fundamentalną zasadą prawa socjalnego UE. Pracownik nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji działań pracodawcy, które doprowadziły do bezprawnego zwolnienia.
Odrzucone argumenty
Pracownik nie świadczył faktycznie pracy w okresie między zwolnieniem a przywróceniem, więc nie nabył prawa do urlopu. Prawo do ekwiwalentu pieniężnego przysługuje tylko w przypadku rzeczywistego wykonywania działalności zawodowej.
Godne uwagi sformułowania
Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego należy postrzegać jako zasadę prawa socjalnego Unii Europejskiej o szczególnej wadze. Okres między niezgodnym z prawem zwolnieniem a dniem przywrócenia pracownika do pracy powinien – do celów ustalenia wymiaru corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego – być zrównoważony z okresem rzeczywistego świadczenia pracy. Pracodawca, który nie pozwala pracownikowi skorzystać z przysługującego mu urlopu wypoczynkowego, winien ponieść wszystkie tego konsekwencje.
Skład orzekający
J.-C. Bonichot
prezes izby
R. Silva de Lapuerta
sprawozdawca
L. Bay Larsen
sędzia
C. Toader
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie prawa pracowników do urlopu wypoczynkowego i ekwiwalentu pieniężnego w przypadku bezprawnego zwolnienia i późniejszego przywrócenia do pracy."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy wykładni prawa UE, a jego bezpośrednie zastosowanie zależy od przepisów krajowych i konkretnych okoliczności sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy fundamentalnego prawa pracowniczego, które ma szerokie zastosowanie i może być niejasne w praktyce. Wykładnia TSUE jest kluczowa dla ochrony praw pracowniczych.
“Bezprawne zwolnienie nie pozbawi Cię prawa do urlopu! TSUE wyjaśnia kluczowe zasady.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI