C-681/18
Podsumowanie
TSUE orzekł, że choć prawo UE nie wymaga od państw członkowskich wprowadzania limitów na kolejne okresy skierowania pracowników tymczasowych ani uzasadniania ich celu, to jednak stoi na przeszkodzie sytuacji, w której państwo nie podejmuje żadnych środków zapobiegających nadużywaniu pracy tymczasowej i obchodzeniu przepisów dyrektywy.
Wniosek prejudycjalny dotyczył wykładni art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104/WE w sprawie pracy tymczasowej. Sąd włoski pytał, czy przepisy unijne stoją na przeszkodzie włoskiemu prawu, które nie ogranicza liczby kolejnych okresów skierowania pracowników tymczasowych ani nie wymaga uzasadniania celu ich zatrudnienia. Trybunał stwierdził, że dyrektywa nie nakłada takich obowiązków, ale jednocześnie wymaga od państw członkowskich podjęcia środków zapobiegających nadużywaniu pracy tymczasowej i obchodzeniu przepisów dyrektywy, w tym zachowania jej tymczasowego charakteru.
Sprawa C-681/18 dotyczyła wykładni art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104/WE w sprawie pracy tymczasowej. Włoski pracownik tymczasowy JH domagał się uznania go za pracownika na czas nieokreślony u przedsiębiorstwa użytkownika KG, powołując się na liczne kolejne umowy i przedłużenia, które jego zdaniem naruszały przepisy unijne i krajowe. Sąd odsyłający z Brescii zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy dyrektywa stoi na przeszkodzie włoskiemu prawu, które nie ogranicza liczby kolejnych okresów skierowania pracowników tymczasowych ani nie wymaga uzasadniania celu ich zatrudnienia. Trybunał przypomniał, że celem dyrektywy jest ochrona pracowników tymczasowych i poprawa jakości pracy tymczasowej, poprzez zapewnienie zasady równego traktowania i zapobieganie nadużyciom. Stwierdził, że art. 5 ust. 5 dyrektywy nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku wprowadzania limitów na kolejne okresy skierowania ani wymogu uzasadniania celu zatrudnienia. Jednakże, przepis ten wymaga od państw członkowskich podjęcia odpowiednich środków w celu zapobiegania niewłaściwemu stosowaniu dyrektywy, a w szczególności stosowaniu kolejnych okresów skierowania w celu obejścia jej przepisów. Trybunał podkreślił, że dyrektywa ma na celu zapewnienie, aby praca tymczasowa nie stała się dla pracownika sytuacją stałą. W związku z tym, państwa członkowskie muszą podejmować środki zapobiegające nadużyciom, w tym zapewnić zachowanie tymczasowego charakteru pracy tymczasowej. Sąd krajowy powinien zbadać, czy w konkretnym przypadku nie dochodzi do obejścia przepisów dyrektywy, zwłaszcza gdy kolejne okresy skierowania są tak liczne, że praca przestaje mieć charakter tymczasowy lub zaspokaja stałe potrzeby przedsiębiorstwa.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104/WE nie stoi na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, w którym nie ograniczono liczby kolejnych okresów skierowania ani nie uzależniono zgodności z prawem korzystania z pracy tymczasowej od wskazania powodów. Jednakże, przepis ten stoi na przeszkodzie niepodejmowaniu przez państwo członkowskie żadnych środków w celu zachowania tymczasowego charakteru pracy tymczasowej oraz uregulowaniu krajowemu, w którym nie przewidziano środków zapobiegających obejściu przepisów dyrektywy przez stosowanie kolejnych okresów skierowania.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że dyrektywa 2008/104/WE ma na celu ochronę pracowników tymczasowych i poprawę jakości pracy tymczasowej, zapewniając równość traktowania i zapobiegając nadużyciom. Choć dyrektywa nie nakłada bezpośredniego obowiązku ograniczania liczby kolejnych skierowań ani uzasadniania ich celu, to jednak wymaga od państw członkowskich podjęcia odpowiednich środków w celu zapobiegania niewłaściwemu stosowaniu przepisów i obchodzeniu dyrektywy. Kluczowe jest zachowanie tymczasowego charakteru pracy tymczasowej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
sąd odsyłający otrzymał wytyczne do rozstrzygnięcia sprawy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| JH | osoba_fizyczna | skarżący |
| KG | spolka | pozwany |
| Rząd włoski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (10)
Główne
Dyrektywa 2008/104/WE art. 5 § ust. 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej
Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapobiegania niewłaściwemu stosowaniu niniejszego artykułu, a w szczególności stosowaniu kolejnych skierowań w celu obchodzenia przepisów tej dyrektywy. Przepis ten należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie niepodejmowaniu przez państwo członkowskie żadnego środka w celu zachowania tymczasowego charakteru pracy tymczasowej oraz uregulowaniu krajowemu, w którym nie przewidziano żadnego środka zmierzającego do uniknięcia stosowania kolejnych okresów skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika w celu obejścia przepisów dyrektywy 2008/104 jako całości.
decreto legislativo n. 276/2003 art. 20 § ust. 4
Dekret ustawodawczy nr 276/2003 (Włochy)
Określenie limitów ilościowych dotyczących korzystania z pracowników tymczasowych na czas określony jest dokonywane w ramach krajowych układów zbiorowych pracy.
Pomocnicze
Dyrektywa 2008/104/WE art. 4 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej
Zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej uzasadnione są tylko ze względu na interes ogólny związany w szczególności z ochroną pracowników tymczasowych, wymogami zdrowia i bezpieczeństwa w pracy lub potrzebą zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku pracy i zapobiegania nadużyciom.
Dyrektywa 2008/104/WE art. 1 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej
Dyrektywę stosuje się do pracowników zatrudnionych przez agencję pracy tymczasowej na podstawie umowy o pracę lub związanych z tą agencją stosunkiem pracy, których skierowano do przedsiębiorstw użytkowników w celu wykonywania tymczasowo pracy pod nadzorem i kierownictwem tych przedsiębiorstw.
Dyrektywa 2008/104/WE art. 3 § ust. 1 lit. b)-e)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej
Definicje agencji pracy tymczasowej, pracownika tymczasowego, przedsiębiorstwa użytkownika i okresu skierowania, które wskazują na tymczasowy charakter stosunku pracy.
decreto legislativo n. 276/2003 art. 27 § ust. 1 i 3
Dekret ustawodawczy nr 276/2003 (Włochy)
Pracownik może domagać się ustalenia istnienia stosunku pracy z podmiotem, który korzystał z pracy tymczasowej, w przypadku naruszenia ograniczeń i przesłanek.
decreto legislativo n. 368/2001 art. 1 § ust. 1
Dekret ustawodawczy nr 368/2001 (Włochy)
Umowa o pracę na czas określony może zawierać określenie daty końcowej, jeżeli nie przekracza ona 36 miesięcy.
decreto legislativo n. 368/2001 art. 5 § ust. 3 i 4
Dekret ustawodawczy nr 368/2001 (Włochy)
Przepisy dotyczące kolejnych umów na czas określony i uznania ich za umowy na czas nieokreślony.
codice civile art. 1344
Kodeks cywilny (Włochy)
codice civile art. 1421
Kodeks cywilny (Włochy)
Argumenty
Skuteczne argumenty
Dyrektywa 2008/104/WE wymaga od państw członkowskich podjęcia środków zapobiegających nadużywaniu pracy tymczasowej i obchodzeniu przepisów dyrektywy, w tym zachowania jej tymczasowego charakteru. Niepodejmowanie przez państwo członkowskie żadnych środków w celu zachowania tymczasowego charakteru pracy tymczasowej oraz brak regulacji zapobiegających obejściu przepisów dyrektywy przez stosowanie kolejnych okresów skierowania jest niezgodne z prawem UE.
Odrzucone argumenty
Prawo UE nie wymaga od państw członkowskich wprowadzania limitów na kolejne okresy skierowania pracowników tymczasowych. Prawo UE nie wymaga uzależniania zgodności z prawem korzystania z pracy tymczasowej od wskazania powodów o charakterze technicznym, produkcyjnym, organizacyjnym lub zastępczym.
Godne uwagi sformułowania
zapobiegania niewłaściwemu stosowaniu niniejszego artykułu, a w szczególności stosowaniu kolejnych skierowań w celu obchodzenia przepisów tej dyrektywy niepodejmowaniu przez państwo członkowskie żadnego środka w celu zachowania tymczasowego charakteru pracy tymczasowej praca tymczasowa nie stała się dla pracownika tymczasowego sytuacją stałą zaburzają one osiągniętą w tej dyrektywie równowagę między elastycznością zapewnianą pracodawcom a bezpieczeństwem zapewnianym pracownikom
Skład orzekający
A. Arabadjiev
prezes izby
K. Lenaerts
prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego drugiej izby
A. Kumin
sprawozdawca
T. von Danwitz
sędzia
P.G. Xuereb
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretacja art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104/WE w kontekście zapobiegania nadużyciom i obchodzeniu przepisów dotyczących pracy tymczasowej, zwłaszcza w przypadku wielokrotnych umów i przedłużeń."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy wykładni prawa UE, a jego bezpośrednie zastosowanie w prawie krajowym zależy od sposobu implementacji dyrektywy przez poszczególne państwa członkowskie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu pracy tymczasowej i potencjalnych nadużyć, co jest istotne dla wielu pracowników i pracodawców. Wykładnia przepisów unijnych w tym zakresie ma praktyczne znaczenie.
“Praca tymczasowa bez końca? TSUE wyjaśnia granice nadużyć i obowiązki państw.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI