C-70/23 P

Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołanie spółek z grupy WDI, potwierdzając, że grzywna nałożona przez Sąd w ramach nieograniczonego prawa orzekania nie jest nową grzywną, a jedynie modyfikacją pierwotnej grzywny Komisji.

Spółki z grupy Westfälische Drahtindustrie (WDI) wniosły odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej, który oddalił ich skargę na decyzję Komisji dotyczącą pozostałej do zapłaty kwoty grzywny za naruszenie prawa konkurencji. Spółki argumentowały, że grzywna nałożona przez Sąd w ramach jego nieograniczonego prawa orzekania stanowi nową, odrębną grzywnę, od której odsetki powinny być naliczane od daty wyroku Sądu, a nie od daty pierwotnej decyzji Komisji. Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołanie, uznając, że grzywna orzeczona przez Sąd w ramach jego nieograniczonego prawa orzekania nie jest nową grzywną, lecz stanowi jedynie modyfikację pierwotnej grzywny nałożonej przez Komisję, a zatem odsetki są należne od daty wskazanej w pierwotnej decyzji.

Spółki Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG wniosły odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2022 r., którym Sąd oddalił ich skargę przeciwko Komisji Europejskiej. Skarga dotyczyła pisma Komisji z dnia 2 marca 2020 r., w którym wezwano spółki do zapłaty kwoty 12 236 931,69 EUR jako pozostałej do zapłaty grzywny nałożonej w 2010 r. za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o EOG. Spółki argumentowały, że grzywna nałożona przez Sąd w wyroku z dnia 15 lipca 2015 r. (w ramach jego nieograniczonego prawa orzekania) stanowi nową, odrębną grzywnę („grzywnę sądową”), a nie modyfikację pierwotnej grzywny Komisji. W związku z tym, ich zdaniem, odsetki od tej grzywny powinny być naliczane od daty wyroku Sądu (15 lipca 2015 r.), a nie od daty pierwotnej decyzji Komisji (4 stycznia 2011 r.). Sąd w zaskarżonym wyroku oddalił żądania spółek, uznając, że grzywna orzeczona przez sąd Unii w ramach nieograniczonego prawa orzekania nie stanowi nowej grzywny, lecz jest jedynie modyfikacją pierwotnej grzywny nałożonej przez Komisję. Trybunał Sprawiedliwości, rozpatrując odwołanie, potwierdził stanowisko Sądu. Stwierdził, że nieograniczone prawo orzekania przysługujące Sądowi na mocy art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 pozwala mu na uchylenie, obniżenie lub podwyższenie grzywny nałożonej przez Komisję, ale nie na nałożenie nowej, odrębnej grzywny. Zastąpienie oceny Komisji własną oceną przez Sąd oznacza jedynie zmianę kwoty pierwotnie ustalonej, a nie stworzenie nowego zobowiązania. W związku z tym, odsetki od grzywny są należne od daty wskazanej w pierwotnej decyzji Komisji. Trybunał oddalił wszystkie zarzuty odwołania, w tym zarzut naruszenia prawa do rzetelnego procesu, uznając, że Sąd prawidłowo zastosował prawo i nie naruszył procedury. W konsekwencji odwołanie zostało oddalone w całości, a spółki zostały obciążone kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (10)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy