C-72/15

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł o ważności i wykładni przepisów dotyczących sankcji gospodarczych nałożonych na Rosję w związku z kryzysem na Ukrainie, potwierdzając swoją właściwość do kontroli takich aktów.

Sprawa dotyczyła wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie ważności i wykładni decyzji Rady 2014/512/WPZiB oraz rozporządzenia nr 833/2014, wprowadzających środki ograniczające wobec Rosji w związku z destabilizacją sytuacji na Ukrainie. Rosneft kwestionował ważność tych aktów, podnosząc zarzuty naruszenia prawa UE, w tym zasady proporcjonalności, prawa do obrony i prawa własności. Trybunał potwierdził swoją właściwość do orzekania w sprawach dotyczących WPZiB, pod warunkiem że dotyczą one kontroli zgodności z art. 40 TUE lub kontroli legalności środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych. Stwierdził, że zaskarżone przepisy są ważne i nie naruszają zasad pewności prawa, określoności prawa ani zasady równego traktowania. Wyjaśnił również interpretację pojęć 'pomoc finansowa' oraz 'zbywalne papiery wartościowe' w kontekście sankcji.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył ważności i wykładni decyzji Rady 2014/512/WPZiB oraz rozporządzenia nr 833/2014, które wprowadzały środki ograniczające wobec Rosji w związku z jej działaniami destabilizującymi sytuację na Ukrainie. Spółka PJSC Rosneft Oil Company (Rosneft) zakwestionowała ważność tych aktów, podnosząc szereg zarzutów, w tym naruszenie art. 40 TUE, umowy o partnerstwie UE-Rosja, obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, zasady równego traktowania, zasady proporcjonalności oraz praw podstawowych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w pierwszej kolejności rozpatrzył kwestię swojej właściwości do orzekania w sprawach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB). Stwierdził, że jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w sprawie ważności aktu przyjętego na podstawie przepisów WPZiB, takiego jak decyzja 2014/512, pod warunkiem, że wniosek dotyczy kontroli zgodności z art. 40 TUE lub kontroli legalności środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych. Następnie TSUE zbadał ważność zaskarżonych przepisów. Stwierdził, że przepisy dotyczące sektora naftowego (art. 4 i 4a decyzji 2014/512) mają charakter generalny i nie podlegają kontroli w ramach art. 275 akapit drugi TFUE. Natomiast przepisy dotyczące transakcji finansowych z konkretnymi podmiotami (art. 1 ust. 2 lit. b-d, art. 1 ust. 3, art. 7 decyzji 2014/512) są skierowane przeciwko konkretnym osobom prawnym i podlegają kontroli. TSUE uznał, że zaskarżone przepisy są ważne i nie naruszają umowy o partnerstwie UE-Rosja, obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, prawa do skutecznej ochrony sądowej, zasady równego traktowania, zasady proporcjonalności ani praw podstawowych Rosneftu. Trybunał dokonał również wykładni niektórych pojęć. Stwierdził, że wyrażenie „pomoc finansowa” w art. 4 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 833/2014 nie obejmuje realizacji płatności jako takich przez banki. Wyjaśnił również, że art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014 zakazuje wystawiania globalnych kwitów depozytowych (GDR) na akcje wyemitowane przed 12 września 2014 r., jeśli same GDR zostały wystawione po tej dacie. TSUE uznał, że zasady pewności prawa i określoności prawa nie sprzeciwiają się stosowaniu sankcji karnych za naruszenie rozporządzenia nr 833/2014, zanim zakres przepisów zostanie wyjaśniony przez Trybunał.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (24)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy