C-690/17

TSUE orzekł, że właściciel znaku testowego nie może zakazać producentowi umieszczania tego znaku na towarach, jeśli nie są one podobne do usług rejestracji znaku, chyba że dochodzi do czerpania nienależnych korzyści z renomy znaku.

Sprawa dotyczyła sporu między ÖKO-Test Verlag, właścicielem znaku testowego, a producentem pasty do zębów Dr. Liebe. ÖKO-Test zarzuciło naruszenie prawa do znaku towarowego z powodu użycia znaku testowego na opakowaniu pasty. Sąd odsyłający pytał, czy właściciel znaku testowego może zakazać jego używania na towarach niepodobnych do usług rejestracji znaku. TSUE stwierdził, że na podstawie art. 9 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2008/95, właściciel nie może zakazać takiego używania. Jednakże, na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 5 ust. 2, właściciel renomowanego znaku testowego może zakazać używania oznaczenia, jeśli osoba trzecia czerpie nienależne korzyści z jego renomy lub działa na jego szkodę, a nie ma ku temu uzasadnionej przyczyny.

Sprawa C-690/17 dotyczyła wykładni przepisów dotyczących praw wynikających ze znaku towarowego, w szczególności w kontekście używania tzw. „znaku testowego” przez producentów towarów. ÖKO-Test Verlag, właściciel unijnego i krajowego znaku towarowego „ÖKO-TEST”, który służy do oznaczania wyników testów konsumenckich, pozwał Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co. KG za użycie podobnego oznaczenia na opakowaniu pasty do zębów. ÖKO-Test twierdził, że umowa licencyjna wygasła, a Dr. Liebe narusza jego prawa do znaku towarowego. Sąd odsyłający, Oberlandesgericht Düsseldorf, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi zakresu ochrony prawnej wynikającej ze znaku towarowego w sytuacji, gdy znak ten jest znakiem testowym, a jego użycie przez osobę trzecią dotyczy towarów niepodobnych do usług, dla których znak został zarejestrowany. Trybunał w pierwszej kolejności rozpatrzył pytanie dotyczące art. 9 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2008/95. Stwierdził, że przepisy te dotyczą sytuacji „podwójnej tożsamości” (identyczność znaku i towarów/usług) lub prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, które również wymaga podobieństwa towarów/usług. Trybunał podkreślił, że ochrona na podstawie tych przepisów nie obejmuje sytuacji, gdy osoba trzecia używa oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym na towarach, które nie są identyczne ani podobne do towarów lub usług, dla których znak został zarejestrowany, chyba że występuje szczególny przypadek powiązania usługodawcy z towarami właściciela znaku. W niniejszej sprawie, użycie znaku testowego przez producenta pasty do zębów miało na celu promocję jego produktów, a nie świadczenie usług informacyjnych czy testowych przez Dr. Liebe. W drugiej kolejności Trybunał zajął się pytaniem dotyczącym art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 2008/95, które dotyczą ochrony renomowanych znaków towarowych. Trybunał potwierdził, że jeśli znak testowy cieszy się renomą (jest znany znaczącej części właściwego kręgu odbiorców), właściciel może zakazać używania identycznego lub podobnego oznaczenia na towarach niepodobnych, jeśli osoba trzecia czerpie nienależne korzyści z renomy znaku lub działa na jego szkodę, a nie ma ku temu uzasadnionej przyczyny. Wskazał, że renoma znaku testowego jest wystarczająca, nawet jeśli odbiorcy nie wiedzą o jego rejestracji jako znaku towarowego. Podsumowując, TSUE orzekł, że właściciel znaku testowego nie może zakazać producentowi używania tego znaku na towarach niepodobnych do usług rejestracji znaku na podstawie ogólnych przepisów o ochronie znaków towarowych (lit. a i b), ale może to zrobić na podstawie przepisów o ochronie renomowanych znaków towarowych (lit. c), jeśli zostaną spełnione określone warunki dotyczące czerpania nienależnych korzyści lub szkody dla renomy znaku.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (4)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy