C-708/17 i C-725/17
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że właściciele mieszkań w budynkach z ogrzewaniem sieciowym nie mogą być zwolnieni z kosztów ogrzewania części wspólnych i instalacji wewnętrznej, nawet jeśli indywidualnie nie zamawiali ogrzewania.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących praw konsumentów i efektywności energetycznej w kontekście rozliczania kosztów ogrzewania sieciowego w budynkach wielorodzinnych. Sądy krajowe pytały, czy właściciele mieszkań mogą być zwolnieni z opłat za ogrzewanie części wspólnych i instalacji wewnętrznej, jeśli indywidualnie nie zamawiali ogrzewania. Trybunał stwierdził, że przepisy UE nie stoją na przeszkodzie krajowym regulacjom, które zobowiązują właścicieli do partycypowania w tych kosztach, ponieważ przyłączenie do sieci ciepłowniczej jest decyzją wspólnoty mieszkaniowej.
Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczyły wykładni dyrektyw UE w sprawie praw konsumentów (2011/83/UE), nieuczciwych praktyk handlowych (2005/29/WE) oraz efektywności energetycznej (2006/32/WE i 2012/27/UE). Spory dotyczyły rozliczania kosztów ogrzewania sieciowego w budynkach wielorodzinnych w Bułgarii. Właściciele mieszkań kwestionowali obowiązek ponoszenia kosztów ogrzewania części wspólnych i instalacji wewnętrznej, argumentując, że indywidualnie nie zamawiali tej usługi i jej nie używają. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że art. 27 dyrektywy 2011/83 w związku z art. 5 dyrektywy 2005/29 nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które zobowiązują właścicieli do uczestniczenia w kosztach ogrzewania części wspólnych i instalacji wewnętrznej, nawet jeśli indywidualnie nie zamawiali ogrzewania. Uzasadniono to tym, że decyzja o przyłączeniu budynku do sieci ciepłowniczej jest podejmowana przez wspólnotę mieszkaniową, a poszczególni właściciele, stając się częścią wspólnoty, akceptują jej uchwały. Ponadto, Trybunał stwierdził, że przepisy dotyczące efektywności energetycznej (art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/32 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2012/27) nie wymagają, aby rachunki za ogrzewanie były zawsze oparte na indywidualnym, precyzyjnym pomiarze zużycia, zwłaszcza w przypadku instalacji wewnętrznej i części wspólnych, gdzie dokładne rozliczenie może być technicznie trudne lub nieopłacalne. Państwa członkowskie mają swobodę w ustalaniu zasad podziału kosztów, pod warunkiem, że są one przejrzyste.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy UE nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które zobowiązują właścicieli do uczestniczenia w tych kosztach, ponieważ decyzja o przyłączeniu do sieci ciepłowniczej jest podejmowana przez wspólnotę mieszkaniową.
Uzasadnienie
Decyzja wspólnoty mieszkaniowej o przyłączeniu do sieci ciepłowniczej jest wiążąca dla wszystkich współwłaścicieli, którzy akceptują przepisy regulujące współwłasność i uchwały wspólnoty. Dostarczanie ogrzewania do instalacji wewnętrznej i części wspólnych w wyniku takiej uchwały nie jest uznawane za niezamówione świadczenie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
dostawcy energii (EVN Bulgaria Toplofikatsia EAD, Toplofikatsia Sofia EAD)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| EVN Bulgaria Toplofikatsia EAD | spolka | pozwany |
| Nikolina Stefanova Dimitrova | osoba_fizyczna | pozwana |
| Toplofikatsia Sofia EAD | spolka | pozwany |
| Mitko Simeonov Dimitrov | osoba_fizyczna | pozwany |
| Termokomplekt OOD | spolka | interwenient |
| Rząd litewski | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (26)
Główne
dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych art. 5 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE
Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych.
dyrektywa o prawach konsumentów art. 3 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE
Zakres zastosowania dyrektywy do umów między przedsiębiorcą a konsumentem, w tym umów dotyczących dostarczania ogrzewania sieciowego.
dyrektywa o prawach konsumentów art. 27
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE
Konsument jest zwolniony z obowiązku zapłaty w przypadkach niezamówionego dostarczania towarów lub świadczenia usług, zakazanych na mocy art. 5 ust. 5 i pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29.
dyrektywa o efektywności energetycznej art. 13 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/32/WE
Państwa członkowskie zapewniają, by rachunki wystawiane odbiorcom końcowym opierały się na rzeczywistym zużyciu energii i były jasne, z odpowiednimi informacjami.
dyrektywa o efektywności energetycznej art. 10 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE
Państwa członkowskie zapewnią, aby informacje o rozliczeniach były wiarygodne, dokładne oraz oparte na rzeczywistym zużyciu, w przypadkach gdy jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione.
Pomocnicze
dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych art. 3 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE
Pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa zobowiązań umownych, w szczególności dla postanowień dotyczących ważności, zawierania lub skutków umowy.
dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych art. 5 § 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE
Załącznik I zawiera wykaz praktyk handlowych, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach.
dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE
Załącznik I, pkt 29: Żądanie zapłaty za produkty bądź zwrotu lub przechowania produktów, które zostały dostarczone przez przedsiębiorcę, ale nie zostały zamówione przez konsumenta (dostawa niezamówiona).
dyrektywa o prawach konsumentów art. 2 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE
Definicja 'konsumenta' jako osoby fizycznej działającej w celach niezwiązanych z działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą ani wykonywaniem wolnego zawodu.
dyrektywa o prawach konsumentów art. 3 § 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE
Dyrektywa nie narusza krajowego ogólnego prawa umów w aspektach nieuregulowanych przez dyrektywę.
dyrektywa o prawach konsumentów art. 28 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE
Przepisy dyrektywy mają zastosowanie do umów zawartych po dniu 13 czerwca 2014 r.
dyrektywa o efektywności energetycznej art. 13 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/32/WE
Obowiązek zapewnienia możliwości nabycia indywidualnych liczników energii po konkurencyjnych cenach, jeśli jest to technicznie wykonalne, uzasadnione finansowo i proporcjonalne.
dyrektywa o efektywności energetycznej art. 9 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE
Obowiązek zapewnienia możliwości nabycia indywidualnych liczników energii po konkurencyjnych cenach, jeśli jest to technicznie wykonalne, uzasadnione finansowo i proporcjonalne.
dyrektywa o efektywności energetycznej art. 9 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE
W budynkach wielomieszkaniowych montaż indywidualnych liczników lub podzielników kosztów ciepła, lub alternatywne opłacalne sposoby pomiaru zużycia energii cieplnej.
ustawa o prawie energetycznym art. 133 § 2
Zakon za energetika
Przyłączenie instalacji odbiorców w budynku wspólnoty mieszkaniowej wymaga pisemnej zgody członków wspólnoty posiadających co najmniej dwie trzecie własności.
ustawa o prawie energetycznym art. 140 § 1
Zakon za energetika
Podział zużycia energii cieplnej między odbiorców w budynku wspólnoty mieszkaniowej może być dokonywany za pomocą urządzeń do podziału zużycia lub indywidualnych liczników termicznych.
ustawa o prawie energetycznym art. 142 § 2
Zakon za energetika
Energia cieplna przeznaczona do ogrzewania budynku wspólnoty mieszkaniowej dzieli się na ciepło z instalacji wewnętrznych, energię cieplną dla części wspólnych i energię cieplną dla poszczególnych lokali.
ustawa o prawie energetycznym art. 153 § 1
Zakon za energetika
Właściciele i posiadacze nieruchomości w budynku wspólnoty mieszkaniowej są odbiorcami energii cieplnej i zobowiązani do zainstalowania urządzeń do rozdziału zużycia oraz uiszczania kosztów.
ustawa o prawie energetycznym art. 153 § 6
Zakon za energetika
Odbiorcy, którzy odcięli zasilanie w energię cieplną do swoich lokali, pozostają odbiorcami w odniesieniu do ciepła z instalacji wewnętrznej i części wspólnych.
ustawa o ochronie konsumentów art. 62 § 1
Zakon za zashtita na potrebitelite
Zakaz odpłatnego dokonywania na rzecz konsumenta niezamówionej dostawy towarów lub usług.
ustawa o ochronie konsumentów art. 62 § 2
Zakon za zashtita na potrebitelite
W przypadku niezamówionej dostawy konsument nie jest zobowiązany do zwrotu towarów ani zapłaty wynagrodzenia.
ustawa o ochronie konsumentów art. 62 § 3
Zakon za zashtita na potrebitelite
Brak odpowiedzi konsumenta na niezamówioną dostawę nie stanowi zgody.
ustawa o prawie własności art. 38 § 1
Zakon za sobstvenostta
Określenie części wspólnych budynku należących do wszystkich właścicieli.
rozporządzenie w sprawie ogrzewania sieciowego art. 70 § 1
Naredba za toplosnabdyavaneto
Ilość energii cieplnej w budynku wspólnoty mieszkaniowej jest rozdzielana zgodnie z zasadami określonymi w załączniku.
rozporządzenie w sprawie ogrzewania sieciowego § 6.1
Naredba za toplosnabdyavaneto
Ilość energii cieplnej wykorzystanej do ogrzewania obejmuje ciepło z instalacji wewnętrznych, części wspólnych i poszczególnych lokali.
rozporządzenie w sprawie ogrzewania sieciowego § 6.1.3
Naredba za toplosnabdyavaneto
Ilość energii cieplnej emitowanej przez instalację wewnętrzną jest rozdzielana proporcjonalnie do objętości ogrzewanych nieruchomości.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Decyzja wspólnoty mieszkaniowej o przyłączeniu do sieci ciepłowniczej jest wiążąca dla wszystkich współwłaścicieli. Dostarczanie ogrzewania do instalacji wewnętrznej i części wspólnych w wyniku uchwały wspólnoty nie jest niezamówionym świadczeniem. Przepisy UE dotyczące efektywności energetycznej dopuszczają rozliczanie kosztów ogrzewania na podstawie proporcjonalnego podziału, gdy indywidualny pomiar jest technicznie trudny lub nieopłacalny. Państwa członkowskie mają swobodę w ustalaniu zasad podziału kosztów ogrzewania w budynkach wspólnoty mieszkaniowej.
Odrzucone argumenty
Właściciele mieszkań, którzy indywidualnie nie zamawiali ogrzewania i go nie używają, powinni być zwolnieni z kosztów ogrzewania części wspólnych i instalacji wewnętrznej jako niezamówionego świadczenia. Rachunki za ogrzewanie powinny być zawsze oparte na indywidualnym, rzeczywistym zużyciu energii.
Godne uwagi sformułowania
nie można uznać za niezamówioną dostawę ogrzewania sieciowego właściciele i posiadacze prawa rzeczowego [...] są odbiorcami energii cieplnej technicznie trudne okazuje się umożliwienie indywidualnego określenia dokładnego zużycia państwa członkowskie dysponują szerokim zakresem swobody
Skład orzekający
M. Vilaras
prezes
S. Rodin
sędzia
D. Šváby
sprawozdawca
K. Jürimäe
sędzia
N. Piçarra
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Rozstrzyganie sporów dotyczących rozliczania kosztów ogrzewania w budynkach wspólnot mieszkaniowych, interpretacja przepisów UE o ochronie konsumentów i efektywności energetycznej w kontekście dostarczania mediów."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki bułgarskiego prawa dotyczącego wspólnot mieszkaniowych i ogrzewania sieciowego, ale zawiera ogólne zasady wykładni prawa UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa porusza powszechny problem rozliczania kosztów ogrzewania w budynkach wielorodzinnych, co jest istotne dla wielu konsumentów. Wykładnia przepisów UE w tym zakresie ma praktyczne znaczenie.
“Czy musisz płacić za ogrzewanie, którego nie używasz? TSUE wyjaśnia zasady rozliczania kosztów w blokach.”
Sektor
energetyka
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI