C-683/16
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że państwo członkowskie nie może jednostronnie zakazać połowów w swoich wodach, jeśli wpływa to na statki innych państw UE, nawet w celu ochrony środowiska.
Sprawa dotyczyła możliwości zakazania przez Niemcy połowów ryb za pomocą narzędzi ciągnionych i sieci stawnych na obszarach Natura 2000 w celu ochrony siedlisk przyrodniczych. Niemiecki sąd administracyjny zapytał Trybunał Sprawiedliwości UE, czy artykuł 11 rozporządzenia o wspólnej polityce rybołówstwa pozwala państwu członkowskiemu na takie działania, jeśli wpływają one na statki rybackie innych państw członkowskich. Trybunał stwierdził, że art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013 sprzeciwia się takim środkom, ponieważ kompetencja do ich przyjęcia w tym przypadku należy do Unii Europejskiej.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 11 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa. Sprawa wywodziła się ze sporu między niemiecką organizacją ochrony przyrody a federalnym urzędem ochrony przyrody w przedmiocie wniosku o zakazanie połowów ryb za pomocą narzędzi ciągnionych i sieci stawnych na obszarach Natura 2000 w niemieckich wodach morskich. Organizacja argumentowała, że te techniki połowowe negatywnie oddziałują na rafy, ławice piaszczyste oraz powodują przypadkowe połowy morświnów i ptaków morskich, naruszając tym samym art. 6 dyrektywy siedliskowej (92/43/EWG). Niemiecki urząd ochrony przyrody oddalił wniosek, powołując się na wyłączną kompetencję Unii Europejskiej w zakresie rybołówstwa. Sąd odsyłający zapytał Trybunał, czy art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013 pozwala państwu członkowskiemu na przyjęcie takich środków, jeśli wpływają one na statki rybackie innych państw członkowskich. Trybunał orzekł, że art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przyjęciu przez państwo członkowskie środków, które są niezbędne do wypełnienia jego obowiązków na podstawie art. 6 dyrektywy 92/43/EWG lub dyrektywy 2004/35/WE w sprawie odpowiedzialności za środowisko, jeśli takie środki mają wpływ na statki rybackie innych państw członkowskich. W takich przypadkach kompetencja do przyjęcia środków ochronnych należy do Unii Europejskiej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (5)
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli środki te wpływają na statki rybackie innych państw członkowskich, ponieważ kompetencja do ich przyjęcia należy do Unii Europejskiej.
Uzasadnienie
Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013 uprawnia państwa członkowskie do przyjmowania środków ochronnych niedotyczących statków rybackich innych państw członkowskich. Środki wpływające na statki innych państw członkowskich mogą być przyjmowane jedynie przez Komisję.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
państwo członkowskie (w zakresie możliwości działania, ale ograniczone przez kompetencje UE)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Deutscher Naturschutzring – Dachverband der deutschen Natur- und Umweltschutzverbände eV | inne | skarżący |
| Bundesrepublik Deutschland | panstwo_czlonkowskie | pozwany |
| Bundesamt für Naturschutz | organ_krajowy | interwenient |
| rząd niemiecki | organ_krajowy | interwenient |
| rząd hiszpański | organ_krajowy | interwenient |
| rząd polski | organ_krajowy | interwenient |
| rząd portugalski | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (8)
Główne
Rozporządzenie nr 1380/2013 art. 11 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa
Państwa członkowskie są uprawnione do przyjmowania środków ochronnych niedotyczących statków rybackich innych państw członkowskich, mających zastosowanie do wód podlegających ich zwierzchnictwu lub jurysdykcji oraz koniecznych do wypełnienia ich obowiązków na mocy art. 13 ust. 4 dyrektywy 2008/56, art. 4 dyrektywy 2009/147 lub art. 6 dyrektywy 92/43.
Dyrektywa 92/43/EWG art. 6 § 2
Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone takie obszary.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 1380/2013 art. 7 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa
Środki ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza mogą obejmować środki niezbędne do zapewnienia zgodności z obowiązkami w ramach ustawodawstwa Unii w dziedzinie środowiska oraz środki techniczne.
Rozporządzenie nr 1380/2013 art. 7 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa
Środki techniczne mogą obejmować ograniczenia lub zakaz stosowania określonych narzędzi połowowych, a także działalności połowowej, w określonych obszarach lub okresach, oraz szczególne środki w celu zminimalizowania negatywnego wpływu działalności połowowej na bioróżnorodność morską i ekosystemy morskie.
Dyrektywa 2004/35/WE
Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu
Celem dyrektywy jest ustalenie ram odpowiedzialności za środowisko w oparciu o zasadę »zanieczyszczający płaci«.
Konwencja z Montego Bay art. 91 § 1
Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza
Statki posiadają przynależność tego państwa, którego banderę mają prawo podnosić. Pomiędzy państwem a statkiem powinna istnieć rzeczywista więź.
Konwencja z Montego Bay art. 94 § 1
Konwencja Narodów Unii o prawie morza
Każde państwo skutecznie wykonuje swoją jurysdykcję i kontrolę w dziedzinie administracyjnej, technicznej i socjalnej nad statkami podnoszącymi jego banderę.
TFUE art. 3 § 1
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Wskazuje na wyłączną kompetencję Unii Europejskiej w dziedzinie zachowania morskich zasobów biologicznych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Środki ochronne w celu ochrony siedlisk przyrodniczych (Natura 2000) mogą być przyjmowane przez państwa członkowskie tylko wtedy, gdy nie wpływają na statki rybackie innych państw członkowskich. Kompetencja do przyjmowania środków ochronnych, które wpływają na statki rybackie innych państw członkowskich, należy do Unii Europejskiej. Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1380/2013 nie obejmuje obowiązków wynikających z dyrektywy 2004/35/WE.
Odrzucone argumenty
Państwo członkowskie może przyjąć środki ochronne w swoich wodach, nawet jeśli wpływają one na statki innych państw członkowskich, w celu ochrony środowiska. Zakaz połowów za pomocą narzędzi ciągnionych i sieci stawnych jest środkiem ochrony zasobów w rozumieniu rozporządzenia nr 1380/2013. Środki przyjęte przez państwo członkowskie, które wspierają cele prawa Unii, są wystarczające do realizacji tych celów.
Godne uwagi sformułowania
środki ochronne niedotyczące statków rybackich innych państw członkowskich wyłączna kompetencja Unii Europejskiej w dziedzinie zachowania morskich zasobów biologicznych środki, które realizują cele odpowiedniego ustawodawstwa Unii środki, które jedynie zachęcają do osiągnięcia celów określonych w danych przepisach prawa Unii
Skład orzekający
L. Bay Larsen
prezes izby
J. Malenovský
sprawozdawca
M. Safjan
sędzia
D. Šváby
sędzia
M. Vilaras
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie zakresu kompetencji państw członkowskich i Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska morskiego i zarządzania rybołówstwem, zwłaszcza w kontekście obszarów Natura 2000."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy środki ochronne wpływają na statki rybackie innych państw członkowskich. Interpretacja art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy konfliktu między ochroną środowiska morskiego a swobodą rybołówstwa w ramach UE, pokazując złożoność podziału kompetencji między państwami członkowskimi a Unią.
“Czy Niemcy mogą zakazać połowów w swoich wodach dla ochrony przyrody? TSUE odpowiada: tylko jeśli nie naruszy to interesów innych krajów UE!”
Sektor
rybołówstwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI