C-69/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2008/115/WE w sprawie powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich oraz Karty praw podstawowych UE, w szczególności art. 4 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania), art. 7 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) oraz art. 19 ust. 2 (ochrona w przypadku usunięcia, wydalenia lub ekstradycji). Sprawa dotyczyła obywatela Rosji, X, który nielegalnie przebywał w Niderlandach i był leczony na ciężką chorobę, w tym marihuaną leczniczą, która nie jest dostępna w Rosji. Po oddaleniu jego wniosku o azyl, wydano decyzję nakazującą powrót. Sąd odsyłający pytał, czy znaczne nasilenie bólu spowodowane przerwaniem leczenia, brak możliwości leczenia w kraju pochodzenia, a także prawo do życia prywatnego, mogą stanowić przeszkodę dla wydalenia. Trybunał (wielka izba) orzekł, że dyrektywa 2008/115 w związku z Kartą praw podstawowych stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji nakazującej powrót lub podjęciu środka w postaci wydalenia obywatela państwa trzeciego cierpiącego na poważną chorobę, gdy istnieją poważne i potwierdzone podstawy, by uznać, że w państwie docelowym byłby on narażony na rzeczywiste ryzyko znacznego, nieodwracalnego i szybkiego nasilenia się bólu ze względu na zakaz stosowania w tym państwie jedynego skutecznego leczenia przeciwbólowego. Trybunał podkreślił, że państwo członkowskie nie może ustalić ścisłego terminu, w którym takie nasilenie bólu musiałoby wystąpić, aby mogło to stanowić przeszkodę dla wydalenia. Ponadto, skutki wydalenia dla stanu zdrowia nie mogą być oceniane jedynie pod kątem zdolności do podróży. W kontekście prawa do życia prywatnego, stan zdrowia obywatela i otrzymywane leczenie należy uwzględnić, jednakże wydalenie nie narusza tego prawa, jeśli ryzyko pogorszenia stanu zdrowia nie osiąga progu dotkliwości wymaganego na mocy art. 4 Karty.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający